ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1304

บทที่ 1304 ชื่อหยางจื่อ

“ช่างน่าเสียดายจริง ๆ…”

จ้าวอู่เจียงรู้สึกเสียดายเล็กน้อย ถึงแม้ว่าพลังของยันต์สองแผ่นนี้จะแข็งแกร่งมาก แต่ก็ไม่สมบูรณ์ ทำให้พลังสูญเสียไปมากเกินไป

ยันต์สองแผ่นนี้เป็นสิ่งที่เขาคิดและร่างขึ้นมาตามวิถีของตัวเอง

ยันตร์ลี่มิ่งและยันต์ไท่ผิง เขาพอจะวาดออกมาได้อย่างฝืดเคือง แต่ยันตร์ลี่ซินและยันต์อีกแผ่นที่สามารถทำให้คำพูดกลายเป็นกฎเกณฑ์ได้นั้น ตอนนี้เขายังไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรเลย

ความรู้และการกระทำเป็นหนึ่งเดียว

ความรู้ ช่างง่ายดายเหลือเกิน

การกระทำ กลับยากเย็นเหลือเกิน

“สหายชื่อหยางจื่อ หากท่านไม่ลงมือตอนนี้ ข้าและท่านเจ้าเมืองหลิวคงต้องตายที่นี่ เมื่อถึงเวลานั้น ท่านจะทำภารกิจให้สำเร็จได้อย่างไร?”

ฮวามู่อิงเริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อเห็นอิ้นอ๋องยกมือขึ้นอีกครั้ง นางกลัวจนรีบตะโกนเสียงแหบ ให้ชื่อหยางจื่อที่เป็นไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุดที่ติดตามมาด้วย ปรากฏตัวและจัดการทั้งสองคนตรงหน้า

ชื่อหยางจื่อเป็นเพียงนักพรตอิสระ ได้รับการว่าจ้างโดยเจ้าเมืองทั้งเก้ามณฑลร่วมกันให้เป็นผู้ติดตาม ไม่ได้สังกัดเจ้าเมืองคนใดคนหนึ่งโดยเฉพาะ

หลายปีก่อนชื่อหยางจื่อก็เป็นปรมาจารย์ผู้แข็งแกร่งระดับ 3 ปัจจุบันวิชากำลังภายในได้บรรลุถึงขั้น 8 ในระดับ 3 ขั้นสูงสุดแล้ว เป็นผู้แข็งแกร่งที่ผ่านการทดสอบของชะตาขั้น 8 แล้ว

ในยุคที่ผู้สูงสุดไม่ออกมาในโลก ผู้มีพลังจักรพรรดิระดับ 9 ต่างพากันปิดด่านบำเพ็ญ ผู้ฝึกตนระดับ 8 จึงถือเป็นระดับวิชากำลังภายในที่แข็งแกร่งที่สุดที่เดินอยู่ในโลกมนุษย์

ครั้งนี้เมื่อตัดสินใจกำจัดผู้มาเยือนที่ค้นพบความจริง สายลับของเก้าเมืองได้สืบค้นตรวจสอบหลายครั้ง จนรู้ว่าผู้มาเยือนทั้งสองคนนี้มีความเป็นไปได้สูงมากว่าเป็นบุคคลสูงศักดิ์ในราชวงศ์ คือองค์ชายเจ็ดไข่มุกหรืออิ้นอ๋องแห่งราชสำนักปัจจุบัน และขันทีหลินผู้มีพลังอันแข็งแกร่ง

เพื่อการนี้ ทั้งเก้าเมืองจึงได้ส่งผู้ฝึกตนมาหลายรอบ ทั้งเพื่อให้แน่ใจว่าภารกิจจะไม่มีข้อผิดพลาด และเพื่อยืนยันตัวตนของคนทั้งสองอย่างแน่ชัด

และการประกันครั้งสุดท้าย ก็คือผู้ที่มีพลังขั้น 8 เพียงคนเดียวของเก้าเมืองอย่างชื่อหยางจื่อ

ชื่อหยางจื่อมีวรยุทธ์ใกล้ถึงขั้น 9 คงเพียงพอที่จะลบล้างความผิดพลาดบางอย่างได้

“เฮ้อ…”

“อิ้นอ๋องพูดเล่นแล้ว ท่านไม่ต้องกังวลว่าคนแก่อย่างข้าจะฉวยโอกาสตอนท่านกำลังปรับลมหายใจเพื่อทำร้ายท่าน” ชื่อหยางจื่อมองทะลุความคิดถ่วงเวลาของคนตรงหน้า แต่เขาไม่มีความกังวลแม้แต่น้อย

ที่นี่คือดินแดนของเมืองต้าไป่ในเขตปกครองไป๋ฝู หนึ่งในเก้าเขตปกครอง พื้นที่รอบ ๆ ร้อยลี้หรือแม้แต่พันลี้ ล้วนอยู่ในอาณาเขตอิทธิพลของเก้าเขตปกครอง วันนี้ไม่มีใครสามารถขัดขวางเขาจากการมาแก้ไขความวุ่นวายให้ถูกต้องได้

จ้าวอู่เจียงจึงนั่งสมาธิอยู่กับที่ เร่งปรับลมหายใจ

หลินอวี้กำดาบยาวแน่น ปักลงในหิมะ คอยปกป้องอยู่ข้างกายองค์ชาย พลางจ้องมองชื่อหยางจื่อด้วยสายตาดุดัน

“รู้ว่าผิดแล้วยังจะทำผิดซ้ำแล้วซ้ำอีก หากฝ่าบาทรู้เรื่องวันนี้ จะต้องส่งทหารมากวาดล้างพวกเจ้าแน่”

“ฝ่าบาทอยู่ห่างไกล การจะให้เรื่องขึ้นไปถึงพระกรรณไม่ใช่เรื่องง่ายนัก” ชื่อหยางจื่อปล่อยกล่องไม้เล็ก ๆ ออกมาจากแขนเสื้อ กล่องไม้นั้นพอตกถึงพื้นก็แปรเปลี่ยนเป็นหีบดาบสูงเท่าคน

หีบดาบเปิดออก ดาบบินหลายเล่มร่วงลงสี่ทิศ เห็นได้ชัดว่าชื่อหยางจื่อกำลังจัดวางกระบวนดาบ

เขาให้เวลาทั้งสองคนปรับลมหายใจ ขณะเดียวกันก็เป็นเวลาให้ตัวเองจัดวางกระบวนดาบ เพื่อความสะดวกในการจับตัวทั้งสองคนอย่างไร้ข้อผิดพลาด

“พวกเจ้าทำให้ชาวบ้านมากมายต้องเสียชีวิตในฤดูหนาว พวกเจ้าไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ? วิชาจะก้าวหน้าได้อย่างไร?” หลินอวี้ไม่เข้าใจ เขาผ่านการบำเพ็ญมานานพอสมควรแล้ว แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีคนทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ได้