ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1327

บทที่ 1327 แต่ละคนมีความทุกข์ของตัวเอง

ชิงเอ๋อร์กะพริบดวงตาโตมองประตูห้องที่ค่อย ๆ ปิดลง เห็นเงาร่างของพี่จิ้งที่เดินจากไปผ่านช่องประตูที่เปิดปิด

นางครุ่นคิดอย่างมีนัยสำคัญ พลางเม้มริมฝีปากเบา ๆ

ถามหาความรักในโลกนี้ว่าเป็นสิ่งใด นางจะรู้ได้อย่างไร?

แม้นางจะอายุเพียงสิบเจ็ดปีเท่านั้น แต่ก็ยังรู้สึกได้ว่าความรู้สึกของนางกับพี่สาวตู๋กูหมิงเยว่และพี่จิ้งที่มีต่อจ้าวอู่เจียงนั้นมีความแตกต่างกันเล็กน้อย

แม้ว่าทั้งหมดจะเป็นความชอบก็ตาม

ชิงเอ๋อร์วางข้อศอกบนขอบอ่างอาบน้ำ เท้าคางอันหอมกรุ่น

น้ำค่อย ๆ เย็นลง นางจึงลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำด้วยเสียงดังฉ่า ในชั่วขณะนั้น แสงแห่งฤดูใบไม้ผลิอันงดงามก็เผยออกมาในห้อง

ในช่วงสองปีนี้ นางเติบโตขึ้นไม่น้อย ในขณะที่ยังคงความเขินอายของหญิงสาว แต่ก็มีความงดงามมากขึ้น

หากพูดว่าตู๋กูหมิงเยว่เป็นลูกพีชที่หวานฉ่ำ นางก็คือลูกพีชในฤดูใบไม้ผลิที่ชุ่มฉ่ำและเต็มไปด้วยน้ำ

ชิงเอ๋อร์หยิบผ้าขนหนูแห้งมาเช็ดหยดน้ำบนร่างอันงดงาม นางจ้องมองเนินเขาของตัวเอง แล้วจึงส่งเสียงฮึมฮัมออกมา

ท้ายที่สุดก็ยังสู้พี่สาวทั้งสองไม่ได้

นางพยายามยืดอกขึ้นอย่างสุดความสามารถ แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจอย่างหมดแรง

จ้าวอู่เจียงเคยบอกว่าให้นวด ๆ ไปก็จะดีขึ้น แต่คืนนั้นไม่รู้ว่าถูกเขาบีบจนผิดรูปไปกี่ครั้ง ถึงตอนนี้ก็ยังไม่เห็นว่าจะโตขึ้นเลย

ช่างน่ากลุ้มใจเสียจริง…

……

ช่างน่าสงสารเหลือเกิน…

ร่างแยกของเจ้าเมืองอวิ๋นโจว จางหยวนชิง ที่เป็นชายชรานั่งอยู่หน้าประตูใหญ่ของจวนเจ้าเมือง ใบหน้าเหี่ยวย่นแสดงความทุกข์ระทม

เขาขายเกี๊ยวน้ำพลางร้องเพลงไป จู่ ๆ ก็ถูกผู้แข็งแกร่งลึกลับจับตัวไป

เขายังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นชายหนุ่มรูปงามไร้ที่ติ บุคลิกผิดแผกจากคนธรรมดากำลังจ้องเขาอยู่

ชายหนุ่มถึงกับเรียกชื่อของเขา ทำให้เขาอดรู้สึกหวาดกลัวและมีความคิดจะฆ่าไม่ได้

ร่างแยกนี้เป็นหมากตัวหนึ่งที่เขาวางไว้ตั้งแต่หลายปีก่อน ซ่อนตัวอยู่ในเมืองอวิ๋นเจี้ยน เพื่อทำบางสิ่งอย่างเงียบ ๆ

ขณะเดียวกันก็เพื่อปกป้องสิ่งที่เขาต้องการปกป้องให้ดียิ่งขึ้น

แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า ไม่เพียงแต่ผู้แข็งแกร่งลึกลับจะค้นพบร่างแยกนี้และบังคับใช้งาน ชายหนุ่มตรงหน้าที่ดูเหมือนจะมีแต่ความหล่อเหลาจนน่าอับอายแต่ไร้ประโยชน์ในด้านอื่น กลับสามารถเปิดเผยตัวตนของเขาได้ในคำพูดเดียว

สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกขมขื่นที่สุดคือ เพียงแค่เขาแสดงเจตนาฆ่า เขาก็รู้สึกถึงพลังของศิษย์พี่ร่วมสำนักหลายคน

“ตระกูลมีความรู้ลึกซึ้ง ท่องเที่ยวไปทั่วทุกที่ ได้พบเจอผู้แข็งแกร่งมากมาย ฝึกฝนตนเอง ขัดเกลาจิตใจ คิดว่าผู้บรรลุธรรมย่อมสามารถช่วยเหลือโลกได้ คิดว่าตนเองเป็นคนดีงาม?”

“แต่เจ้าเข้าใจโลกใบนี้น้อยเกินไป”

“ที่ชาวบ้านล้มตายเพราะพายุหิมะ แน่นอนว่าเป็นเรื่องน่าเศร้า”

“แต่เมื่อเทียบกับคนธรรมดา การตายของนักพรตยิ่งน่าเศร้ากว่า”

“คนธรรมดาตายหมด โลกก็ไม่ถึงกับพินาศ”

“แต่ถ้านักพรตตายหมด โลกก็จะเดินทางสู่จุดจบอย่างแท้จริง”

“อะไรสำคัญกว่ากัน แยกแยะได้ไม่ยาก”

“ความโกรธที่เจ้าคิดว่าตัวเองมี ความเกลียดชังความชั่วร้าย ไม่ใช่อะไรนอกจากการแสดงออกถึงความไม่รู้”

“เจ้าจึงปล่อยให้ชาวบ้านตายไปเฉย ๆ?” รอบตัวจ้าวอู่เจียงมีเสียงหิมะและลมหวีดหวิว แสงเทียนสีเหลืองอำพันทาบทับร่างของเขา ทอดเงายาวเรียวบิดเบี้ยว

“แล้วจะให้ทำอย่างไรเล่า? หากต้องการช่วยคนให้มากขึ้น ย่อมต้องเสียสละคนบางส่วนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้” จางหยวนชิงไม่สนใจความโกรธของชายหนุ่มตรงหน้าแม้แต่น้อย หากแต่ยังยิ้มพลางกล่าวว่า

“หากพิจารณาตามโอกาสชนะ การเสียสละชาวบ้านย่อมมีโอกาสชนะมากกว่าการเสียสละนักพรต”

“ถึงข้าพูดไป เจ้าก็คงไม่เข้าใจเพราะเจ้ายังเด็ก และประสบการณ์น้อยเกินไปจนมองไม่เห็นความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง”