ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1330

บทที่ 1330 คนพูดติดอ่างดักปล้น

“จ้าวอู่เจียง”

จ้าวอู่เจียงเอ่ยปากอย่างเรียบเฉย วันนี้มีคนถามชื่อของเขามาไม่น้อยแล้ว

เขาเหมือนคนที่กำลังหางานหรือไปดูตัว ต้องแนะนำตัวเองอยู่ตลอดเวลา

เด็กชายตัวอ้วนกลมซือต้าหนิวจ้องมองด้วยดวงตากลมโตอย่างสงสัย มองกล่องไม้ที่ลอยอยู่บนฝ่ามือของลุงซือคง พร้อมกับมองไปที่พี่ชายคนที่เพิ่งใส่แขนให้มนุษย์หิมะเมื่อครู่

ซือคงรู้สึกตื่นเต้นและคาดหวังมากขึ้น เมื่อได้ยินเสียงกริ๊กเบา ๆ เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ชายหนุ่มตรงหน้านี้เป็นผู้รับจดหมายฉบับนี้จริง ๆ

กล่องไม้ส่งเสียงกริ๊ก ๆ ลวดลายคล้ายดอกไม้ค่อย ๆ บานออกบนกล่องบิดเบี้ยวราวกับมีชีวิต

หลังจากผ่านไปสามลมหายใจ กล่องไม้ก็เปิดออก

ซองจดหมายสีขาวหยกปรากฏตรงหน้าจ้าวอู่เจียง

จ้าวอู่เจียงยื่นมือออกไป ซองจดหมายลอยมาสู่มือของเขา

‘ถึงจ้าวอู่เจียง’

บนซองจดหมาย มีตัวอักษรเขียนไว้

ซือคงปรับหมวกผ้าไหมของตน หันไปพูดกับเด็กชายว่า

“ต้าหนิว เจ้ากลับห้องไปก่อน”

“ฮึ…” เด็กชายตัวน้อยเบ้ปาก ไม่เต็มใจ แต่ก็ยังคงเชื่อฟังเดินไปยังห้องรับรอง

ซือคงถอยหลังไปหลายก้าว เพื่อเปิดพื้นที่ให้จ้าวอู่เจียงมากขึ้น พร้อมกับกวาดสายตาไปรอบ ๆ คอยสังเกตสิ่งรอบข้างตลอดเวลา

เมื่อจดหมายฉบับนี้เป็นสิ่งที่บรรพบุรุษส่งมา เขาคิดว่าบรรพบุรุษคงต้องการคำตอบกลับไป

เพื่อให้แน่ใจว่าจะได้รับคำตอบอย่างปลอดภัย เขาจำเป็นต้องระมัดระวัง

จ้าวอู่เจียงค่อย ๆ ดึงกระดาษออกมา แล้วคลี่ออก

บนกระดาษว่างเปล่า

ทันใดนั้น กระดาษก็ลุกไหม้ขึ้นเองอย่างห้ามไม่ได้ กลายเป็นเถ้าถ่านปลิวไป

ในเวลาเดียวกัน ในห้วงความคิดของจ้าวอู่เจียงปรากฏเสียงหนึ่งที่แรกฟังดูแปลกหู แต่กลับคุ้นเคยถึงกระดูก

เจ้าของเสียงนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียใจและความเสียดาย ราวกับทุกถ้อยคำกำลังร่ำไห้เป็นเลือด

จ้าวอู่เจียงสูดลมหายใจลึก ๆ ซึมซับเนื้อหาในคำพูดเหล่านั้น

ผ่านไปเนิ่นนาน ก่อนเขาจะถอนหายใจยาว

ซือคงที่อยู่ข้าง ๆ คอยสังเกตความเคลื่อนไหวตลอดเวลา เขาไม่รู้ว่าในจดหมายมีเนื้อหาอะไร แต่เดาได้ว่าเนื้อหานั้นต้องสำคัญอย่างยิ่ง สามารถเปลี่ยนแปลงหลายสิ่งได้

มิเช่นนั้น จะข้ามผ่านเวลามากมายมาถึงปัจจุบันได้อย่างไร?

“จ้าวอู่เจียง” ดวงตาอ่อนโยน มองไปยังร่างผอมแห้งของซือคง

“ข้าสามารถให้คำมั่นสัญญาที่ไม่ขัดกับหลักการของข้าแก่เจ้าได้หนึ่งข้อ”

ส่วนราษฎรผู้รอดชีวิตจากภัยพิบัติ จำเป็นต้องได้รับการจัดสรรที่อยู่อาศัยโดยเร็วที่สุด

แม้ว่าเขาจะเดินทางกลับแล้ว แต่การตรวจสอบเรื่องการบรรเทาภัยพิบัติจะไม่หยุดชะงัก

เพียงแต่เขาไม่สามารถกำกับดูแลด้วยตนเองได้แล้ว

ประการแรก เขายังมีเรื่องสำคัญอย่างยิ่งอีกหลายเรื่องที่ต้องทำ

ประการที่สอง เขาคิดถึงจิ่งเอ๋อร์ คิดถึงพี่น้องตู๋กูหมิงเยว่ คิดถึงเสี่ยวเนี่ยนเซี่ยแล้ว

เมื่อใกล้ถึงพระราชวัง จ้าวอู่เจียงใจจดจ่อที่จะกลับเรือนราวกับลูกธนู

ในท่ามกลางพายุหิมะ มีแขกไม่ได้รับเชิญหกคนที่ปิดบังใบหน้าเข้ามาล้อมรอบ

แขกไม่ได้รับเชิญเหล่านั้นเคลื่อนเข้าใกล้เขาอย่างรวดเร็ว แล้วหยุดลงเมื่อห่างจากเขาสามจั้ง

พายุหิมะพัดโหมกระหน่ำ คนที่อยู่หน้าสุดถือดาบใหญ่ ชี้ไปทางเขา

“ปล้น… ปล้น… ปล้น! ภูเขานี้… ข้า… ข้าเปิด ต้นไม้นี้… ข้า… ข้า… ข้าปลูก ถ้า… ถ้าอยาก… ผ่านไป ทิ้งเงินค่าผ่านทางไว้!”

“ไอ้โง่ชุน เจ้าจะทำอะไร? นี่เจ้ากำลังปล้นหรือว่าลิ้นพันกัน?” จ้าวอู่เจียงยกมือขึ้นกุมหน้าผาก รู้สึกจนปัญญา

“หรือว่าหยางปิ่งเอินใช้ให้พวกเจ้ามา?”

“ไม่…ไม่…” ชายสวมหน้ากากที่ถือดาบปฏิเสธเสียงแข็ง

“ไม่… ใช่… ท่านหยาง… สั่ง… ให้พวก… พวก… พวกข้ามา…”