ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1216

บทที่ 1216 ไร้ยางอาย หน้าด้านสุด ๆ

เซวียนหยวนจิ้งทั้งอายทั้งงอน

“เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อเจ้าหรือ?”

จ้าวอู่เจียงชูนิ้วขึ้นสามนิ้ว “ขอสาบานต่อฟ้าดินและดวงตะวันจันทรา!”

“ข้าขอสาบานสี่”

เซวียนหยวนจิ้งชายตามองเขา ใบหน้างามราวภาพวาดแสดงเสน่ห์อันไร้ที่สิ้นสุด

“จริง ๆ นะ ข้าก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น” จ้าวอู่เจียงฉวยโอกาสพูดต่อ ยิ่งไร้ยางอายขึ้นไปอีก เขาหัวเราะเบา ๆ

“บางครั้งข้าก็ควบคุมตัวเองไม่ได้”

เขาเริ่มขยับตัว สีหน้าค่อย ๆ แสดงความตกใจอย่างเกินจริง

“เร็วเข้า เร็วเข้า ข้าขอร้องเจ้า จงหยุดข้าด้วย!”

ร่างบอบบางของเซวียนหยวนจิ้งสั่นเทา นางครางในลำคอพลางกำหมัดชกเข้าที่อกของจ้าวอู่เจียง

“โอ๊ย…” จ้าวอู่เจียงหยุดแรงที่เอวลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความโล่งอกราวกับรอดพ้นจากภัยพิบัติ เขาโอบกอดเซวียนหยวนจิ้งเบา ๆ พูดอย่างจริงจัง

“โชคดีที่เจ้าหยุดข้าได้ทันเวลา ข้าถึงไม่ถูกปีศาจราคะเข้าสิง ไม่เช่นนั้นคงต้องตายเพราะหมดแรงแน่”

“จ้าวอู่เจียง เจ้าไม่มียางอายกันบ้างหรือ?” เซวียนหยวนจิ้งเม้มปากด้วยความน้อยใจ แต่ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้

จ้าวอู่เจียงทำหน้าตาเกินจริง เอามือปิดปากพลางถาม

“จริงหรือ?”

หืม? เซวียนหยวนจิ้งชะงักไป

จ้าวอู่เจียงจูบแก้มนางทันที ก่อนจะยิ้มซุกซนพูดว่า “เจ้าเป็นคนบอกให้ข้าเอาแก้มไปเองนะ”

“เจ้าหมายความว่าอย่างนี้สินะ?” เซวียนหยวนจิ้งรู้สึกทั้งรังเกียจและชอบใจ นางกัดริมฝีปากอิ่มแดง แล้วลุกขึ้นนั่ง ใช้มือทั้งสองรวบผมดำขลับดุจน้ำตกขึ้น ผูกด้วยริบบิ้นเส้นเล็ก ๆ เป็นหางม้าสูง

หางม้าสะบัดไปมาเหนือผิวขาวนุ่มนวล

นางจ้องมองจ้าวอู่เจียงจากที่สูง ด้วยท่าทางเปี่ยมด้วยอำนาจ

“ดี ๆ เล่นแบบนี้ใช่ไหม? เดี๋ยวอย่ามาขอร้องข้าล่ะ!”

“จิ้งเอ๋อร์? เจ้าจะทำจริง ๆ หรือ?” แม้ปากจ้าวอู่เจียงจะพูดว่ากลัว แต่มือทั้งสองกลับจับเอวอ้อนแอ้นของนางไว้แน่น

สิ่งที่เซวียนหยวนจิ้งตอบกลับเขามีเพียงความเย็นชาและอบอุ่น

แม้หยางปิ่งเอินจะเป็นกั๋วกงผู้มีความดีความชอบ และอยู่ในอาณาเขตของตนเอง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับน้องชายที่ฮ่องเต้โปรดปรานที่สุด เขาก็ยังยอมสละตำแหน่งประธานให้

บนโต๊ะมีผู้นั่งอยู่แปดคน

นอกเหนือจากหยางปิ่งเอินและจีตงแล้ว อีกหกคนที่เหลือมีองค์ชายสี่คนและท่านอ๋องสองคน

พวกเขาล้วนเป็นหนึ่งในกำลังสำคัญที่สนับสนุนรัชทายาทในปัจจุบัน

“เจ้าสามารถมาต้อนรับข้าด้วยตนเอง ข้ารู้สึกยินดียิ่งนัก” แม้จีตงจะชราภาพมาก แต่ทั่วร่างกลับแผ่ซ่านบารมีที่ไม่อาจโต้แย้งได้ ราวกับเป็นผู้อาวุโสที่ทรงเกียรติในตระกูล

เขารับถ้วยสุราที่หยางปิ่งเอินรินให้ด้วยตนเอง เสียงแหบพร่าราวกับก้อนกรวดกลิ้งบนพื้นเรียบ ฟังไม่ออกว่ายินดีหรือโกรธ

“แต่เจ้าเคร่งครัดในมารยาทเกินไปจนดูห่างเหิน ข้าไม่ชอบเช่นนี้”

“เฉิงอ๋อง ท่านเป็นผู้อาวุโสที่ทรงเกียรติ พวกข้าปฏิบัติตามมารยาทของผู้น้อย ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่เกินเลยไป การที่ได้เชิญท่านมารับประทานอาหารที่จวนนี้ นับเป็นเกียรติอย่างสูงแล้ว” หยางปิ่งเอินยิ้มประจบ

มื้ออาหารนี้ นอกจากจะหารือเรื่องราชการในวังเช้าพรุ่งนี้อย่างง่าย ๆ แล้ว สำหรับหยางปิ่งเอินแล้ว สิ่งที่สำคัญกว่าคือการสร้างสัมพันธ์กับเฉิงอ๋อง

หากได้รับความโปรดปรานจากเฉิงอ๋อง เขาก็จะสามารถแซงหน้าซูอวิ๋นเหยาและเว่ยจงเซี่ยวได้ กลายเป็นคนที่รัชทายาทไว้วางใจและเห็นความสำคัญที่สุด

เมื่อรัชทายาทขึ้นครองราชย์ในภายภาคหน้า เขาก็จะได้เป็นขุนนางผู้มีอำนาจอันดับหนึ่งของราชวงศ์เซียนต้าโจว

ตระกูลหยางก็จะสามารถก้าวขึ้นสู่แถวหน้าของชนชั้นสูงแห่งราชวงศ์เซียนต้าโจวได้อย่างแท้จริง