ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1244

บทที่ 1244 ผู้คุ้มกันหลี่จั่ว

“หากเจ้าต้องการอยู่ที่นี่ก็อยู่ไปเถอะ” หลี่ซ่านฉุนปล่อยมือจากปกเสื้อของหวังปิ่ง ร่างของหวังปิ่งทรุดลงพิงกับลำต้นอันแข็งแกร่งของต้นอู๋ถง

หลี่ซ่านฉุนพูดเสียงเรียบ

“ข้าไปละ”

ร่างของเขาพร่าเลือนไปชั่วขณะ แต่เพียงแวบเดียวก็กลับชัดเจนขึ้นมาอีกครั้ง เขาถอนหายใจอย่างจนปัญญา

“พี่ซ่านฉุนรีบร้อนไปไหนกัน?” เงาร่างของเยว่ปู้ฝานปรากฏขึ้นพร้อมกับหลี่ซ่านฉุน ลมหายใจของเขาดูวุ่นวายเล็กน้อย แต่ไม่เห็นบาดแผลใด ๆ บนร่าง ดูเหมือนการขัดขวางของหลินอวี้จะไม่ได้ผล

หลี่ซ่านฉุนได้ยินน้ำเสียงตำหนิเบา ๆ จึงหัวเราะเยาะ

“แล้วเหตุใดเจ้าจึงมาช้านัก?”

เยว่ปู้ฝานไม่ตอบ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง ดวงตาของเขาจ้องมองเงาร่างที่อยู่ไม่ไกลจากกำแพงดินด้วยแววตาหม่นหมอง

จ้าวอู่เจียง!

เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันนี้จะได้พบจ้าวอู่เจียงอีกครั้งที่นี่

เขาคิดว่าจ้าวอู่เจียงหลบซ่อนตัวอยู่ในดินแดนลับเต๋อเหลียนเสียอีก

“ฮ่า ๆ ๆ…” เยว่ปู้ฝานอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด

ในที่สุดเขาก็สามารถกำจัดจ้าวอู่เจียงที่เป็นฝันร้ายในใจนี้ได้อย่างราบคาบเสียที!

วันนี้ถือเป็นวันแห่งโชคลาภของเขาจริง ๆ ศัตรูมากมายมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ เขาจะกำจัดพวกมันให้สิ้นซากในคราวเดียว

หลังจากนี้ชีวิตของเขาจะราบรื่นไร้อุปสรรค

“องค์ชาย! องค์ชาย…”

หลินอวี้หอบหายใจระรัวมาปรากฏตัวนอกโรงเรียน เขาอยากจะบอกองค์ชายว่า เขาล้มเหลวในการสกัดเยว่ปู้ฝาน วรยุทธ์ของเยว่ปู้ฝานช่างประหลาดนัก

แต่เมื่อมองไปรอบ ๆ กลับไม่เห็นร่างขององค์ชายเลย

เขาเห็นจูกัดเซี่ยวไป๋ร่างกระพริบวูบวาบ

“จูกัดเซี่ยวไป๋ องค์ชายไปไหน?”

จูกัดเซี่ยวไป๋คิดอย่างว่องไว

“ไปยังสถานที่สำคัญแห่งหนึ่ง องค์ชายรู้ว่าเจ้าจะมา จึงให้เจ้าช่วยพวกข้าหนึ่งแรง”

“เจ้าเห็นหรือไม่?”

“เยว่ปู้ฝานและคนอื่น ๆ ล้วนอยู่ที่นี่”

หลี่ซ่านฉุนชายตามองหวังปิ่งอย่างไม่พอใจ เยว่ปู้ฝานเงียบไม่พูดจา มองไปทางจ้าวอู่เจียงของตน

สองคนสบตากัน ราวกับย้อนกลับไปในวันวาน

สิ่งของยังคงเดิม แต่คนเปลี่ยนไป ทุกอย่างแตกต่างจากวันวานมากมายนัก

แต่สิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนแปลงคือความแค้น และความได้เปรียบยังคงอยู่ข้างเยว่ปู้ฝาน

เยว่ปู้ฝานต่างหากคือผู้ที่ได้รับการเลือกจากสวรรค์อย่างแท้จริง!

“ฮี้!”

ในยามที่บรรยากาศตึงเครียด ม้าสีดำตัวหนึ่งหยุดฝีเท้า บนหลังม้ามีนักกระบี่สวมหมวกใบลานนั่งอยู่

ทุกคนหันไปมอง วันนี้มีคนมามากจริง ๆ ไม่รู้ว่าผู้มาใหม่เป็นใครกัน

นักกระบี่ลงจากหลังม้า ก่อนตบหลังม้าเบา ๆ

ม้าร้องคำรามหนึ่งครั้ง เหยียบย่ำดินเหลือง ฝุ่นกระเซ็น ก่อนจะหายไปในม่านควันฝุ่น

นักกระบี่ค่อย ๆ ถอดหมวกใบลาน เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยร่องรอยกาลเวลา เขายิ้มอย่างอ่อนโยน เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า

“ผู้คุ้มกัน… หลี่จั่ว”