ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1283

บทที่ 1283 ท่านนักพรตโปรดหยุดก่อน

เมืองเทียนอู๋ไม่มีหิมะโปรยปราย

ลมหิมะทั้งหมดถูกกั้นไว้นอกเมือง

ภายในเมืองเต็มไปด้วยความเจริญรุ่งเรือง ไม่เห็นร่องรอยความเสียหายจากภัยพิบัติแม้แต่น้อย

แต่นี่ก็เป็นเรื่องปกติ

ในฐานะที่เมืองเทียนอู๋เป็นเมืองหลักหนึ่งในพันเมืองของมณฑลอู๋ถง ไม่ใช่เมืองของคนธรรมดา ผู้อยู่อาศัยส่วนใหญ่เป็นผู้บำเพ็ญ

เมืองของผู้บำเพ็ญ หิมะประหลาดไม่อาจก่อความเสียหายใด ๆ ได้

ภาพที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงระหว่างในเมืองและนอกเมืองเป็นหลักฐานที่ดีที่สุด

ผู้บำเพ็ญที่แข็งแกร่งสามารถกั้นลมหิมะไว้ข้างนอกได้อย่างสมบูรณ์

เหตุที่เมืองหลวงของราชวงศ์เซียนต้าโจวไม่ได้กั้นลมหิมะทั้งหมด เพราะในเมืองหลวงมีกฎระบุชัดเจนว่า โดยทั่วไปแล้วห้ามใช้พลังบำเพ็ญ

อีกทั้งราชวงศ์เซียนต้าโจว ถือว่า ‘เต๋า’ เป็นศาสนาประจำชาติ

เต๋าเป็นไปตามธรรมชาติ มีแนวโน้มให้ผู้บำเพ็ญรับรู้พลังแห่งสวรรค์และพิภพ

จ้าวอู่เจียงกับหลินอวี้เดินอยู่ในเมืองเทียนอู๋อันเจริญรุ่งเรือง ตลอดทางมีเสียงเรียกขายของพ่อค้าแม่ค้าที่ซื้อขายหรือแลกเปลี่ยนวัตถุวิเศษสำหรับการบำเพ็ญดังเป็นระลอก

หลินอวี้มองซ้ายมองขวา สำรวจดูอย่างตั้งใจ รู้สึกสนใจกับสิ่งของแปลก ๆ ที่วางอยู่บนแผงขายของ

จ้าวอู่เจียงไม่ได้สนใจมากนัก เขาต้องรีบไปที่จวนเจ้าเมือง เพื่อขอความช่วยเหลือจากเจ้าเมืองหรือผู้ว่าการมณฑลเฉินสือ ในการรับเอกสารผ่านด่านหรือสิ่งของในลักษณะนั้น

แม้ว่าตอนนี้เขาจะมีสถานะเป็นองค์ชายสี่แห่งราชวงศ์เซียนต้าโจว และยังเป็นองค์ชายเจ็ดไข่มุกก็ตาม แต่หากต้องการความสะดวกในการทำธุระในมณฑลหนึ่ง โดยเฉพาะในแวดวงขุนนาง ก็ยังคงต้องอาศัยความช่วยเหลือจากผู้ว่าการมณฑล

ผู้ว่าการมณฑลเป็นขุนนางที่มีตำแหน่งสูงสุดในมณฑลหนึ่ง ดูแลรับผิดชอบทุกเรื่อง

“ขอท่านผู้มีวิถีหยุดก่อน” ขณะที่จ้าวอู่เจียงกับหลินอวี้กำลังเดินไปยังจวนเจ้าเมืองอย่างไม่เร่งรีบ นักพรตร่างมอมแมมที่ตั้งแผงขายของอยู่ริมทางก็หยิบธงยาวขึ้นมา ขวางทางทั้งสองคนไว้

จ้าวอู่เจียงชำเลืองมองนักพรตชราอย่างเรียบเฉย

นักพรตชราไม่ได้มีรูปร่างหน้าตาดี แม้จะไม่ถึงกับมีใบหน้าเหมือนหนูแต่ก็ดูลามกอนาจารอยู่บ้าง

ขณะนี้นักพรตชรากำลังยิ้มอย่างลึกลับพลางจ้องมองเขา

“มีธุระอะไรหรือ?” จ้าวอู่เจียงเอ่ยปากอย่างเรียบเฉย

“เอานี่ไป” จ้าวอู่เจียงล้วงหินวิเศษชั้นต่ำที่มีตำหนิไม่น้อยออกมาหนึ่งก้อน ส่งให้นักพรตชรา ก่อนพูดเรียบ ๆ ว่า

“หากสิ่งที่ข้าขอสำเร็จจริง ข้าจะกลับมาจ่ายหินวิเศษที่เหลือให้ครบ”

นักพรตชรารับหินวิเศษชั้นต่ำก้อนนั้น ก่อนจะหัวเราะฮิ ๆ ธูปธรรมดามัดหนึ่งจะมีค่าถึงหินวิเศษหนึ่งก้อนได้อย่างไร? เขาแค่อยากหลอกคนที่เพิ่งเข้าเมืองให้เสียเงินเปล่าเท่านั้นเอง

ที่วิหารเทพเจ้าประจำเมือง หากเพียงแค่สักการะเทพเจ้าด้วยใจจริง ธูปในวิหารก็ฟรีทั้งหมด ไม่จำเป็นต้องซื้อเลย

“จิตที่จริงใจย่อมศักดิ์สิทธิ์” นักพรตชราใบหน้าเมตตากล่าวว่า

“หินวิเศษนี้ ถือเป็นการที่ข้าผู้ยากไร้ขอมิตรภาพจากพวกเจ้า”

“อืม” จ้าวอู่เจียงยิ้มบาง ๆ แล้วเดินต่อไปยังจวนเจ้าเมือง

หลินอวี้ถือธูปเดินตามหลังครึ่งก้าว

“สหายธรรมะ วิหารเทพเจ้าประจำเมืองอยู่ทางนั้น” นักพรตชราเห็นทั้งสองเดินผิดทิศทาง จึงเตือนด้วยความหวังดี

จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างเรียบเฉย แต่เดิมไม่ได้ตั้งใจจะสนใจอีก แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ย่างก้าวที่เดินไปข้างหน้ากลับหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับว่าข้างหน้ามีสิ่งกีดขวางอยู่