ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1125

บทที่ 1125 วิถีสวรรค์ไม่แน่นอน โชคชะตาไม่อาจคาดเดา

ดินแดนเทพศักดิ์สิทธิ์ตอนกลาง

หนึ่งในเก้าชั้นฟ้า สวรรค์โบราณ

ราชวงศ์เซียนต้าโจว ภายในวังหลวง โถงงานเลี้ยงงานเลี้ยงยามค่ำของตำหนักบูรพา

ภายในโถงงานเลี้ยงเต็มไปด้วยเสียงจอกสุราและการสนทนา หัวข้อเรื่องโชคชะตาที่จ้าวอู่เจียงและจีปออิงเป็นผู้เริ่มต้น กำลังขยายวงกว้างอย่างรวดเร็ว

อาจเป็นเพราะดื่มสุราไปหลายรอบและชิมอาหารรสเลิศมามากมาย หลายคนเริ่มมึนเมา ถ้อยคำที่เปล่งออกมาปราศจากความระมัดระวังเหมือนยามปกติ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวนคิด

โชคชะตาคืออะไร? จะคำนวณได้อย่างไร?

อะไรคือชะตา อะไรคือโชค?

ความคิดเห็นแตกต่างหลากหลาย

การทอโชคชะตาซับซ้อนเพียงใด จะให้ผู้คนพูดอธิบายได้ในไม่กี่คำได้อย่างไร?

เกี่ยวกับโชคชะตาและวาสนา บางคนกล่าวว่า ชะตาคือข้ออ้างของผู้อ่อนแอ โชคคือถ้อยคำถ่อมตนของผู้แข็งแกร่ง

มีผู้คัดค้านว่า โชคเป็นถ้อยคำถ่อมตนของผู้แข็งแกร่งนั้นไม่ผิด แต่ชะตาไม่ใช่ข้ออ้างของผู้อ่อนแอ แต่เป็นความจำยอมของผู้อ่อนแอต่างหาก

สมดังคำโบราณที่ว่า ทุกสิ่งล้วนเป็นเรื่องของชะตา ไม่มีสิ่งใดที่มนุษย์จะกำหนดได้เลยแม้แต่น้อย

ผู้อ่อนแอเมื่อเผชิญหน้ากับโชคชะตาจะต้านทานได้อย่างไร? พวกเขาไม่อาจต้านทานได้เลย ได้แต่ปล่อยให้กระแสแห่งโชคชะตาพัดพาไปตามทิศทางที่ถูกกำหนดไว้

และโชควาสนา ยิ่งแสดงให้เห็นถึงความไม่อาจต้านทานของชะตากรรมได้อย่างชัดเจน

บางคนมีทุกสิ่งอยู่แล้ว แต่โชคชะตากลับยังคงยัดเยียดสมบัติล้ำค่าให้พวกเขาไม่หยุดหย่อน

บางคนไม่มีอะไรเลย แต่โชคชะตากลับทรมานพวกเขาไม่จบสิ้น

เคราะห์ร้ายมักเลือกคนที่ทุกข์ยากอยู่แล้ว

กลับมีบางคนสมน้ำหน้า ทำเป็นไม่สนใจ บอกว่าคนที่จมปลักอยู่ในความทุกข์ยากเพราะตัวเองไม่พยายามเพียงพอ ราวกับว่า แค่ทุ่มเทพยายามก็จะหลุดพ้นจากเคราะห์ร้าย หลุดพ้นจากโชคชะตาที่ผูกติดอยู่กับตัว

น่าเสียดาย โชคชะตาเหมือนจะรังแกคนอ่อนแอและเกรงกลัวคนแข็งแกร่ง

เสียงถอนหายใจดังแว่วมาจากในโถงงานเลี้ยง มีคนถามว่า อะไรกันแน่ที่ควบคุมโชคชะตา?

มีคนตอบว่า หากในโลกนี้มีเทพเจ้า ผู้ควบคุมโชคชะตาก็คือเทพเจ้า หากในโลกนี้มีเซียน ผู้ควบคุมโชคชะตาก็คือเซียน

หากไม่มีทั้งสองอย่าง เช่นนั้นแล้วผู้ควบคุมโชคชะตาก็คือฟ้า

กล่าวจบ ผู้ตอบก็เงยหน้ามองขึ้นไปเบื้องบน

จ้าวอู่เจียงจิบสุราเอื่อยเฉื่อย ฟังผู้คนถกเถียงกันไปมา

รัชทายาทจีปออิงยิ้มบาง ๆ กล่าวว่า

“ตระกูลจีสืบเชื้อสายมาจากเสวียนหยวนตั้งแต่ยุคโบราณ”

“เซวียนหยวนล่มสลายไปแล้ว ล่มสลายในภัยพิบัตินั้น!”

“พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าภัยพิบัตินั้นคืออะไร?”

“ก็คือวิถีสวรรค์นั่นเอง!”

“วิถีสวรรค์บกพร่องและไม่เป็นธรรม ต้องการทำลายล้างสรรพชีวิต บรรพบุรุษของพวกเราลุกขึ้นต่อต้าน ผู้คนมากมายทยอยสละชีวิตล้วนตายในภัยพิบัตินั้น”

“แม้แต่เทพอสูรผู้ทรงอำนาจในยุคโบราณ ผู้มีพรสวรรค์เหนือผู้ใดก็ยังไม่อาจรอดชีวิต”

“พวกเราคือทายาทของผู้รอดชีวิต พวกเราคือผู้บำเพ็ญเพียร แต่สิ่งที่พวกเราบำเพ็ญมิใช่วิถีสวรรค์”

“แล้วเหตุใดพวกเราต้องเคารพยำเกรงสิ่งที่ทำลายล้างพวกเราด้วย?”

“ไม่ว่าจะเป็นวิถีสวรรค์ โชคชะตา หรือวาสนา ต่อให้ชะตากรรมพันรัดอย่างไร ข้า…ข้าก็จะไม่…”

“องค์ชาย ท่านเมาแล้ว” หยางกั๋วกงขมวดคิ้วแน่น มือใหญ่กดลงบนไหล่ของจีปออิงอย่างแรง

จีปออิงสะท้านไปทั้งร่าง ไม่พูดต่อ

จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้ว ภัยพิบัติในยุคโบราณเป็นการลงทัณฑ์จากสวรรค์หรือ?

“ไม่จริงกระมัง? ช่างน่าเบื่อเสียจริง อีกแล้วหรือ เรื่องของสวรรค์?”