ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1270

บทที่ 1270 ร่วมสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ

“คุณหนูเสี่ยวเหยา เชิญตามสบาย” จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างเรียบเฉย กลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง ละอองลมและเกล็ดหิมะในรัศมีสามจั้งรอบตัวทั้งสองคนเริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง

ความฉลาดและสัญชาตญาณของซูเสี่ยวเหยานั้นร้ายกาจจริง ๆ

แต่ไม่ว่าจะเป็นสัญชาตญาณหรือการคาดเดา ล้วนไม่มีหลักฐาน

อีกอย่าง ถึงมีหลักฐาน แล้วจะเป็นอย่างไร?

เขาไม่อยากก่อให้เกิดความวุ่นวายและความสับสน ไม่ได้หมายความว่าเขากลัว

และซูเสี่ยวเหยาก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะไปฟ้องใคร ไม่เช่นนั้นนางคงไม่มาบอกเรื่องพวกนี้กับเขาโดยเฉพาะ แถมยังบอกเขาเรื่องที่รัชทายาทกำลังสืบสวนเขาอีกด้วย

บุญคุณนี้ไม่ได้ใหญ่โต แต่ก็ไม่เล็กน้อย

พอประมาณ แต่ก็นับเป็นบุญคุณอย่างหนึ่ง เขาไม่ชอบติดค้างใคร

เขาติดค้างคนมามากพอแล้ว

ผลลัพธ์ที่ซูเสี่ยวเหยาต้องการ เขายังให้ไม่ได้ในตอนนี้

จะลงมือก็ไม่มีความแค้น

การพัวพันด้วยความรักของหญิงสาวเช่นนี้ ทำให้เขาหลุดพ้นได้ยากจริง ๆ

อา… นี่มันชะตากรรมที่ต้องถูกผู้หญิงพวกนี้ตามรังควานไปถึงเมื่อไรกันนะ

“ข้าจะกลับมาหาท่านอีก” ซูเสี่ยวเหยามุมปากยกยิ้ม หมุนตัวอย่างร่าเริง เดินย่ำหิมะอย่างเบาสบาย หายลับไปในม่านหิมะที่โปรยปราย

จ้าวอู่เจียงถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย แต่โบราณมา คนที่มากรักมักเหลือเพียงความเสียใจ…

……

ฟ้าในฤดูหนาวมืดลงอย่างรวดเร็ว

จ้าวอู่เจียงกับเซวียนหยวนจิ้ง ตู๋กูหมิงเยว่ ชิงเอ๋อร์กำลังรับประทานอาหารเย็น

จ้าวเนี่ยนเซี่ยกำลังกินอาหารเสริมที่ตู๋กูหมิงเยว่ต้มเองโดยเฉพาะ

ทุกคนในครอบครัวมีความสุขอย่างล้นเหลือ

จ้าวอู่เจียงผู้ก้าวเข้าสู่เส้นทางการบำเพ็ญและแทบไม่ได้เพลิดเพลินกับอาหารอร่อยอย่างแท้จริง กำลังมีรอยยิ้มที่ดูแข็ง ๆ อยู่บนใบหน้า

เนื้อวัวตุ๋นน้ำแดง ไข่ตุ๋นเก๋ากี๋ มันเทศผัด เต้าหู้ทรงเครื่อง…

เขาไม่รู้ว่าจะกลืนลงไปได้อย่างไร เพราะเขาไม่เคยต้องการสิ่งเหล่านี้เลย

ตุบ!

ในชามของเขามีคนตักไข่ตุ๋นเก๋ากี๋มาให้หนึ่งช้อน แล้วยังคีบเนื้อวัวตุ๋น้ำแดงมาให้อีกสองสามชิ้น

แต่ก็เพราะโชคชะตาพลิกผัน พวกนางได้พบกับจ้าวอู่เจียงและได้เดินบนเส้นทางที่ไม่เคยจินตนาการมาก่อน

และความรู้สึกของจ้าวอู่เจียงที่มีต่อนางและพี่หญิงจิ่งนั้นล้วนจริงใจ

การตรวจอาการและส่งยาในอดีต ความเป็นห่วงตลอดเวลา การมาทันเวลาในยามคับขัน ล้วนเป็นหลักฐานยืนยันได้

แต่ก่อนหน้านี้ เวลาที่นางและจ้าวอู่เจียงร่วมรักกัน มักเป็นในความมืดมิดของราตรี ไร้แสงไฟ มองไม่ชัดเจน

แต่ตอนนี้ ยังมีแสงตะเกียงส่องสว่าง และยามยังเนิ่น ๆ อยู่

ตู๋กูหมิงเยว่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกอาย

จ้าวอู่เจียงจูงมือตู๋กูหมิงเยว่อย่างนุ่มนวล กลับเข้าไปในห้องนอน ทั้งสองนั่งอยู่ที่ขอบเตียง ราวกับเป็นคู่สามีภรรยาใหม่

จ้าวอู่เจียงโอบตู๋กูหมิงเยว่ไว้ในอ้อมกอด พูดอย่างจริงใจว่า “เจ้าเหนื่อยมามาก”

ตู๋กูหมิงเยว่ส่ายหน้า แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยน้ำตาอุ่น ๆ ที่อดไหลลงมาถึงริมฝีปากไม่ได้ รสทั้งเค็มทั้งขมอวลอยู่ในปากนาง

จ้าวอู่เจียงกอดตู๋กูหมิงเยว่แน่นขึ้นอีก

ตู๋กูหมิงเยว่ค่อย ๆ สะอื้น ตอนกลางวันนางไม่กล้าพูดอะไรลึกซึ้งกับจ้าวอู่เจียงต่อหน้าจ้าวเนี่ยนเซี่ย เกรงว่าจะพลั้งเผลอหลั่งน้ำตาออกมา

บัดนี้เป็นเวลาที่เหมาะสมแล้ว