ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1253

บทที่ 1253 อย่าได้หยุดเด็ดขาด

อู๋ลิ่วอี่ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อย ใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาหลายปี ราวกับเคยเห็นหญิงสาวเช่นนี้ที่ไหนมาก่อน

สำหรับคนเช่นนี้ ความตายกลับเป็นการปลดปล่อยพันธนาการ ได้รับการหลุดพ้นที่แท้จริง

เขาถอนหายใจ ไม้ผุในมือที่ดูคล้ายโลงศพค่อย ๆ แตกสลาย เนื้อไม้แยกออก เผยให้เห็นกระบี่ใหญ่สีดำสนิทดั่งหมึกค่อย ๆ ปรากฏขึ้นใต้แสงสว่าง

“ผู้น้อยอู๋ลิ่วอี่คารวะท่านผู้อาวุโส ขอท่านช่วยข้าสังหารศัตรูด้วย” เขาค้อมกายคำนับกระบี่ใหญ่อย่างเคารพ ราวกับกำลังสักการะเทพประจำตระกูลอู๋

อู๋เสี่ยวซานก็ค้อมกายคำนับเช่นกัน

กระบี่ใหญ่เล่มนี้ไม่ใช่แค่กระบี่ธรรมดา สำหรับคนตระกูลอู๋แล้ว มันคือผู้อาวุโสที่ใกล้ชิดที่สุด

ชื่อของกระบี่คือตั้งเสีย มีความหมายถึงชำระล้างสิ่งชั่วร้ายทั้งหมดในสวรรค์

กระบี่ใหญ่ไร้คม แต่ปราณกระบี่อันคมกล้าพลันแผ่ซ่านออกมา สลายหมอกพิษโดยรอบจนหมดสิ้น

……

ในเวลาเดียวกัน ราชาหมาป่าเสี่ยวไป๋ยังคงวิ่งอย่างบ้าคลั่งมาตามทาง

มันเป็นหมาป่าที่ดี แต่กลับเหนื่อยราวกับเป็นสุนัข

หลังจากออกมาจากดินแดนลับเต๋อเหลียน มันก็วิ่งไปข้างหน้าโดยไม่หยุดพัก

ส่วนทิศทางนั้น

มันไม่เคยสนใจเรื่องทิศทางมาก่อน

เหมือนเมื่อครั้งที่มันเดินทางจากราชสำนักเขตทุ่งหญ้าอันห่างไกล ข้ามภูเขาและทะเลนับหมื่นลี้เพื่อตามหาจ้าวอู่เจียง มันเพียงแค่เดินตามความรู้สึกของตัวเอง ก็สามารถพบคนที่ต้องการพบได้

ครั้งนี้ มันรู้สึกถึงกลิ่นอายบางเบาของจ้าวอู่เจียงที่ดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง แต่ต้องมีต้นกำเนิดเดียวกันกับจ้าวอู่เจียงอย่างแน่นอน

นอกจากจ้าวอู่เจียงแล้ว จะเป็นใครไปได้อีก?

ไม่เพียงเท่านั้น มันยังรู้สึกถึงกลิ่นอายที่มีต้นกำเนิดเดียวกันอีกกลิ่น

ซึ้งเป็นกลิ่นอายที่มาจากต้นกำเนิดเดียวกันกับมัน

หรือว่าจะเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดที่พลัดพรากจากมันมาหลายปี?

ที่ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ เพราะในใจของเสี่ยวไป๋มันมีพี่น้องแท้ ๆ เพียงคนเดียว นั่นก็คือเสี่ยวหงที่เป็นพี่น้องต่างมารดากัน

แม้จ้าวอู่เจียงจะเป็นพี่ใหญ่ของมัน แต่ก็เหมือนเป็นพ่อมากกว่าพี่ชาย

“โฮ่ว…” เสี่ยวไป๋เห่าหอนตลอดทางที่เร่งรีบเดินทาง ตอนนี้มันกลับคืนร่างหมาป่าหิมะที่ดูโง่ ๆ เหมือนแต่ก่อน

เพราะร่างราชาหมาป่าที่แท้จริงของมันดูสง่างามและน่าเกรงขามเกินไป

มันกลัวว่าจะดึงดูดความสนใจที่ไม่จำเป็นระหว่างทาง

“หมาป่าหิมะตัวนี้เป็นพวกเดียวกับพวกเรา” ตู๋กูหมิงเยว่อธิบาย

“อย่าเข้ามา!” หลินอวี่ตะโกนด้วยความโกรธ เขาไม่ได้มองไปที่ราชาหมาป่า แต่กลับมองสำรวจรอบ ๆ

“เมื่อข้าบอกให้หนี พวกเจ้าก็ต้องหนีทันที ห้ามหยุดเด็ดขาด!”

หลี่หยวนเจิ่งชักกระบี่ออกมา จ้องมองท้องฟ้าด้วยสายตาดุดัน

เสี่ยวไป๋รู้สึกถึงความผิดปกติเช่นกัน มันคำรามเสียงดัง ขนตามร่างกายก็พองขึ้น เปลี่ยนร่างเป็นราชาหมาป่าตัวจริง ใหญ่โตราวกับภูเขาลูกน้อย

มันเงยหน้าหอนยาว “โฮ่ว!”

“เจ้าสัตว์เดรัจฉานที่น่ารังเกียจ ทุกครั้งที่มีเรื่องผิดปกติ เจ้าก็มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยทั้งนั้น”

สายลมพัดเบา ๆ เสียงอ่อนโยนดังก้องรอบตัวพวกเขาทุกคน

ลมและทรายค่อย ๆ รวมตัวกันเป็นร่างของชายชรา

ดูแข็งแรงกระฉับกระเฉง ใบหน้าดูมีเมตตา ผมขาวโพลนทั้งศีรษะ สวมชุดคลุมยาวสีแดงสด

เมื่อร่างชราปรากฏขึ้น หลินอวี้และหลี่หยวนเจิ่งต่างขมวดคิ้วอย่างหนัก

พร้อมตะโกนขึ้นพร้อมกัน

“หนี!”