ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1306

บทที่ 1306 ข้ามีกระบี่เล่มหนึ่ง

“ฮ่า ๆ…” ชื่อหยางจื่อประสานมือไว้ด้านหลัง แววตาเหยียดหยาม แฝงไว้ด้วยความตื่นเต้น

วันนี้เขาจะสามารถสังหารเชื้อพระวงศ์แห่งราชวงศ์เซียนได้หนึ่งองค์ และยังเป็นองค์ชายเจ็ดไข่มุกที่กำลังรุ่งโรจน์อยู่ในตอนนี้

นี่จะกลายเป็นจุดเด่นใหม่ในผลงานอันเจิดจรัสตลอดชีวิตของเขา

“เหตุใดองค์ชายจึงต้องดื้อรั้นต่อต้านเช่นนี้?” น้ำเสียงของชื่อหยางจื่อแฝงไปด้วยการเยาะเย้ยโดยไม่ตั้งใจ

“หรือว่ายังเยาว์วัยเกินไป เพื่อสัตว์เดรัจฉานธรรมดาเหล่านั้น ถึงกับจริงจังถึงเพียงนี้”

“ความหยิ่งในวัยหนุ่มไม่ควรใช้ในที่เช่นนี้ อีกอย่างองค์ชายก็มีเจ็ดไข่มุกแล้ว การต่อสู้ในราชสำนักไม่เคยหยุดพัก วันทั้งวันต้องคิดเล่ห์กลต่อกัน องค์ชายไม่รู้หรือว่าโลกนี้เป็นเช่นนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร?”

“ผู้ทำความดีถูกรังแก ผู้ทำชั่วไร้ความเกรงกลัว นี่คือโฉมหน้าที่แท้จริงของโลก”

“องค์ชายควรจะยอมรับกฎเกณฑ์นี้”

รอยยิ้มของชื่อหยางจื่อเพิ่มความเมตตามากขึ้น ท่าทางการยกมือยกเท้าของเขาเป็นลักษณะของผู้อาวุโสที่กำลังสั่งสอนผู้อ่อนวัย

“บางทีโลกนี้อาจจะเป็นเช่นนี้…” จ้าวอู่เจียงรวบรวมเกล็ดลมในฝ่ามือจนกลายเป็นกระบี่ยาวที่มองไม่เห็น เขาหมุนข้อมือเบา ๆ สะบัดคมกระบี่ในรูปแบบดอกหิมะลมออกมาหนึ่งดอก

พายุหิมะเริ่มหมุนวนรอบร่างของเขา ดอกบัวสีขาวบริสุทธิ์ค่อย ๆ เบ่งบานขึ้นทีละดอก

“แต่โลกไม่ควรเป็นเช่นนี้…” แขนที่กำกระบี่ของเขาห้อยลงอย่างเป็นธรรมชาติ ปราณกระบี่กวนพายุหิมะ พายุหิมะกลายเป็นหมอกในทันที เขาฟันกระบี่ขึ้นหนึ่งครั้ง ฟันเป็นสายปราณกระบี่พุ่งไปยังชื่อหยางจื่อ

ปราณกระบี่ยิ่งใหญ่ดั่งน้ำค้างแข็ง ราวกับการรวมตัวของลมและหิมะ เขาเหมือนได้กลับไปยังวันเวลาที่ทั้งสงบและเร่งรีบในราชวงค์ต้าเซี่ย

“ข้ามีกระบี่เล่มหนึ่งไว้กวาดล้างความอยุติธรรมทั้งหมดในโลก”

เพลงกระบี่ชิงเหลียนฟันทำลายลมและหิมะ เพียงชั่วพริบตาก็มาถึงเบื้องหน้าของชื่อหยางจื่อ

รอยเยาะเย้ยยังคงค้างอยู่บนใบหน้าของชื่อหยางจื่อ แต่ในฐานะผู้ฝึกกระบี่ เมื่อเขารู้สึกถึงปราณกระบี่ในชั่วขณะนั้น ผู้แข็งแกร่งขั้นสูงสุดของระดับ 8 ผู้เป็นเพียงหนึ่งเดียวในเก้าเขต ในตอนนี้เขาพลันหมุนตัว…

เขาหมุนตัวแล้ววิ่งหนีราวกับได้ตัดสินใจบางอย่างอย่างแน่วแน่

แต่ปราณกระบี่ได้ฟันเข้าไปในร่างของเขาแล้ว เงียบงันไร้เสียง ไหล่ขวาพร้อมแขนขวาทั้งหมดและช่องอกครึ่งหนึ่งของเขาพลันร่วงลงสู่พื้น

ตุบ!

ชื่อหยางจื่อเบิกตากว้างด้วยความโกรธ กำลังจะใช้วิชาหนีตายที่เก็บไว้ใช้ยามคับขันซึ่งไม่ได้ใช้มานาน

หัวใจสีแดงเลือดของเขาที่เต้นตุบ ๆ อยู่ท่ามกลางพายุหิมะสั่นสะท้านอย่างรุนแรงในตอนนี้ แต่โชคดีที่กระบี่นี้ไม่ได้ฟันมาที่เขา แต่ฟันไปที่หลิวชวนเฟิงที่มีวรยุทธ์ระดับ 7 ขั้นต้น และฮวามู่อิงผู้ที่มีวรยุทธ์ระดับ 7 ขั้นสูงสุด

ตู้ม!

ราวกับเกิดหิมะถล่มเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครสนใจภายใต้ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่

ผู้แข็งแกร่งระดับ 7 สองคนยังไม่ทันได้เอ่ยคำสั่งเสีย ไม่ทันได้ขอความเมตตา ไม่ทันได้ครวญครางสักเสียง ก็ถูกฟันจนกลายเป็นละอองเลือดที่ลอยไปทั่วฟ้า ทั้งร่างและวิญญาณถูกทำลายสิ้น

หัวใจของชื่อหยางจื่อหยุดเต้นไปชั่วขณะ เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะรู้สึกโล่งใจ ความหวาดกลัวราวกับมดพิษที่กัดกินร่างกายอันบอบช้ำของเขา

เพราะเขาเห็นอิ้นอ๋องกำลังแกว่งกระบี่ออกมาอีกครั้งอย่างเบาหวิว

“ข้ามีกระบี่หนึ่งเล่ม…” จ้าวอู่เจียงรู้สึกถึงรสหวานคาวเลือดที่ไหลขึ้นมาในลำคอ ใบหน้าของเขาแดงระเรื่อขึ้นอย่างประหลาด สุดท้ายกระบี่เล่มนี้ก็ไม่สามารถชักออกมาได้อย่างสมบูรณ์ ร่างกายของเขาถูกทำให้ว่างเปล่าไปแล้ว

แต่ชื่อหยางจื่อกลับเหมือนถูกขวัญผวาจนแทบสิ้นสติ เท้าทั้งสองถูกพันธนาการอยู่ในพายุหิมะจนยากจะก้าวเดิน ก่อนจะเซล้มคุกเข่าลงบนพื้นหิมะ