ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1296

บทที่ 1296 ส่งเจ้าไปสู่สุขคติ

เมื่อเด็กน้อยพูดออกมาเช่นนั้น ผู้คนที่มุงดูก็พากันอื้ออึงขึ้นมาทันที

หมายความว่าอย่างไร?

ผู้ดูแลหลินโกหกหรือ?

ไม่เห็นหินวิเศษงั้นหรือ? จริงหรือเท็จกันแน่?

ถ้าเป็นความจริง เรื่องนี้ก็เรื่องใหญ่แล้ว!

จ้าวอู่เจียงปะปนอยู่ในฝูงชน หลินอวี้ได้ระดมพลังวิชาของเขาอย่างเงียบ ๆ แล้ว

“แน่นอนว่าเจ้าไม่เห็นหินวิเศษหรอก” ผู้ดูแลหลินลูบไรขนบนไฝของเขาด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

“หินวิเศษทั้งหมดถูกปู่ของเจ้าเล่นพนันจนหมดแล้ว เจ้าจะเห็นมันได้อย่างไรกัน?”

“ส่วนปู่ของเจ้าเป็นคนแบบไหนกันแน่ เจ้าเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง จะรู้อะไรมากนัก?”

“ท่านพูดเหลวไหล! ท่านพูดเหลวไหล! ท่านเป็นคนเลว ท่านพูดเหลวไหล ท่านพูดเหลวไหล!” เด็กน้อยร้องไห้น้ำตาน้ำมูกไหลพราก เขามองไปยังผู้คนที่มุงดูอย่างไร้ที่พึ่ง หวังว่าจะมีใครสักคนช่วยเขาได้

ตุบ!

ถุงเก็บของใบหนึ่งตกลงบนร่างของชายชรา

ผู้ดูแลหลินถอนหายใจแล้วกล่าวว่า

“จะพูดเหลวไหลหรือเป็นความจริงก็ตาม แต่ความผิดที่ปู่ของเจ้าก่อไว้ ไม่ควรให้ชาวบ้านเหล่านั้นต้องรับผิดชอบ”

“หินวิเศษในนี้ ถือเป็นค่าชดเชยจากข้า เป็นการชดเชยที่ข้าลงมือหนักไปในตอนที่กำลังโกรธ”

“เจ้าเอากลับไปให้คนในหมู่บ้านเถิด”

“มาเร็ว” ผู้ดูแลหลินถอนหายใจติดต่อกัน เรียกคนรับใช้มาคนหนึ่ง

“ส่งเด็กคนนี้กลับไป หินวิเศษในนั้น ต้องเห็นกับตาว่าส่งถึงมือชาวบ้านเหล่านั้นแล้ว”

คนรับใช้รับคำ ก้าวเข้าไปอุ้มเด็กที่กำลังร้องไห้โวยวายขึ้นมา แล้วเก็บหินวิเศษ

เด็กน้อยดิ้นรนไม่หยุด กำหมัดทุบตีคนรับใช้อย่างแรง แต่ก็ไม่เป็นผล

เสียงร้องไห้โวยวายค่อย ๆ ห่างออกไป และหายไปจากสายตาของทุกคนในที่สุด

ผู้ดูแลหลินจึงประนมมือคำนับ มองทุกคนด้วยสีหน้าขอโทษเล็กน้อย

“ข้าทำให้ทุกท่านได้เห็นเรื่องขบขัน แต่หากเกิดเรื่องแบบนี้อีก ข้าก็คงอดไม่ได้ที่จะลงมือสั่งสอนคนแบบนี้อีก”

ผู้คนที่มุงดูได้รู้ความจริงของเรื่อง หลายคนส่ายหน้าถอนหายใจ

“ไม่เป็นไรหรอก ท่านผู้ดูแลหลิน ท่านก็ทำไปเพราะจำเป็น”

“แม้จะรู้ว่าทุกคนล้วนมีด้านเลวร้าย แต่ไม่เคยคิดว่าในยามเกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่เช่นนี้ จะได้เห็นคนแก่ที่ดูซื่อ ๆ กลับทำเรื่องเช่นนี้ออกมา”

“แต่เรื่องแบบนี้ต้องไม่มีครั้งหน้า”

“ขอรับ” ผู้ดูแลหลินดวงตาสั่นเล็กน้อย ก้มศีรษะลงต่ำกว่าเดิม

……

“พี่ชาย ปู่ของข้าไม่ใช่คนเลวจริง ๆ ไม่ใช่จริง ๆ นะ”

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเด็กน้อยมีรอยแผลปริแยกอยู่บ้าง น้ำตาอาบหน้า เขาร่ำไห้โฮอยู่ท่ามกลางหิมะที่ตกหนัก

นี่คือป่าเขาแห่งหนึ่ง รอบด้านมีแต่หิมะขาวโพลน กิ่งไม้แห้งผอมถูกหิมะขาวกดให้โค้งงอ พื้นดินโคลนเดิมบัดนี้ถูกปกคลุมด้วยหิมะหนาทึบ

ตรงหน้าเด็กน้อย ยืนอยู่คือคนรับใช้เล็ก ๆ จากคฤหาสน์เจ้าเมือง เป็นเด็กหนุ่มที่อายุไม่มาก

เด็กหนุ่มได้รับคำสั่งจากผู้ดูแลหลิน มาส่งเด็กน้อยเดินทางสู่ปรโลก

คำพูดที่ใช้ต่อหน้าผู้คนคือ… ‘พาเด็กกลับหมู่บ้าน’

“ข้ารู้ว่าปู่ของเจ้าไม่ใช่คนเลว” กริชเล่มหนึ่งเลื่อนออกมาจากแขนเสื้อของเด็กหนุ่ม กริชสะท้อนกับหิมะขาว เปล่งประกายวาววับน่าหวาดกลัว

เด็กน้อยยังคงร้องไห้ ไม่ได้รับรู้ถึงอันตรายที่กำลังมาถึงแม้แต่น้อย

ชาผู้นั้นมีสีหน้าเย็นชา ไร้ซึ่งความเวทนาสงสาร เขาไม่ได้ชูกริชขึ้นสูง แต่กลับแทงอย่างเรียบง่ายไปที่หัวใจของเด็กน้อย

หากไม่มีอะไรผิดพลาด ในชั่วขณะถัดไปเด็กน้อยก็จะล้มลงตรงหน้าเขา