ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1161
บทที่ 1161 ข้าไม่อยากประนีประนอม!
ม้าสีแดงอมน้ำตาลฝ่าลมหนาวเย็น วิ่งผ่านม่านหมอกยามเช้า
เส้นทางเบื้องหน้าช่างเลือนราง มันจะมุ่งหน้าไปที่ใดกัน
มันจำอะไรไม่ได้เลย จำได้เพียงว่าตัวเองควรมีชื่อว่าเสี่ยวหง
เพราะในความทรงจำ มักมีเสียงหนึ่งหรือสองเสียงคอยเรียกขานเสี่ยวหงอย่างอ่อนโยน
“เสี่ยวหง…”
“เสี่ยวหง…”
“เสี่ยวหง…”
ดังนั้นมันจึงคิดว่าเสี่ยวหงน่าจะเป็นชื่อของมัน
บางครั้งเสียงนุ่มนวลในความทรงจำจะกลายเป็นร่างเงาหนึ่ง ยืนเงียบ ๆ อยู่ข้างกายมัน พลางลูบขนของมันเบา ๆ
แต่เพราะแสงย้อน มันจึงมองไม่เห็นชัด
คิด ๆ ดู ร่างเงานั้นคงเป็นเจ้านายของมันกระมัง
มันไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน ไม่รู้ว่าเจ้านายอยู่ที่ใด ยิ่งไม่รู้ว่าทำไมตนต้องชื่อเสี่ยวหงและจะต้องไปที่ใด
มันเพียงแค่ใช้สัญชาตญาณ ตามหาเส้นทางที่ร่างนั้นเคยผ่านมา
ดังนั้น มันจึงมาถึงภูเขาลูกนี้ เดินผ่านม่านหมอก และมองเห็นเมืองที่อยู่ท่ามกลางหมอกหนา
ที่ประตูเมือง บุรุษวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมสีดำ ผมสีเงินแซมดำ กำลังจ้องมองมันอยู่
ราวกับว่าเขารอมันมาตลอด
มันหยุดชะงัก
เพียงชั่วพริบตา บุรุษชุดดำก็มายืนอยู่ตรงหน้ามันราวกับภูตผี
“ข้าคือเซี่ยปี้อัน”
……
ณ ศาลบรรพชนตระกูลจี จีไท่คุกเข่าสวดมนต์อย่างเคร่งครัด ทีละคำ
“…ขอให้ตระกูลจีของข้ารุ่งเรืองนับพันปี…”
“ข้าจีไท่ ทายาทรุ่นหลัง ขอคุกเข่าถวายบังคมทั้งวันทั้งคืน…”
……
“ด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า…”
เป็นเวลาหนึ่งถ้วยชา จีไท่จึงหยุดการสวดมนต์
เสียงภายในศาลบรรพชนเงียบลงในทันที ความเงียบปกคลุมไปชั่วขณะ
พร้อมกับความเงียบนั้น บรรยากาศก็เต็มไปด้วยจิตสังหารอันเยือกเย็น
จีไท่ถอนหายใจยาว ก้มศีรษะโขกพื้นอย่างแรงสองครั้ง
“ทายาทรุ่นหลังไร้ความกตัญญู…
“แต่เหตุใดท่านพ่อถึงต้องฆ่าพวกข้าเพื่อหาหนทางอมตะของท่าน?”
“เหตุใดข้าต้องตาย?” จีทังหัวเราะดัง
“ข้าคือมังกรแท้ คือฮ่องเต้ผู้สูงส่งแห่งเซียนต้าโจว!”
“เหตุใดข้าต้องยอมให้ชีวิตหมดอายุขัย? ยอมให้ร่างกลับคืนสู่ดิน?”
“พวกเจ้าเป็นลูกหลานของข้า พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงมาถึงจุดนี้?”
“พวกเจ้าช่างไร้เดียงสา!”
“ข้าไม่มีทางเลือก!”
“เพราะข้าไม่ต้องการประนีประนอม!”
“พวกเจ้าเข้าใจหรือไม่ว่าข้าไม่ต้องการประนีประนอม!” จีทังเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก แต่ระหว่างคิ้วกลับเต็มไปด้วยความมุ่งสังหาร
“พวกเจ้าไม่มีทางเข้าใจ”
“เพื่อความเป็นอมตะของข้า เพื่อราชบัลลังก์ต้าโจวที่จะยืนยงคงอยู่ชั่วนิรันดร์ การที่พวกเจ้าต้องตายนั้นคือเกียรติยศและโชคชะตาของพวกเจ้า!”
“อย่าลืมว่าชีวิตของพวกเจ้านั้น ข้าเป็นผู้ให้มา!”
จีปออิงที่มือซ้ายถือยันต์ที่เปล่งประกายสีเขียว มือขวาถือยันต์ที่มีสายฟ้าวิ่งวนอยู่ เขายิ้มขื่นพลางกล่าว
“จีทัง ข้าเองก็ไม่ต้องการประนีประนอมเช่นกัน”
“จีทัง!” องค์ชายรองคำรามเสียงดัง ที่กลางหน้าผากปรากฏลูกกลมสีขาวลอยขึ้นมา มันละลายกลายเป็นของเหลวสีขาวนวล แล้วห่อหุ้มร่างของเขาในชั่วพริบตา
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า