ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1351

บทที่ 1351 สายรุ้งที่พาดผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน

ชายในชุดดำสนิทมีฝุ่นหิมะและดินติดทั่วร่าง

เขายืนอยู่ริมฝั่ง ไม่หยุดพักแม้แต่ชั่วขณะ ก้าวออกไปหนึ่งก้าว

ทะเลเหนือในดินแดนน้ำศักดิ์สิทธิ์ทางใต้ คลื่นทะเลปั่นป่วน ไม่สามารถข้ามได้

สิ่งมีชีวิตที่จะข้ามทะเล จำเป็นต้องอาศัยของวิเศษจากทะเลเหนือ

เช่น เผ่าพยัคฆ์คำรามใช้ดอกผู่กงอิง เผ่าหมาป่าสวรรค์ขี่แมงกะพรุน

จ้าวอู่เจียงก้าวออกไปหนึ่งก้าว เหยียบลงบนผิวน้ำทะเลสีน้ำเงินเข้มใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน แต่เขาไม่ได้จมลงไปในทะเล

ในท้องฟ้ายามค่ำคืน แสงสีสันมากมายพุ่งเข้าหาเขาอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเข้าใกล้ จึงเห็นว่าเป็นแมงกะพรุนเรืองแสงโปร่งใสจำนวนมากที่มีสีต่าง ๆ กันทั้งม่วงอ่อน ฟ้าน้ำทะเล ฟ้าคราม ชมพู…

แมงกะพรุนพากันมาอย่างไม่ขาดสาย บ้าคลั่งเข้าใกล้จ้าวอู่เจียงสนิทสนมแนบชิดกับจ้าวอู่เจียงราวกับเป็นเด็กที่จากบ้านไปดินแดนลับเต๋อเหลียนจนได้พบคนสนิทอีกครั้ง

ดุจดาวล้อมเดือน แมงกะพรุนทั้งหลายห้อมล้อมจ้าวอู่เจียงพุ่งไปยังเกาะของเผ่าจิ้งจอกชิงชิวอย่างบ้าคลั่ง ความเร็วนั้นเร็วกว่าสิ่งมีชีวิตทั่วไปที่ขี่แมงกะพรุนมากนัก

สายรุ้งอันงดงามพาดผ่านความมืดยามค่ำคืน ราวกับดาวหางสีสันสดใสตกลงบนเกาะของเผ่าจิ้งจอกชิงชิว

……

เสียงร้องไห้สะอื้นดังระงม

สมาชิกเผ่าจิ้งจอกชิงชิวที่อ่อนแอถอยหลังไปรวมตัวกันรอบโต๊ะบูชา หวังว่าบรรพบุรุษจะปกป้องพวกนาง

สมาชิกเผ่าที่มีวรยุทธ์ไม่ธรรมดา กำลังดิ้นรนครั้งสุดท้าย เปลี่ยนร่างเป็นปีศาจ คำรามพุ่งเข้าใส่ศัตรูที่บุกเข้ามา

ความกล้าหาญน่าชื่นชม แต่ทั้งหมดกลับเหมือนตั๊กแตนที่พยายามหยุดรถม้า

กองกำลังหลักของเผ่าพยัคฆ์คำรามและเผ่าหมาป่าสวรรค์ไม่อาจหยุดยั้งได้ สมาชิกเผ่าที่พุ่งเข้าไปสู้ต่างกลายเป็นละอองเลือดคนแล้วคนเล่า หรือถูกแทงทะลุร่างปีศาจ ตายคาที่

ความรู้สึกสิ้นหวังแผ่กระจายอย่างรวดเร็วในศาลบรรพชน แม้แต่หลินเสี่ยวเค่อผู้แข็งแกร่งเสมอมา ก็สิ้นหวังแล้ว

ไม่มีทางต้านทานได้เลย… เม่าปู้ถงของเผ่าพยัคฆ์คำรามและกู่ฉางของเผ่าหมาป่าสวรรค์ยังไม่ได้ลงมือ แค่กำลังหลักของเผ่าพยัคฆ์คำรามและเผ่าหมาป่าสวรรค์ก็สามารถจับกุมพวกนางได้ทั้งหมด

ผู้ที่มีพลังขั้นเจ็ดภัยพิบัติสิบกว่าคนต่อสู้อยู่ด้านหลังเม่าปู้ถงและกู่ฉาง ทุกคนต่างจ้องมองอย่างเย็นชาด้วยบรรยากาศน่าสะพรึงกลัว

หลินเสี่ยวเค่อกำหยกรูปสุนัขจิ้งจอกแน่นในมือ นางค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้หลินหลางทีละนิด

“ระหว่างแปดภัยพิบัติก็ยังมีความแตกต่าง” อุ้งเท้าเสือที่ปกคลุมด้วยขนของเม่าปู้ถงบีบข้อมือผอมแห้งของผู้อาวุโสเทียนหลานแน่น กรงเล็บสุนัขจิ้งจอกอันแหลมคมอยู่ห่างจากหัวเสือของเขาเพียงสามนิ้ว เขายิ้มอย่างอ่อนโยนแต่แฝงความเด็ดขาด

“ท่านชราขนาดนี้แล้ว ทำไมต้องดื้อดึงต่อต้านอีก? ตายอย่างมีหน้ามีตาไม่ดีกว่าหรือ?”

ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ของตระกูลสุนัขจิ้งจอกชิงชิวก็บุกเข้าโจมตี ยอดฝีมือของเผ่าหมาป่าสวรรค์และเผ่าพยัคฆ์คำรามก็เข้าไปต่อสู้

บรรยากาศเต็มไปด้วยความดุเดือด

กู่ฉางมองด้วยดวงตาลึกล้ำ เขาชำเลืองมองตำแหน่งที่สองพี่น้องหลินหลางเคยอยู่อย่างเฉยชา

หลินเสี่ยวเค่อและหลินหลางสองพี่น้องได้หายตัวไปแล้ว!

“ฮึ…” กู่ฉางแค่นเสียงเย็นชา ร่างกายวูบวาบ แล้วก็หายตัวไป

เมื่อกู่ฉางปรากฏตัวอีกครั้ง เขาปรากฏอยู่ท่ามกลางป่าเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน

บนพื้นหิมะ บนต้นไม้โบราณ ล้วนมีร่องรอยการหลบหนีของสองพี่น้องหลินหลาง

กู่ฉางหัวเราะเยาะ ร่างกายวูบวาบไม่หยุด เพียงชั่วพริบตา เขาก็พุ่งผ่านพืชพรรณเป็นชั้น ๆ มายืนอยู่เบื้องหน้าของหลินเสี่ยวเค่อและหลินหลาง ขวางทางหนีของทั้งสองได้แล้ว!