ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1150

บทที่ 1150 เจ้าคนใจร้าย

“ตอนเจ้ายังเด็กยังชอบมาแอบมองข้าอาบน้ำ พอโตขึ้นมาสายตาที่มองข้าก็เต็มไปด้วยความปรารถนาที่ซ่อนไม่มิด” ซูมู่เสวี่ยจับมือจ้าวอู่เจียงพลางแก้มแดงระเรื่อ

“เจ้ารู้ว่าไม่อาจได้ครอบครองข้า จึงไปหาสตรีอื่นเพื่อดับความปรารถนาในใจ เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือ?”

“ก่อนที่เจ้าจะไปปฏิบัติภารกิจที่เขตน้ำศักดิ์สิทธิ์ทางใต้ เจ้ายังแกล้งหาข้ออ้างมาเยี่ยมข้าพร้อมกับพระมารดาของเจ้า”

“ข้ายังจำสายตาของเจ้าในตอนนั้นได้ดี เจ้าจ้องข้าอย่างไม่วางตา ดูเปิดเผยชัดเจน”

“พระมารดาของเจ้าคิดว่าเจ้าเคยชินกับการเป็นคนเผด็จการ แต่นางไม่รู้หรอกว่าเจ้าน่ะ ไม่ใช่เผด็จการ แต่เจ้าต้องการครอบครองข้าต่างหาก”

“ข้าพูดถูกใช่หรือไม่?”

จ้าวอู่เจียงเม้มปากนิ่ง พูดไม่ออก

คำพูดที่หลุดจากปากของซูมู่เสวี่ยทำให้เขาตกตะลึงไปแล้วนับหมื่นปี

เขาไม่เคยคิดว่าจีปอฉางในอดีตจะกล้าขนาดนี้ ทั้งบ้าบิ่นและเปิดเผยเช่นนี้ และยิ่งไม่คิดว่าคนในราชวงศ์จะวุ่นวายถึงเพียงนี้

ไม่สิ เขาน่าจะคิดได้แต่แรก ตั้งแต่โบราณมา ราชวงศ์ก็มักจะวุ่นวายและเต็มไปด้วยตัณหาเช่นนี้

ไม่ว่าจะเป็นฮ่องเต้ต้องการสังหารองค์ชาย หรือบุตรต้องการสังหารบิดา

องค์ชายสี่หลงใหลมารดาของรัชทายาท ไม่สิ ต้องเรียกว่ามีตัณหาราคะต่อมารดาของรัชทายาท และที่สำคัญคือมารดารัชทายาทก็ยินยอมด้วย…

ทั้งสองคนใช้ชีวิตเช่นนี้มาสิบกว่ายี่สิบปี ในที่สุดโอกาสก็มาถึง พวกเขาพยายามจะทำลายม่านบาง ๆ ที่กั้นอยู่

หญิงที่อายุมากกว่าสามปีนำพาทรัพย์สมบัติมา หญิงที่อายุมากกว่าสามสิบปีมอบบัลลังก์ให้ หญิงที่อายุมากกว่าสามร้อยปีมอบยาอายุวัฒนะให้ หญิงที่อายุมากกว่าสามพันปีได้พาขึ้นสู่สวรรค์

ดูเหมือนจีปอฉางจะวางแผนไว้ล่วงหน้านานแล้ว… บางทีอาจไม่ใช่แค่ล่วงหน้า แต่เป็นความอ่อนโยนที่ลึกซึ้ง

“เหตุใดเจ้าถึงไม่โอบกอดข้าเสียทีเล่า…?” กลิ่นหอมลอยมา ซูมู่เสวี่ยหายใจหนักขึ้น แม้แต่น้ำเสียงอ่อนหวานยังเจือด้วยความเสน่หา ราวกับว่าร้อยปีแห่งความว่างเปล่านี้ต้องสิ้นสุดลงแล้ว หากวันนี้ไม่ได้ระบายออกมาคงจะอดกลั้นไม่อยู่

นางคว้ามือของจ้าวอู่เจียงพาไปลูบไล้ร่างกายของตน พลางกระซิบหวานหู

“ความปรารถนาของเจ้าล่ะ ข้าอยู่ตรงหน้าเจ้าแล้ว เจ้ายังจะแสร้งทำตัวเป็นสุภาพบุรุษไปไย เจ้าแกล้งส่งยอดฝีมือเหล่านั้นไป ก็เพื่อให้ข้ามีอิสระ เพื่อความสะดวกของเจ้ามิใช่หรือ”

“เจ้ายังจะรออะไรอยู่?”

“ท่านกำลังขู่ข้าอยู่หรือ?”

เมื่อเห็นจ้าวอู่เจียงพูดด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร ซูมู่เสวี่ยพลันชะงักเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนไป ก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด เสียงยังคงอ่อนหวานเย้ายวนเช่นเดิม ทั้งยังเพิ่มความจริงใจเข้าไป

“ฉางเอ๋อร์ ข้าแค่เป็นห่วงเจ้า ความเป็นห่วงคงทำข้าสับสนชั่วขณะ ข้ากังวลว่าเจ้าจะเศร้าโศกเสียใจกับเรื่องของอันเฟยจนไม่อาจคลายทุกข์ได้ พอดีเจ้าก็เข้าใจข้า ไฉนเราไม่ร่วมมือให้ความอบอุ่นแก่กันและกัน ลองเปิดอกคุยกัน และช่วยกันคลายทุกข์เล่า?”

เมื่อวิธีแข็งใช้ไม่ได้ก็ต้องใช้วิธีอ่อน ซูมู่เสวี่ยพูดไปพลางก็โอบรอบคอของจ้าวอู่เจียงไปพลาง พอเห็นว่าเขาไม่ได้ขัดขืน นางยิ่งแนบใบหน้างามเข้าไปใกล้พร้อมพ่นลมหายใจหอมละมุน

“ฉางเอ๋อร์ เจ้าช่วยข้าหน่อยเถิด ช่วยข้าและช่วยตัวเจ้าเองด้วย ได้หรือไม่?”

หลังจากคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว เห็นว่าไม่มีอันตรายและไม่ต้องรับผิดชอบ อีกทั้งยังสามารถจัดการความสัมพันธ์ในตอนนี้ได้อย่างเหมาะสม จ้าวอู่เจียงจึงได้แต่ถอนหายใจอย่างจำยอม

“จริง ๆ แล้วข้าก็ทำอะไรท่านไม่ได้ ท่านเป็นคนบังคับข้าเองนะ…”

ดวงตาและร่างกายของซูมู่เสวี่ยอ่อนระทวยราวกับจะละลาย

“ฮึ! เจ้าคนใจร้าย…”