ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1109

บทที่ 1109 เตะเสนาบดีกรมพิธีการ

“ฝ่าบาท พวกเขาทำเกินไปแล้ว…” หลินอวี้ประสานมือคำนับ ไม่พอใจแทน อยากจะพูดแต่ก็หยุดชะงัก

จ้าวอู่เจียงยิ้มบาง ๆ

“หลินอวี้ คนเราจะกระทำสิ่งต่าง ๆ ต้องมีวิสัยทัศน์ ต้องรู้จักอดทนอดกลั้น”

หลินอวี้สูดหายใจลึก

“คำสั่งสอนของฝ่าบาทถูกต้องแล้ว”

จ้าวอู่เจียงเดินไปยังโถงที่จัดงานเลี้ยง ท่าทีสบาย ๆ

ตอนเขาอยู่แคว้นต้าเซี่ยก็เคยเจอเรื่องแบบนี้มามากมายแล้ว

ตอนนั้นเขายังไม่มีวรยุทธ์ระดับนี้และยังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นเทพปีศาจด้วย แต่แค่ใช้กลยุทธ์และวาทศิลป์ก็สามารถจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้มากมาย

ตอนนี้สถานการณ์นี้สำหรับเขาไม่นับเป็นเรื่องอะไรเลย

เมื่อทั้งสองคนเดินเข้ามาในโถงงานเลี้ยง เสียงหัวเราะคึกคักก็หยุดลงทันที

คนที่นั่งอยู่ล้วนเป็นขุนนางฝ่ายรัชทายาทและพระญาติในราชวงศ์

พวกเขาเหลือบมองจีปอฉางผู้มาใหม่ สีหน้าแตกต่างกันไป ดวงตาหวาดระแวง ดิ้นรน ความซับซ้อน ความดูแคลน…

ไม่มีใครคำนับทักทาย

เหมือนว่าพวกเขาได้นัดหมายกันไว้แล้ว ไม่มีใครทักทายเพื่อทำให้จีปอฉางอับอาย

จ้าวอู่เจียงไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย เดินตรงไปยังที่นั่งประธานซึ่งเป็นที่นั่งของรัชทายาทจี้ป๋ออิง

หลินอวี้เดินตามหลังองค์ชายของตนครึ่งก้าว สายตาจับจ้องตรงไปข้างหน้า ใบหน้าแสดงความโกรธแค้น

จ้าวอู่เจียงมองที่นั่งสองข้างของที่นั่งประธาน ทุกที่เต็มไปหมดแล้ว เห็นได้ชัดว่าพวกเขาตั้งใจกลั่นแกล้ง

เขายิ้มเรียบเฉย รับกล่องของขวัญจากมือของหลินอวี้โยนลงบนโต๊ะของรัชทายาท จากนั้นก็เดินอย่างองอาจไปยังที่นั่งข้างรัชทายาท

เขาเตะเสนาบดีกรมพิธีการที่นั่งอยู่ข้างรัชทายาทออกไป แล้วนั่งขัดสมาธิลงแทนอย่างไม่ใส่ใจ

เสนาบดีกรมพิธีการถูกเตะ สุราหกเปียกไปทั้งตัว หากเป็นที่อื่นเขาคงต้องหวาดกลัวแล้ว แต่ที่นี่คือจวนรัชทายาท เขามั่นใจ จึงลุกยืน ชี้หน้าองค์ชายสี่ กำลังจะเปิดปากประณาม นิ้วเมือสั่นด้วยความโกรธ

“อ๊าก!”

กร๊อบ!

ขุนนางทั้งหลายที่นั่งอยู่ต่างจ้องมองด้วยความโกรธ สีหน้าที่เคยเยาะเย้ยกลับกลายเป็นความหวาดหวั่น

จ้าวอู่เจียงรินสุราใส่จอกใหม่ แล้วมองไปที่จีปออิงพลางยิ้ม แล้วกล่าวว่า “เสด็จพี่ เสนาบดีกรมพิธีการผู้นี้ดูแลกรมพิธีการ แต่กลับไม่ปฏิบัติตามธรรมเนียม กล้าประพฤติตนเช่นนี้ในงานเลี้ยงที่วังบูรพาของท่าน ช่างไม่เห็นเสด็จพี่อยู่ในสายตา เสด็จพี่คิดว่าควรทำเช่นไรดี?”

“ลากตัวออกไป!” จีปออิงยิ้มพลางมองน้องสี่อย่างลึกซึ้ง ก่อนจะยกจอกสุราขึ้น แล้วดื่มรวดเดียวหมด

จ้าวอู่เจียงยิ้มบาง ๆ พลางดื่มสุราตาม

ไม่ไกล ขุนนางกรมพิธีการถูกองครักษ์วังบูรพาลากออกไปจากห้องโถงราวกับลากสุนัขตาย

“คารวะอิ้นอ๋อง”

“คารวะอิ้นอ๋อง…”

“…”

ทุกคนในงานเลี้ยงเกร็งเล็กน้อย พากันยกจอกสุราให้องค์ชายสี่

เมื่อรัชทายาทยกจอกให้เกียรติ พวกเขาที่เป็นฝ่ายรัชทายาท ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ก็ต้องยกจอกให้องค์ชายสี่

จ้าวอู่เจียงยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยตั้งแต่ต้นจนจบ หลินอวี้ก้มหน้า ยืนอย่างนอบน้อมอยู่ด้านหลังเขา