ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1288

บทที่ 1288 เข้าเฝ้าอิ้นอ๋อง

หลี่กง หนึ่งในผู้ดูแลจวนเจ้าเมืองอยากจะแกล้งตาย เพราะมันช่างน่าอับอายเหลือเกิน

ก่อนหน้านี้เขายังพูดถึงเรื่องการล่วงเกินอะไรพวกนั้นอยู่ แต่พริบตาเดียวก็ถูกคนจับกดลงกับพื้น ช่างน่าอับอายเหลือเกิน

แต่เขารู้ดีว่าไม่สามารถแกล้งตายได้ และกำลังเสริมของเขาก็มาถึงแล้ว องครักษ์ของจวนเจ้าเมือง หรือก็คือทหารรักษาการณ์เมืองเทียนอู๋ กองทหารเทียนอู๋กำลังเดินทางมา มีกำลังเพียงพอที่จะต่อกรกับชายเสื้อเทาตรงหน้า

การมาถึงของกองทหารเทียนอู๋ยังแสดงให้เห็นว่าเจ้าเมืองได้สังเกตเห็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้แล้ว

เมื่อเจ้าเมืองออกหน้าเอง เรื่องนี้ย่อมจะได้รับการแก้ไขอย่างแน่นอน คนต่างถิ่นสองคนนี้ย่อมหนีไม่พ้นการถูกลงโทษ

“ช่างรังแกคนเหลือเกิน เจ้ากล้าโจมตีข้าโดยไม่ทันตั้งตัว!” หลี่กงลุกขึ้นยืนพลางจ้องมองด้วยความโกรธ

“แต่พวกเจ้าสองคนเป็นเพียงพวกเลวระยำ เมื่อเผชิญหน้ากับกองกำลังรักษาการณ์เมืองเทียนอู๋ของพวกข้า พวกเจ้าย่อมหนีไม่พ้นความพ่ายแพ้”

เสียงอาวุธกระทบเกราะดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ไม่นานนัก กองกำลังสวมเกราะสีดำสนิทถือหอกเดินเข้ามา ล้อมทุกคนที่อยู่ในที่นั้นไว้

จากกองทหารเทียนอู๋ มีชายชราคิ้วขาวเคราขาวยาวสวมหมวกเกราะสีเงินขาวเดินออกมา

“พี่เฉินเฉิง” หลี่กงมีรอยยิ้มประจบอยู่บนใบหน้า เดินเข้าไปต้อนรับ เขากำลังจะพูดว่าคนต่างถิ่นสองคนนี้ก่อกวนความสงบของเมืองเทียนอู๋ แต่ชายชราคิ้วขาวเคราขาวก็จ้องเขาอย่างดุดัน ทำให้เขาต้องปิดปากอย่างเก้อเขิน

ชายชรากวาดตามองทุกคนที่อยู่ในที่นั้นด้วยสีหน้าเย็นชาและเคร่งขรึม

เขาคือผู้บัญชาการกองทหารเทียนอู๋ ในเมืองเทียนอู๋ มีตำแหน่งรองจากเฉินสือเท่านั้น

“พี่เฉิง ท่านมาเสียทีนะ” เฉินตงเซิงเหมือนเด็กที่ถูกรังแก วิ่งเหยาะ ๆ ไปข้างกายผู้บัญชาการ แล้วคล้องแขนผู้บัญชาการไว้

“หากท่านมาช้ากว่านี้อีกนิด ตงเอ๋อร์คงถูกคนต่างถิ่นสองคนนี้ตีตายแล้ว…”

เฉินตงเซิงหวังว่าผู้อาวุโสที่มีพลังแข็งแกร่งไร้เทียมทานผู้นี้จะเข้าข้างตน

ชาวบ้านที่มุงดูพากันซุบซิบ วันนี้ทหารเทียนอู๋มาถึงแล้ว คนนอกสองคนนี้คงมีปัญหาใหญ่แล้ว

หลินอวี้ขมวดคิ้ว ก้าวเข้าใกล้องค์ชายของตนอีกก้าวหนึ่ง ชายชราจากทหารเทียนอู๋ผู้นี้มีพลังไม่ด้อยไปกว่าเขาเลย คนตรงหน้าทำให้เขารู้สึกถึงอันตรายอย่างมาก

จ้าวอู่เจียงเอามือข้างหนึ่งไพล่หลังด้วยสีหน้าเรียบเฉย และแขวนรอยยิ้มบาง ๆ อ่อนโยนและดูไม่มีพิษภัย

“วันนี้หากเจ้าถูกตีตาย ก็เป็นเพราะเจ้าสมควรตาย” ผู้บัญชาการทหารเทียนอู๋ เฉินเฉิง จ้องเฉินตงเซิงด้วยสายตาดุดัน จากนั้นก็ถอดหมวกเกราะออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้คน เขาคุกเข่าข้างหนึ่ง วางหมวกเกราะไว้ข้างตัว แล้วก้มศีรษะคำนับชายชุดดำที่อยู่ด้านหลังชายชุดเทา

“เฉินเฉิง ผู้บัญชาการทหารเทียนอู๋แห่งเมืองเทียนอู๋ มณฑลอู๋ถง ขอคารวะอิ้นอ๋อง!”

ทหารเทียนอู๋ทั้งหมดก็พากันคำนับตาม ทันใดนั้นเสียงเกราะกระทบกันก็ดังขึ้นจนกังวาน ดูทรงพลัง

สมกับที่องค์ชายเป็นเหมือนหิ่งห้อยในราตรีกาล ช่างเจิดจ้าและโดดเด่น แม้ยังไม่ได้แนะนำตัว ก็ถูกผู้คนจำได้แล้ว

เพราะด้วยบุคลิกของมังกรแท้และรัศมีที่สามารถแข่งขันกับดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ขององค์ชาย ยากที่ใครจะไม่สังเกตเห็นพระองค์

จ้าวอู่เจียงยืนเอามือข้างหนึ่งไพล่หลังด้วยสีหน้าเรียบเฉย แสดงท่าทีสงบนิ่งไม่หวั่นไหวต่อความสุขหรือความทุกข์ ไม่ตื่นเต้นกับคำชมหรือคำดูหมิ่น

เขาชำเลืองมองทุกคนแวบหนึ่ง

“ลุกขึ้นได้”

“ขอบพระทัยพระองค์!” เฉินเฉิง ผู้บัญชาการกองทหารเทียนอู๋ ตอบรับอย่างนอบน้อม ลุกขึ้นยืนเป็นคนแรกแล้วสวมหมวกเกราะ

ขณะที่เฉินเฉิงลุกขึ้น ร่างที่ดูมอมแมมคนหนึ่งกำลังรีบร้อนมาถึง

ร่างนั้นแทรกเข้าไปในฝูงชนมาปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน เป็นนักพรตคนหนึ่ง

นักพรตยิ้มประจบสอพลอเต็มใบหน้า พร้อมประนมมือคำนับจ้าวอู่เจียง

“ท่านอิ้นอ๋อง ขออภัยขอรับ ข้าน้อยมาช้าไป ไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นใช่หรือไม่?”

หลินอวี้ชะงักไปครู่หนึ่ง นักพรตผู้นี้ก็คือนักพรตชราที่ขายธูปมัดนั้นให้พวกเขาก่อนหน้านี้นั่นเอง