ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1290
บทที่ 1290 หินวิเศษ
“องค์รัชทายาททรงปรีชาญาณยิ่ง” หยางปิ่งเอินพยักหน้า
“ปัจจุบันการคาดเดาของพวกข้าล้วนเป็นเช่นนี้”
“มิเช่นนั้นในสถานการณ์ปกติ ราชวงศ์ต้าเฉียนย่อมไม่ข่มขู่ด้วยสงคราม แล้วกลับเปลี่ยนท่าทีอย่างฉับพลันเป็นการใช้หินวิเศษแลกเปลี่ยนกับช่างฝีมือ”
“ขณะนี้เรื่องนี้ยังอยู่ระหว่างการสืบสวนอย่างละเอียด”
“สายลับของต้าโจวที่แฝงตัวอยู่ในราชวงศ์ต้าเฉียนก็ยังไม่มีข่าวใดส่งกลับมา”
“เรื่องนี้เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่อสูรหิมะตกลงมา ย่อมทำให้ผู้คนเกิดความสงสัย”
“และความเห็นของข้า มุ่งเน้นไปที่ประเด็นที่สอง นั่นคือเรื่องของหินวิเศษ”
“ข้ารู้สึกราง ๆ ว่าหินวิเศษนี้ไม่ธรรมดาเลย อนาคตต้องมีประโยชน์ใหญ่หลวงแน่!”
“บัดนี้…”
“บัดนี้การนำมาใช้บรรเทาภัยพิบัติ ดูเหมือนจะเป็นการใช้ของมีค่ากับเรื่องเล็กน้อย ไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย”
“เหล่านี้เป็นเพียงชั่วคราว ราษฎรประสบภัย เรื่องเร่งด่วนคือการรักษาชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขา” รัชทายาทจีปออิงขมวดคิ้วลึก ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
“อีกไม่กี่วัน หากหิมะยังไม่หยุดตก ราษฎรจะถูกส่งต่อให้สำนักบำเพ็ญหรือตระกูลใหญ่ดูแล ไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองหินวิเศษอีก”
“และเมื่อถึงเวลานั้น การสืบสวนเรื่องช่างฝีมือสิบสามคนของราชวงศ์ราชวงศ์ต้าเฉียน ก็น่าจะมีความคืบหน้าไปบ้างแล้ว เรื่องราวทั้งหมดจะต้องกระจ่างแจ้งอย่างแน่นอน”
“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น…” หยางปิ่งเอินก้มหน้าพูด
“ฝ่าบาท เรื่องของอิ้นอ๋อง ขอให้ทรงพิจารณาให้รอบคอบ…”
“หยางปิ่งเอิน!” จีปออิงสีหน้าฉายแววโกรธ น้ำเสียงดังขึ้นหลายส่วน
“ฝ่าบาท ข้าไม่มีใจคิดคดทรยศแม้แต่น้อย ข้าคิดเพื่อฝ่าบาทเพียงอย่างเดียว” หยางปิ่งเอินก้มหน้าก้มตา วางท่าทีอย่างต่ำต้อย
จีปออิงดวงตาวาววับ สีหน้าเปลี่ยนไปมา โบกมือ
“เจ้าถอยไปเถอะ…”
……
“ก่อนหน้านี้ไม่ทราบว่าอิ้นอ๋องเสด็จมา ขออภัยในความผิดพลาด หวังว่าอิ้นอ๋องจะทรงใจกว้าง อย่าได้ถือสาหาความ” ชายชราในชุดนักพรตยิ้มเต็มหน้า คำพูดเต็มไปด้วยการประจบประแจง
“ขอรับ ขอรับ ขอรับ” นักพรตชราเฉินสือพยักหน้าก้มตัว ยื่นมือออกไปเรียกหลานชายเฉินตงเซิงเข้ามา ก่อนจะตบศีรษะเฉินตงเซิงเบา ๆ
“ขอโทษอิ้นอ๋องก่อน แล้วก็ขอโทษหญิงสาวคนนั้น มอบหินวิเศษให้นางโดยห้ามเอากลับคืนมาอีก”
เฉินตงเซิงคุกเข่าลงกับพื้นอีกครั้ง ก่อนจะก้มศีรษะคำนับจ้าวอู่เจียงอย่างแรงสองครั้ง “คนต่ำต้อยอย่างข้ามีตาแต่มองไม่เห็น ไม่รู้จักองค์ชาย หวังว่าองค์ชายจะไม่ถือโทษ” เป็นต้น
จากนั้นก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเมตตาขอโทษหญิงสาวในชุดสีชมพู
เฉินสือพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แล้วจึงกล่าวว่า “องค์ชายรออยู่นานแล้ว” จากนั้นก็นำทางไปอย่างนอบน้อม
หลังจากดื่มชาหนึ่งถ้วย ทุกคนก็ปรากฏตัวที่หน้าศาลเจ้าอีกครั้ง
หลินอวี้แสดงสีหน้าสงสัยแทนองค์ชายของตน ทำไมถึงกลับมาที่ศาลหลักเมืองอีกล่ะ?
เฉินสือยิ้มและอธิบายว่า
“จวนเจ้าเมืองไม่ใหญ่ มันเต็มไปด้วยของรกรุงรังมานานแล้ว”
“สถานที่ที่ข้าใช้จัดการกิจธุระประจำวัน อยู่ในอารามเล็ก ๆ หลังศาลเจ้านี้ ที่นั่นต่างหากคือจวนเจ้าเมืองที่แท้จริง”
ทุกคนเดินเข้าไปในศาลเจ้า ผู้ที่มาจุดธูปกราบไหว้ต่างทักทายผู้อาวุโสเป็นระยะ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาล้วนรู้จักเจ้าเมืองเทียนอู๋ผู้นี้
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า