ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1223
บทที่ 1223 นักสืบชื่อดังจ้าวอู่เจียงกับการโน้มน้าว
“เจ้าต้องการอะไร?” จีปอทงรู้สึกว่าร่างกายสั่นเทา ราวกับมีใครบางคนบีบรัดหัวใจของเขาแน่น ทำให้หายใจลำบาก
เขารู้ว่าถงเอ๋อร์ออกมาแล้ว กำลังอาละวาดอยู่ในร่างของเขา
“ความตายของถงเอ๋อร์ ตัวการสำคัญคือจีทัง” จ้าวอู่เจียงจ้องมองจีปอทงที่ดูประหลาดขึ้น มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ดูมีเลศนัย
“แต่ความตายของพระสนมอันและพระสนมเอก ตัวการสำคัญ…”
“กลับเป็นจีปออิง!”
“เจ้า…” จีปอทงหันขวับไปมองจ้าวอู่เจียง ในดวงตาของเขาราวกับมีดวงตาอีกคู่หนึ่ง
“ถงเอ๋อร์ตายไปหลายปีแล้ว” จ้าวอู่เจียงแทบจะขับร้อง “กบจอมเจ้าเล่ห์คอยลูบท้องเจ้าตลอด” ราวกับเป็นโคนันน้อย
เขาเริ่มเล่าข้อสันนิษฐานของตน
“ในตอนนั้นจีทังทำผิดพลาดไปแล้ว ผิดตรงที่ปล่อยให้ถงเอ๋อร์บังเอิญล่วงรู้ความจริง”
“ท่านคิดว่า ด้วยนิสัยและตัวตนของเขา จะทำผิดพลาดเป็นครั้งที่สองหรือ?”
“จีทังต้องระวังตัวอย่างที่สุด ในขณะที่พยายามหาทางจัดการกับการลอบทำร้ายจากผู้สูงส่ง เขาก็วางแผนสุดท้ายที่จำใจต้องทำ นั่นคือการฆ่าพวกเรา”
“แต่ไม่ว่าเขาจะทำอะไร เขาก็จะไม่ยอมให้เรื่องนี้ถูกผู้อื่นค้นพบอีก”
“เพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวาย ยิ่งมีคนรู้มากเท่าไร เขาก็ต้องฆ่าคนมากขึ้นเท่านั้น”
“แล้วพระสนมเอกกับพระสนมอันเล่า พวกนางค้นพบความลับนี้ได้อย่างไร?”
“และทำไมช่วงเวลาที่พบความลับนี้ถึงเป็นช่วงก่อนพิธีบูชาบรรพบุรุษพอดี”
จีปอทงรู้สึกเหมือนเดาได้อยู่ในใจ แต่เขาเงียบไว้ ก่อนหน้านี้เขาก็เคยสังเกตเห็นความผิดปกติมาแล้ว
แต่ตอนนั้นสภาพจิตใจของเขาค่อนข้างคลุ้มคลั่ง วิญญาณที่เหลือของถงเอ๋อร์ในร่างก็คอยก่อกวน เขาจึงไม่มีเวลาพอที่จะคิดอย่างใคร่ครวญ
“ก่อนพิธีบูชาบรรพบุรุษ เขตปกครองของชิ่งอ๋องเกิดจลาจล และในเขตของเหล่าอ๋องและโหวคนอื่น ๆ ก็เกิดเหตุการณ์ใหญ่น้อยมากมาย”
จ้าวอู่เจียงถูนิ้วมือไปมาพลางกล่าว
“นี่เป็นการทดสอบของจีปออิง”
“เขากำลังทดสอบว่าจีทังในตอนนั้นมีความมุ่งมั่นที่จะฆ่ามากแค่ไหน”
“และเห็นได้ชัดว่าไม่ว่าจะเป็นการจลาจลในเขตปกครองหรือเรื่องใหญ่น้อยอื่น ๆ จีทังก็ไม่ได้สนใจ ทำให้จีปออิงคิดว่าจีทังตั้งใจแน่วแน่ที่จะฆ่าพวกเรา จึงไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนี้”
“บางทีอาจเป็นเพราะความจริงใจ ที่ต้องการเอาชนะจีทัง ไม่อยากให้พวกเราต้องตายในมือของจีทัง จีปออิงจึงชวนพวกเราร่วมมือกัน”
“และนอกจากพวกเราแล้ว เขายังมีไพ่ตายอื่น ๆ ที่จะใช้รับมือกับจีทัง”
“สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงการคาดเดาของเจ้า ข้าก็แค่คิดตามการคาดเดาของเจ้าเท่านั้น” จีปอทงกล่าวอีก
“แต่เจ้าไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด”
จ้าวอู่เจียงส่ายหน้าพลางยิ้ม
“ข้าไม่ใช่ขุนนางผู้พิพากษา และไม่ได้กำลังสืบคดี จำเป็นต้องมีหลักฐานที่แน่ชัดด้วยหรือ?”
“ในใจท่านก็มีคำตอบอยู่แล้ว จีปออิงเป็นคนเช่นไร ท่านน่าจะรู้ดีกว่าข้า”
“ในใจเขามีแต่ความทะเยอทะยาน และความไม่ยอมรับ”
“เมื่อรู้ว่าเขาเป็นคนเช่นไร และภายใต้เงื่อนไขบางอย่าง การคาดเดาอย่างมีเหตุผลของพวกเราก็คือความจริง”
“เจ้า… เจ้าก็แค่ต้องการใช้ประโยชน์จากข้า เพื่อต่อกรกับจีปออิง เพื่อให้เจ้าซึ่งเป็นอ๋องผู้ช่วยบริหารราชการ ได้ก้าวขึ้นเป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการ แล้วก็ขึ้นเป็นฮ่องเต้” จีปอทงขมวดคิ้วแน่น
“ใช่!” จ้าวอู่เจียงยอมรับอย่างตรงไปตรงมา พูดอย่างเรียบเฉย
“พวกท่านสูญเสียคุณสมบัติในการแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทไปแล้ว”
“ตอนนี้ท่านจะเลือกยืนอยู่ฝ่ายรัชทายาทจีปออิง ไปรับใช้คนที่ลอบทำร้ายสนมของท่านพ่อท่านและใช้ประโยชน์จากท่าน…”
“หรือจะเลือกยืนอยู่ฝ่ายข้า?”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า