ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1104

บทที่ 1104 การทดสอบความรักของพี่น้อง

กำแพงพระราชวังสูงตระหง่าน

ทางเดินในลึกลับ

จ้าวอู่เจียงสวมเสื้อคลุมสีดำสนิทลายมังกร สวมกวานหยกขาว บนกวานประดับไข่มุกกษัตริย์สามเม็ดที่เปล่งประกายวาววับ เดินอย่างไม่เร่งรีบบนทางเดินในพระราชวังที่ปูด้วยหินสีเขียว

ยามเช้ามีหมอกบาง ๆ ทำให้ทั้งพระราชวังราวกับถูกคลุมด้วยผ้าโปร่งบาง มองจากระยะไกลดูพร่ามัว

ขุนนางมากมายรีบเร่งเดินทางไปยังท้องพระโรง เดินสาละวนอยู่บนทางเดินในพระราชวัง เมื่อผ่านองค์ชาย ทุกคนต่างคำนับอย่างนอบน้อม ยิ่งไปกว่านั้นยังมีขุนนางมาแสดงความยินดี คำพูดล้วนเต็มไปด้วยการประจบประแจง

ในอดีตจ้าวอู่เจียงเคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้มามากมาย แต่บัดนี้เมื่อได้เห็นอีกครั้ง ความรู้สึกเฉยเมยในตอนแรกกลับหายไป แทนที่ด้วยความคิดถึง

เขายิ้ม เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยน ทำให้บรรดาขุนนางที่มาคำนับประหลาดใจ แล้วเป็นเกียรติอย่างคาดไม่ถึง

ทั่วทั้งราชวงศ์เซียนต้าโจวแห่งเซียนต่างลือกันว่า องค์ชายจีปอฉางมีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นผู้นำพาความรุ่งเรืองมาสู่ราชวงศ์เซียนต้าโจว

ส่วนคำพูดที่ลึกซึ้งและตรงไปตรงมากว่านั้นไม่มีผู้ใดกล้าเล่าลือ แต่คนส่วนใหญ่สามารถรับรู้ถึงความหมายแฝงเบื้องหลังผู้คน

จ้าวอู่เจียงเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ ไม่รีบร้อนแต่อย่างใด

ภายในเมืองหลวง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในพระราชวัง ล้วนมีข้อห้ามมากมาย

สามารถเดินได้ สามารถวิ่งได้ แต่ไม่สามารถเหาะเหินได้

สามารถโต้เถียงกันได้ สามารถต่อสู้กันได้ แต่ไม่สามารถใช้วรยุทธ์ในการต่อสู้ได้นี่คือกฎระเบียบของราชวงศ์เซียนต้าโจว เป็นการแสดงความเคารพต่อบรรพบุรุษที่ได้รับการบูชาในส่วนลึกของพระราชวังต้องห้ามแห้งตระกูลจี

“ปอฉาง” เสียงทุ้มแหบดังแทรกผ่านหมอกบางยามเช้า จ้าวอู่เจียงหันมอง

ร่างกำยำเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ขุนนางโดยรอบต่างคำนับทักทาย

“คารวะองค์ชาย”

ผู้มาเยือนคือองค์ชายรองจีปอทง จ้าวอู่เจียงยิ้มพลางคำนับทักทาย

“พี่รอง”

จีปอทงเข้ามาใกล้ ทำท่าสนิทสนมคุ้นเคยอย่างยิ่ง แขนที่แข็งแรงโอบรอบคอน้องสี่ของตน แสดงออกถึงความรักใคร่ฉันพี่น้องอย่างลึกซึ้ง ดูสนิทสนมใกล้ชิด

รัชทายาทนับเป็นขั้นแปดคือผู้ครอบครองไข่มุกแปดเม็ด ฮ่องเต้คือขั้นเก้า ตามทฤษฎีแล้วองค์ชายขั้นเจ็ดหมายความว่า อีกเพียงก้าวเดียวก็จะเป็นรัชทายาท แต่องค์ชายขั้นเจ็ดไม่สามารถก้าวไปได้อีกแล้ว

สีหน้าประหลาดใจของจีปอทงวูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานคิ้วหนาก็ขมวดเข้าหากัน ใบหน้าเปลี่ยนเป็นดุร้าย มือที่โอบจ้าวอู่เจียงออกแรงเพิ่มขึ้นเล็กน้อย “เจ้ารู้หรือไม่ว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่?”

“แน่นอน” จ้าวอู่เจียงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“ณ ที่นี้มีเพียงเราสองคน พี่รอง ข้ายินดีช่วยให้ท่านได้ขึ้นครองตำแหน่งรัชทายาท กระทั่งช่วยให้ท่านได้สวมกวานเก้าไข่มุก”

จ้าวอู่เจียงกำลังหยั่งเชิงจีปอทง เขาต้องการรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างจีปอทงกับรัชทายาทจีปออิง และต้องการรู้ว่าจีปอทงคิดอย่างไร

รู้เขารู้เรา เข้าใจให้มากขึ้น เขาจึงจะสามารถตัดสินใจได้อย่างเป็นประโยชน์ในวันข้างหน้า

“หุบปาก!” เสียงของจีปอทงตวาดกลับมาแหบห้าวและทรงพลัง แววตาโกรธเคือง “เรื่องนี้อย่าได้พูดถึงอีก!”

เขาปล่อยมือที่โอบน้องชายของตน สะบัดแขนเสื้อ แล้วสาวเท้าจากไป

แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็หันมามองอีกครั้ง ดวงตาขุ่นมัวแต่ลึกล้ำ ริมฝีปากขยับ

เสียงส่งผ่านความคิดดังเข้ามาในหูของจ้าวอู่เจียง