ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1228

บทที่ 1228 อาจารย์มู่

เมื่อเสร็จสิ้นการเข้าเฝ้าในยามเช้า

เหล่าขุนนางยังไม่ได้แยกย้ายกันไปในทันที

พวกเขาต่างเกิดความสงสัยและตกตะลึงอยู่ในใจ

ฮ่องเต้ทรงเรียกอิ้นอ๋องไปพบตามลำพัง จะต้องสนทนาเรื่องลับอะไรกันแน่?

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่อิ้นอ๋องทำหน้าที่แทนรัชทายาทในการจัดการราชกิจสองวันที่ผ่านมา หรือนโยบายแห่งรัฐที่แอบแฝงมาในรูปแบบของพระราชทานพระกรุณาเมื่อครู่นี้ เช้านี้ฮ่องเต้ก็ทรงเห็นชอบทั้งหมด

บัดนี้ยังทรงเรียกไปสนทนาตามลำพังอีก

นี่เป็นเพราะฮ่องเต้ทรงโอนเอียงไปทางอิ้นอ๋องแล้ว หรือยังทรงใช้วิธีถ่วงดุลอำนาจ โดยจงใจทำเช่นนี้เพื่อกดดันรัชทายาท?

เหล่าขุนนางค่อย ๆ แยกย้ายกันไปพลางถกเถียงวิพากษ์วิจารณ์กันไปพลาง

ส่วนขุนนางที่เคยยืนอยู่ฝ่ายรัชทายาทต่างทำหน้าเครียด สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกเชื้อพระวงศ์และขุนนางที่แต่เดิมมีเขตปกครองอยู่ในมือ

เกือบทุกคนไม่ว่าจะยืนอยู่ฝ่ายรัชทายาทหรือวางตัวเป็นกลาง ล้วนได้รับผลกระทบจากนโยบายนี้

นโยบายที่แอบแฝงมาในรูปแบบของพระราชทานพระกรุณานี้ช่างเด็ดขาดเกินไป พวกเขาไม่อาจปฏิเสธหรือขัดขวางได้เลย

ตอนนี้พวกเขาต้องเตรียมพร้อมรับมือกับความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้นในเขตปกครองของตนเอง

ชิ่งอ๋องจีตงดูเหมือนจิตใจจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขารู้สึกเสียใจอย่างจริงใจ

เขารู้สึกว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้ระหว่างอิ้นอ๋องกับรัชทายาท และยิ่งไม่ควรเป็นคนแรกที่เข้าข้างรัชทายาทในเช้าวันนี้

บางทีหากเป็นเช่นนั้น อิ้นอ๋องอาจจะไม่เสนอนโยบายนี้ขึ้นมา

และเขาก็จะอยู่อย่างสงบสุข

ความแค้นและความเสียใจผสมปนเปกัน ทำให้เขาเหม่อลอยไปชั่วขณะ จนกระทั่งไม่ตอบสนองต่อคำพูดของรัชทายาท

“ท่านอาตง…ท่านอาตง?” รัชทายาทจีปออิงมีสีหน้าอ่อนโยน ราวกับไม่ได้รับความพ่ายแพ้ใด ๆ

ในเวลาอันสั้นเขาคิดได้แล้วว่า เรื่องได้เกิดขึ้นแล้ว ต่อให้เขาไปโทษใครก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงความจริงได้ ซ้ำยังอาจผลักไสขุนนางที่เคยเอนเอียงมาทางเขาให้ออกห่าง

สู้ถือโอกาสนี้รักษาภาพลักษณ์ความเมตตาและความนิ่งสงบของตน เพื่อหยุดความเสียหายไว้เสียก่อน

เขาเรียกชิ่งอ๋องจีตงเบา ๆ หลายครั้ง หวังจะพูดคุยและปลอบใจองค์ชายผู้นี้สักเล็กน้อย

แต่ชิ่งอ๋องจีตงดูเหมือนจะถูกเหตุการณ์เช้านี้กระทบกระเทือนจิตใจจนหมดเรี่ยวแรง บัดนี้สีหน้ายิ่งดูเหม่อลอย

รัชทายาทจีปออิงขมวดคิ้ว ก่อนถอนหายใจเบา ๆ แล้วเรียกอีกครั้งด้วยเสียงเบา

“เงยหน้าขึ้นมา”

เด็ก ๆ คนอื่นได้ยินคำสอนของอาจารย์ก็หัวเราะออกมาอย่างไร้เดียงสา

เด็กชายที่ชื่อว่าหลินต้าจ้วง ใบหน้าเล็ก ๆ ของเขายิ่งแดงก่ำ เขาเงยหน้าขึ้นมองอาจารย์อย่างจริงจัง

อาจารย์มู่ คืออาจารย์คนใหม่ที่หมู่บ้านตระกูลหลินเชิญมาสอนหนังสือ

แรกเริ่มนั้น หัวหน้าหมู่บ้านตระกูลหลินคิดว่าอาจารย์มู่เป็นสตรี ไม่สามารถเป็นคนสอนหนังสือให้เด็ก ๆ ในหมู่บ้านได้

แต่เมื่อได้ยินว่าอาจารย์มู่ไม่รับเงิน จะสอนหนังสือให้เด็ก ๆ ในหมู่บ้านด้วย หัวหน้าหมู่บ้านก็เริ่มลังเล

ด้วยหมู่บ้านตระกูลหลินเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ไม่ได้ร่ำรวย แรงงานหนุ่มสาวในหมู่บ้านต่างออกไปจากหมู่บ้าน เหลือเพียงเด็ก ๆ และคนชราที่อยู่เฝ้าบ้าน

ในบรรดาคนชรามีน้อยคนที่คิดว่าการอ่านออกเขียนได้เป็นเรื่องสำคัญ พวกเขาใช้ชีวิตมาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว ไม่อ่านไม่เขียนก็ผ่านมาได้ไม่ใช่หรือ?

แต่หัวหน้าหมู่บ้านรู้ถึงความสำคัญของการอ่านออกเขียนได้ แต่กลับไม่มีเงินมากพอที่จะจ้างคนสอนหนังสือ

อาจารย์คนก่อนก็จากไปโดยไม่บอกลาเมื่อหลายวันก่อน เพราะเด็ก ๆ ไม่มีค่าเล่าเรียน

ดังนั้นหลังจากชั่งใจแล้ว หัวหน้าหมู่บ้านจึงยอมให้สตรีต่างถิ่นผู้นี้สอนหนังสือให้เด็ก ๆ ในหมู่บ้าน

ด้วยเหตุนี้มู่เชียนเชียนจึงได้กลายเป็นคนสอนหนังสือของหมู่บ้านตระกูลหลิน หรืออาจารย์มู่