ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1160

บทที่ 1160 ความหมกมุ่นและวิญญาณที่ไม่จางหาย

ปึง!

สายลมหนาวในฤดูหนาวพัดกระโชกแรง

ณ เขากุยหลาย แคว้นหลิงซี ดินแดนน้ำศักดิ์สิทธิ์ทางใต้

พืชพรรณในหุบเขาโอนเอนไปมา

หน้าวิหารร้างของเทพอสูร มีกองไฟลุกโชนไล่ความชื้นและความหนาวยามเช้า

ข้างกองไฟมีหมูหนึ่งตัว ข้างหมูมีต้นไม้หนึ่งต้น บนต้นไม้มีลิงอยู่

ลิงถาม

“หมูแก่ บนต้นไม้มีลิงอยู่หนึ่งตัว บนพื้นมีลิงอีกหนึ่งตัว ถามหน่อย รวมแล้วมีลิงกี่ตัว?”

หมูถอนหายใจ

“พี่ลิง ข้าไม่ใช่ลิง ข้าเป็นหมู”

“เจ้าเป็นแมงมุม? ตั้งแต่เมื่อไรที่เจ้ากลายเป็นแมงมุมไป?” ลิงหินที่สวมขนเสือ หน้าตาเหมือนเทพสายฟ้า นั่งอยู่บนต้นไม้หัวเราะชอบใจจนแทบจะตกลงมา

“ฮ่า ๆ…” หมูทำหน้าบึ้งตึง หัวเราะแห้ง ๆ สองที

ลิงชอบเล่าเรื่องตลกเล่นคำอยู่เสมอ ช่างน่าอึดอัดเหลือเกิน แต่ตัวมันเองกลับไม่รู้สึกอะไรเลย

“เฮ้ย! มีญาติของเจ้ามังกรขาวมาที่เชิงเขาด้วย” ลิงยืนอยู่บนต้นไม้ เหยียบกิ่งไม้พลางมองลงไปข้างล่าง

เจ้าปีศาจหมูโยนฟืนเพิ่มลงในกองไฟ พลางเอ่ยแก้ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“หนึ่ง ข้าไม่ได้ชื่อเฮ้ย”

“สอง เจ้ามังกรขาวจะมีญาติที่ไหนกัน พวกเราทั้งสามล้วนเป็นปีศาจที่ถูกทอดทิ้ง หากไม่ใช่เพราะท่านราชาผี ป่านนี้กระดูกคงเน่าเปื่อยอยู่บนเขารกร้างแล้ว จะมีญาติที่ไหนกัน”

“น่าเบื่อจริง” ลิงถอนหายใจ

“เซ็งชะมัด”

มันทิ้งตัวล้มไปด้านหลัง ใช้หางเกี่ยวกิ่งไม้แกว่งไปมา

มันเห็นญาติของม้าขาวจริง ๆ เป็นม้าเหมือนกัน แต่สีแดงฉาน มีใบหน้ายาวผอม

ไม่นานนัก

หมูที่นั่งผิงไฟอยู่ได้ยินเสียงกรอบแกรบดังมาจากพงหญ้าไม่ไกล แต่หมอกยามเช้าที่เขากุยหลายหนาทึบเหลือเกิน มันจึงมองไม่เห็นว่าอะไรเคลื่อนไหวอยู่

แต่ก็ไม่สำคัญหรอก เพราะคงแค่เดินผ่านไปเท่านั้น

ผู้ที่มาถึงภูเขากุยหลายนี้ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นวิญญาณที่ถูกเมืองแห่งความมืดเรียกมา ผู้คนและสิ่งมีชีวิตนั้นมีน้อยมาก

ครั้งสุดท้ายที่พบเจอผู้คนก็คือครั้งที่แล้วนั่นแหละ

วันนั้นแรกเริ่มได้พบกับพระหัวโล้นไร้ยางอายผู้หนึ่ง จากนั้นก็พบมนุษย์เพศชายที่ดูกระตุ้งกระติ้งคนหนึ่ง ดูเหมือนชาวบ้านธรรมดา

พระหัวโล้นไร้ยางอาย ส่วนชายผู้นั้น…อู่หยาง…

“เฮ้ย! เจ้ามังกรขาว ญาติเจ้ามาหา ออกมาแปลให้หน่อย” ลิงหินตะโกนเข้าไปในวัดร้าง

จากในวัดเดินออกมาเป็นปีศาจม้าที่ดูมีกลิ่นอายของบัณฑิต ในมือถือตำราโบราณเล่มหนึ่ง

ปีศาจม้าแสดงท่าทางสุภาพเรียบร้อย

“มันบอกว่า มันชื่อเสี่ยวหงพวกเจ้าเห็นเจ้านายของมันบ้างหรือไม่?”

“จริงหรือ?” ลิงหินเกาหูเกาหัว ทำหน้าสงสัย

“ข้ารู้สึกว่ามันพูดแค่สามคำเท่านั้นนะ”

“เหมือนไก่พูดกับเป็ด ม้าพูดกับลิง” ปีศาจม้าตอบลิงเรียบ ๆ ก่อนเดินมาที่กองไฟ มองม้าสีแดงอมน้ำตาลพลางถามเสียงนุ่มนวล

“เจ้านายของเจ้า มีนามว่าอะไร?”

“ฮี้…” ม้าอ้าปากโชว์ฟันขาว แต่กลับไม่พูดอะไรต่อ มันสะบัดหัวแล้วส่งเสียงฟุดฟิดทางจมูก จากนั้นก็วิ่งหายเข้าไปในม่านหมอกยามเช้าตามทิศทางที่ใจมันต้องการ

หมูปีศาจกับลิงหินชะงักงัน หันไปมองปีศาจม้า

“เจ้ามังกรขาว มันพูดว่าอะไรหรือ?”

ปีศาจม้าดวงตาสั่นไหว จ้องมองไปยังม่านหมอกยามเช้า

“มันบอกว่า มันจำไม่ได้แล้ว

“ฮึ! ดวงวิญญาณที่แตกสลายเช่นนี้ จะจดจำอะไรได้สักเท่าไร?”