ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1388

บทที่ 1388 คำพูดยั่วยวนไม่หยุด

ณ เมืองหลวง ราชวงศ์ต้าเฉียน

ตำหนักหมิงเต๋อ

ตำหนักหมิงเต๋อตั้งอยู่ติดกับวังบูรพาของรัชทายาท ในอดีตเป็นที่พำนักยามว่างเพื่อความสงบของรัชทายาท

หลังจากรัชทายาทจากไปอย่างลึกลับ ทั้งวังบูรพาของรัชทายาทและตำหนักหมิงเต๋อก็ว่างลง

ปัจจุบัน ทูตจากราชวงศ์เซียนต้าโจวอย่างอิ้นอ๋องได้มาถึงสถานที่พักชั่วคราวจึงถูกจัดให้อยู่ที่ตำหนักหมิงเต๋อ

หากเป็นทูตทั่วไป สถานที่พักจะไม่มีทางถูกจัดให้อยู่ในวังหลวงเด็ดขาด

แต่อิ้นอ๋องในตอนนี้มีชื่อเสียงโด่งดัง อำนาจสูงส่ง จึงไม่อาจปฏิบัติเหมือนทูตทั่วไป ดังนั้นราชวงศ์ต้าเฉียนจึงต้อนรับอิ้นอ๋องด้วยพิธีการอันสูงส่งเทียบเท่ารัชทายาท

ปัจจุบัน ในโถงด้านหน้าของตำหนักหมิงเต๋อเต็มไปด้วยสตรีงดงามมากมายที่มีเสน่ห์แตกต่างกันไป

สตรีเหล่านี้ล้วนเป็นสนมของขุนนางราชวงศ์ต้าเฉียน และบางส่วนเป็นธิดาของตระกูลมั่งคั่งในเมืองหลวง

จุดประสงค์ที่พวกนางรอคอยมีเพียงอย่างเดียว นั่นคือการแย่งชิงความโปรดปรานจากอิ้นอ๋องแห่งราชวงศ์เซียนต้าโจว

หากพวกนางได้รับความโปรดปรานก็จะได้รับความมั่งคั่งตลอดชีวิต หรือแม้กระทั่งนำความรุ่งเรืองมาสู่วงศ์ตระกูล

ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง กลุ่มสตรีงามในชุดสีสันต่าง ๆ ที่รอคอยมานาน เริ่มทนไม่ไหวแล้ว

ด้วยบรรยากาศอันเงียบสงบ ความสง่างามและการควบคุมตนเองค่อย ๆ ถูกกัดกร่อนไป ภายในห้องโถงด้านหน้าพลันคึกคักขึ้น พวกนางเรียกกันว่าพี่น้องและเริ่มพูดคุยกันอย่างสบาย ๆ

พวกนางมีทั้งอ้วนท้วน ผอมบาง รวมถึงมีทั้งร่างบอบบาง อ่อนช้อย และอวบอิ่ม อีกทั้งใบหน้ายังมีทั้งความขี้อาย ร้อนแรง มีเสน่ห์ และยั่วยวน

หัวข้อสนทนาเริ่มจากเครื่องสำอาง เสื้อผ้าอาภรณ์หรูหรา เครื่องประดับปิ่นทอง ไปจนถึงว่าคุณชายบ้านไหนในเมืองหน้าตาหล่อเหลาสง่างาม มีกิริยาสง่างามเจ้าชู้

แล้วก็พูดถึงว่าท่านผู้เฒ่าเรือนไหนสังขารเสื่อม ต้องลุกขึ้นปัสสาวะเจ็ดแปดครั้งในยามค่ำคืน เวลาร่วมเรียงเคียงหมอนก็หมดแรง ต้องพึ่งยาลูกกลอนจากเซียนเพื่อช่วยเหลือเรื่องความแข็งแกร่งทั้งหมด

แม้ว่าพวกนางจะมีอายุตั้งแต่สิบสามสิบสี่ถึงสิบเจ็ดสิบแปด ล้วนเป็นสตรีที่ยังไม่เคยผ่านบุรุษ แต่ก็ล้วนได้ยินพวกพี่หญิงในบ้านพูดมามาก จึงไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเรื่องเหล่านี้ และไม่รู้สึกอายที่จะพูดคุย

บรรยากาศที่เดิมทีคึกคักแต่ยังมีความอายค่อย ๆ เริ่มเปิดเผยและตรงไปตรงมามากขึ้น

ผู้พูดกระตือรือร้น ส่วนผู้ฟังก็ตั้งใจฟังอย่างเพลิดเพลิน

“ข้าได้ยินท่านผู้เฒ่าในบ้านพูดว่ามีขุนนางผู้หนึ่งในราชสำนัก อายุมากแล้วจึงหมดแรงง่าย หลายปีแล้วที่ไม่ได้ร่วมเรียงเคียงหมอน แต่เมื่อไม่กี่วันก่อน ภรรยาคนที่แปดของขุนนางผู้นี้ได้ให้กำเนิดบุตรชายตัวอ้วนท้วน…”

“พ่อลูกร่วม…”

“จริงด้วย เรื่องราวในตำราที่พวกเราอ่านล้วนไม่ใช่เรื่องเหลวไหล แท้จริงแล้วยังห่างไกลจากสิ่งที่เราได้เห็นได้ยินในชีวิตจริงที่ผิดจารีตประเพณี”

“แล้วพวกเจ้าว่า…อิ้นอ๋องเป็นบุรุษเช่นไรกัน?”

“จะเป็นอย่างไรได้? เจ้าชู้หื่นกาม ชอบภรรยาของผู้อื่น ไม่เช่นนั้นพวกเจ้าทั้งหลายก็คงไม่ต้องมารอคอยอย่างเปล่าประโยชน์ในตำหนักหมิงเต๋อนี้กระมัง”

“แต่ข้าได้ยินมาว่า อิ้นอ๋องมีพรสวรรค์ล้ำเลิศ ซ่อนความสามารถได้ล้ำลึก เป็นบัณฑิตผู้มีความสามารถ เมื่อไม่นานมานี้ในต้าเฉียนยังมีการเผยแพร่บทกวีที่อิ้นอ๋องแต่งด้วย”

“เป็นบัณฑิตก็จริง แต่ก็เป็นบัณฑิตที่เจ้าชู้”

“ใช่แล้ว ข้าได้ยินพี่หญิงที่บ้านพูดว่าพวกนักปราชญ์ดูภายนอกสุภาพเรียบร้อย แต่เมื่ออยู่ในที่ลับตาคน หากเป็นบุรุษกับสตรีอยู่ด้วยกันสองต่อสอง…พวกเขากลับร้อนรนที่สุด จนทนไม่ไหวและอยากจะ… อยากจะ…”

“…”

ขณะที่ในโถงด้านหน้า เหล่าสตรีงามกำลังพูดคุยจ้อกแจ้กเจี้ยวจ๊าว พูดเรื่องที่ทำให้หน้าแดงร้อนผ่าว กระทั่งประตูห้องโถงก็ถูกผลักเปิดออก

จ้าวอู่เจียงยืนอยู่ที่ประตู ด้านหลังมีขุนนางผู้น้อยสองคนติดตามมาอย่างนอบน้อม