ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1307

บทที่ 1307 คนหยาบช้าเอาชนะยอดฝีมือ

“เป็นไปได้อย่างไร?”

“ในโลกนี้จะมีกระบี่แบบนี้ได้อย่างไร?”

“นี่มันกระบวนท่ากระบี่อะไร?”

“นี่ไม่มีทางเป็นกระบี่ที่องค์ชายผู้ถูกตามใจจะสามารถใช้ได้…”

“กระบี่นี้…”

ชื่อหยางจื่อต้องการลุกขึ้นหนี หรือเสี่ยงโชคอีกครั้ง ฉวยโอกาสตอนที่อิ้นอ๋องอ่อนล้าไปตัดศีรษะอิ้นอ๋อง แล้วตัดศีรษะขันทีผู้นั้น ก็จะสามารถยุติเรื่องวุ่นวายนี้ได้

แต่บาดแผลที่เรียบเหมือนกระจกของเขา เหมือนมีดอกไม้กำลังบาน รากของดอกไม้เคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่งในร่างของเขา ดูดซับพลังวิญญาณและพลังเลือดเนื้อของเขาไม่หยุด

วิชาและพลังวิญญาณของเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ ได้แต่ปล่อยให้มันกัดกินไป

หลินอวี้สะท้านไปทั้งตัว กำลังสะบัดศีรษะอย่างแรง จิตใจปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์ในทะเล

แต่เขาไม่ได้ยืนนิ่งอยู่กับที่ สัญชาตญาณทำให้เขารีบเข้าไปข้างหน้า คว้าพยุงองค์ชายของตน

เขาตบไหล่องค์ชายเบา ๆ บังคับส่งพลังวิญญาณที่มีอยู่น้อยนิดเพื่อบรรเทาสภาพร่างกายที่หมดเรี่ยวแรงขององค์ชาย

หลังจากนั้นเขาแน่ใจว่าองค์ชายไม่เป็นอะไร จึงรีบเข้าใกล้ชื่อหยางจื่อ

เขาต้องไปลงมือซ้ำ

องค์ชายเคยสั่งสอนเขาว่าเมื่อเผชิญหน้ากับศัตรู โดยทั่วไปแล้วอย่าพูดมากความเด็ดขาด เว้นแต่เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของศัตรู หรือเพื่อถ่วงเวลาให้เป็นประโยชน์ต่อตนเอง

และเมื่อศัตรูได้รับบาดเจ็บสาหัส จะต้องลงมือซ้ำทันที ห้ามให้โอกาสศัตรูได้หายใจหรือพักฟื้นเด็ดขาด

ตอนนี้องค์ชายหมดเรี่ยวแรงแล้ว เขาได้พักฟื้นชั่วครู่ภายใต้การปกป้องขององค์ชาย วรยุทธ์ของเขาได้รับการฟื้นฟู องค์ชายไม่สามารถลงมือซ้ำได้แล้ว แต่เขาจำเป็นต้องทำ

องค์ชายช่างน่าตกตะลึงจริง ๆ สามารถใช้พลังที่แตกต่างกันมากขนาดนี้บังคับให้ต่อสู้กับผู้ที่แข็งแกร่งกว่าได้

แต่ชื่อหยางจื่อผู้อยู่ตรงหน้านี้ คือผู้แข็งแกร่งระดับสูง พลังของเขาสูงกว่าทุกคนที่อยู่ในที่นี้ เขาไม่สามารถปล่อยให้ชื่อหยางจื่อมีโอกาสพักฟื้นได้เลย

“ฮ่า ๆ” ชื่อหยางจื่อมีสีหน้าเคร่งขรึม แววตาดุร้าย เขานั่งทรุดอยู่บนพื้นหิมะ พลังอำนาจยังคงหลงเหลืออยู่ เมื่อเห็นหลินอวี้เดินเข้ามา เขาพลันหัวเราะอย่างเย็นชา

“เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นองค์ชายของเจ้าหรือไง ฝีมือเจ้าแค่นี้แต่คิดจะทำร้ายข้า? หาความตาย!”

ความดุร้ายที่ชื่อหยางจื่อแสดงออกมาอย่างกะทันหันดูเหมือนจะเป็นความมั่นใจที่ได้อยู่ในระดับ 8 แต่ความจริงแล้วเขากำลังวางแผน

วางแผนให้หลินอวี้เกรงกลัวพลังที่เหลืออยู่ของเขาจนไม่กล้าเข้ามาใกล้

“เจ้า…” สีหน้าของชื่อหยางจื่อยิ่งดูสับสนงุนงง ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นไปทั่วร่างของเขา เขามีความรู้สึกบางอย่างที่บรรยายไม่ถูก

ในขณะที่ลมหายใจกำลังจะขาดผึง เขานึกถึงคำพูดที่เคยได้ยินในโลกของสามัญชนเมื่อครั้งยังเยาว์วัย คนหยาบช้าเอาชนะยอดฝีมือได้

เขารู้สึกสงสัย ทำไมขันทีหลินผู้นี้ถึงได้ลงมือโดยไม่ต้องคิดอะไรเลยกับคำพูดที่ดุร้ายของเขา

หรือว่าคนผู้นี้มีสมองน้อยที่พัฒนาไม่สมบูรณ์ และสมองใหญ่ไม่พัฒนาเลย?

หลักการของการระมัดระวังเมื่อขว้างหนูเพราะกลัวทำแตกภาชนะ ความระมัดระวัง การวางแผนทุกย่างก้าว และการค่อยๆ ก้าวไปทีละขั้น เขาไม่เข้าใจหรือ?

พอเริ่มก็ให้เขาหนึ่งหมัดมือ รู้หรือไม่ว่าหมัดมือเล็ก ๆ นี้ก่อให้เกิดความเสียหายมากแค่ไหนกับเขา?

ความรู้สึกเย็นในร่างของชื่อหยางจื่อกำลังปล่อยออกมาอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกว่ามีบางสิ่งกำลังสูญเสียไป แต่เขาไม่มีเวลาสนใจแล้ว

ความรู้สึกนี้ทำให้เขาทั้งสบายและหวาดกลัว

จนกระทั่งหลินอวี้ลงมืออีกครั้ง ฝ่ามือหนึ่งตบลงบนกระหม่อมของเขา

เขาอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แล้วล้มลงบนพื้นหิมะ

เขาสิ้นใจแล้ว…