ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1162

บทที่ 1162 ขอเทพบรรพชนคุ้มครอง!

เพียงชั่วพริบตา เกราะสีเงินขาวเปล่งประกายวาววับปรากฏขึ้นรอบร่างของจีปอทง เกราะนั้นแข็งแกร่งไม่อาจทำลายได้

เขาพุ่งหมัดใส่จีทัง

จีทังรับหมัดที่พุ่งมาอย่างสงบนิ่ง สกัดการโจมตีของจีปอทงไว้ได้ แล้วกล่าวยิ้ม ๆ ว่า

“ความตายของถงเอ๋อร์ เจ้าก็หนีความผิดไม่พ้น”

“ตอนนั้นเจ้าก็เห็นอยู่มิใช่หรือ? ทำไมไม่ช่วยนางเล่า?”

“เจ้าเห็นแล้วไม่ช่วย ทั้งไม่ร้องขอความช่วยเหลือ หลังจากนั้นการตายของพระมารดาของเจ้า ก็เป็นเพราะเจ้าเช่นกัน”

“น้องสาวและมารดาของเจ้า ล้วนตายเพราะเจ้าทั้งสิ้น”

“หุบปาก!!!” จีปอทงโกรธจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ ใบหน้าบิดเบี้ยว พยายามสลัดจีทังออก แต่กลับไม่สามารถทำได้ ร่างกายกลับถูกตรึงอยู่กลางอากาศ!

“โจมตี!” จีปออิงตะโกนสั่ง มองไปยังเหล่าองค์ชายองค์หญิงที่ได้ตกลงกันไว้ก่อนหน้า แล้วพากันโจมตีจีทัง

ในชั่วขณะนั้น บริเวณหน้ารูปปั้นดินทั้งสี่ของบรรพชน วิชากำลังภายในปะทุ เวทมนตร์วิชาต่าง ๆ ถูกปล่อยออกมาอย่างยุ่งเหยิง

การต่อสู้เริ่มขึ้นแล้วหรือ? เร็วเกินไปหรือไม่? จ้าวอู่เจียงดูการต่อสู้ไปพลางแกล้งทำเป็นออกแรงไปพลาง ดูเหมือนพลังจะปะทุ แต่ที่จริงแล้วพลังนั้นปะทุอยู่แค่รอบตัวเขาเท่านั้น

ยันต์ที่ลอยอยู่ในมือซ้ายของจีปออิงกลายเป็นควันสีเทาอมเขียว แผ่คลุมทั้งจีทังและจีปอทงเอาไว้

สายอัสนีผ่าจากมือขวาพุ่งเข้าไปในม่านควัน ทันใดนั้นพื้นที่ในม่านควันก็กลายเป็นดินแดนที่เต็มไปด้วยสายอัสนีคำราม

จ้าวอู่เจียงยังไม่ทันเห็นอะไร ร่างของจีปออิงก็ลอยกระเด็นออกมา กระแทกเสาทองสัมฤทธิ์ในห้องโถงอย่างแรง เลือดไหลออกทั้งจมูกและปาก

ร่างของจีปอทงถูกซัดออกมาจากม่านควัน ถูกลากไปกับพื้นจนเป็นรอยเลือดยาว

ในเวลาเดียวกัน จีทังเดินออกมาจากม่านควันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมโหดและหยิ่งผยอง องค์ชายคนอื่น ๆ ล้อมโจมตีจีทัง สีหน้าของพวกเขามีทั้งความหวาดกลัวและโศกเศร้า

จีทังยิ้มอย่างชั่วร้ายและบ้าคลั่งจนน่าขนลุก

จ้าวอู่เจียงที่กำลังแกล้งทำเป็น ‘เล่น ๆ’ ถึงกับอึ้งไป ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าความเหี้ยมโหดและความหยิ่งผยองของจีปอฉางนั้นเหมือนใคร ที่แท้ก็เหมือนจีทังนั่นเอง

เมื่อบิดากับบุตรคู่นี้แสดงความเหี้ยมโหดออกมา ราวกับถูกแกะออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน

“จีทัง ถึงเวลาของเจ้าแล้ว!” จ้าวอู่เจียงตะโกนด้วยความโกรธ ราวกับว่าอีกเพียงครู่เดียวเขาจะพุ่งเข้าไปต่อสู้กับจีทัง

แต่ปากพูดอย่างนั้น เท้ากลับแทบไม่ขยับ

แต่คำพูดที่เต็มไปด้วยความโกรธของเขา กลับปลุกเร้าความฮึกเหิมของเหล่าองค์ชาย พลังวิเศษพลุ่งพล่านขึ้น โจมตีใส่จีทัง

จ้าวอู่เจียงตะโกนไม่หยุด ในขณะที่จีทังกำลังต่อสู้กับเหล่าองค์ชายอย่างดุเดือด ไม่มีเวลามาสนใจ

ส่วนจ้าวอู่เจียงก็วาดอาคมด้วยมือเปล่าไม่หยุด ปล่อยพลังของตนเองเข้าสู่สนามรบ โดยไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ใคร

เน้นการเล่น ๆ สบาย ๆ แบบเด็กเล่นขายของ

จีทังถูกโจมตีจนผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยว พลังร่างอมตะแผ่ซ่านรอบกาย ต่อสู้กับผู้คนมากมาย

จ้าวอู่เจียงและคนอื่น ๆ ต่างขมวดคิ้วเล็กน้อย

พลังร่างอมตะนี้ แตกต่างจากพลังร่างอมตะที่พวกเขาเคยเห็นคนในตระกูลจีใช้อย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ร่างอมตะของจีทังดูจะสมบูรณ์และยิ่งใหญ่กว่ามาก

“เหล่าบุตรของข้า” ดวงตาของจีทังแดงก่ำ รอยยิ้มจาง ๆ ที่เคยมีหายไป ไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ ๆ ความเศร้าโศกและความดิ้นรนก็ทะลักขึ้นมา เขาตะโกนด้วยความโกรธ

“ข้าไม่มีทางเลือก ข้าไม่ต้องการประนีประนอม!”

ตู้ม!

พลังมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วลานบรรพบุรุษ เหล่าองค์ชายถูกคลื่นพลังอันทรงพลังพัดกระเด็น ร่างลอยละลิ่วไปกระแทกกับกำแพง พื้น เสาทองสัมฤทธิ์ และคานเพดาน