ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 142

บทที่ 142 ประกาศพระราชโองการ

วังหลวง ณ ห้องตำรา

ฮ่องเต้ไม่ได้นั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แต่กำลังนั่งเหยียดหลังตรง

ผู้ที่อยู่ด้านตรงข้ามในขณะนี้คือเซียวเหยาอ๋อง ผู้สวมใส่เสื้อคลุมสีขาวสะอาดตา

“เสด็จอาอุตส่าห์มาเยี่ยมเยียนข้าถึงที่นี่ ไม่ทราบว่ามีเรื่องอันใดหรือไม่?” ฮ่องเต้มีดวงตาเป็นประกายแวววาว โฉมหน้าสง่างาม แต่ในเวลาเดียวกันนี้ ก็แสดงออกถึงความไม่พอใจเล็กน้อย

เซียวเหยาอ๋องเดินทางกลับมานครหลวงทั้งที่ไม่มีคำสั่งเรียกตัว นั่นหมายถึงการปฏิเสธอำนาจของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน อีกทั้งยังกล้าเดินเข้ามาในวังหลวง ซึ่งเป็นสถานที่ที่เซียวเหยาอ๋องไม่ควรเข้ามามากที่สุดเช่นนี้อีก

พฤติกรรมเหล่านี้แสดงให้เห็นชัดเจนว่าเขาไม่ได้เห็นฮ่องเต้อยู่ในสายตา

เซียวเหยาอ๋องยืนเอามือไพล่หลัง ท่วงท่าสง่างามและนุ่มนวล พลางพูดพร้อมกับแย้มยิ้มเล็กน้อย

“ข้าต้องการให้เจ้าช่วยประกาศพระราชโองการเรื่องสมรสพระราชทานของข้า”

“หืม? ข้าสงสัยเป็นอย่างยิ่งว่าเสด็จอาตกหลุมรักสตรีนางใดกัน เสด็จอาจึงต้องมาเข้าพบข้าถึงที่นี่?” ฮ่องเต้ถูนิ้วมือโดยไม่รู้ตัว แววตาลึกล้ำ เวลานี้ภาพเหตุการณ์ในอดีตกำลังไหลย้อนคืนกลับมาในความทรงจำ

“สถานการณ์ทางตอนใต้ของแคว้นต้าเซี่ยกับแคว้นหนานเจียงระส่ำระสายกันมานานแล้ว มีผู้คนต้องบาดเจ็บล้มตายไปไม่ใช่น้อย…” เซียวเหยาอ๋องกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“แต่หากเจ้าประกาศพระราชโองการว่าข้าจะแต่งงานกับธิดาเทพแห่งแคว้นหนานเจียง ก็จะเป็นการยุติสงครามระหว่างทั้งสองแคว้น ทำให้ทหารของพวกเราไม่ต้องไปทิ้งชีวิตในสนามรบอีกต่อไป”

ฮ่องเต้หรี่ตาลงเล็กน้อย เซียวเหยาอ๋องพูดออกมามีเหตุผลยิ่งนัก คล้ายกับว่าการกระทำครั้งนี้ เขาก็ทำเพื่อบ้านเมือง

แต่เนื่องจากได้รับการสั่งสอนจากบิดามาตั้งแต่เด็ก เซวียนหยวนจิ้งจึงรู้ดีว่าแคว้นต้าเซี่ยกับแคว้นหนานเจียงไม่มีทางญาติดีกันได้เด็ดขาด!

เพราะตั้งแต่ที่มีการก่อตั้งแคว้นต้าเซี่ยในยุคสมัยแรก พวกเขาก็ต้องเผชิญกับปัญหาจากคนเถื่อนแห่งแดนใต้ของแคว้นหนานเจียงมาโดยตลอด ด้วยเหตุนี้ ชายแดนใต้ระหว่างทั้งสองแคว้นจึงไม่เคยทำสัญญาสงบศึกกันเลย!

ทว่า เซียวเหยาอ๋องกลับไปญาติดีกับแคว้นหนานเจียง ถึงกับตกหลุมรักธิดาเทพของพวกเขา ในสมัยที่ฮ่องเต้องค์ก่อนยังมีอำนาจ มีข่าวว่าเซียวเหยาอ๋องเคยร้องขอการแต่งงานมาแล้วหลายครั้ง แต่ก็ถูกฮ่องเต้องค์ก่อนปฏิเสธทุกครั้งไป

บัดนี้ เมื่อฮ่องเต้องค์ก่อนจากไป เซวียนหยวนจิ้งกลายเป็นผู้ที่ขึ้นครอบครองบัลลังก์ เซียวเหยาอ๋องจึงกลับมาอีกครั้งเพื่อเรียกร้องการแต่งงาน

“เกรงว่าเสด็จอาคงต้องผิดหวังแล้ว สิ่งที่ท่านต้องการขัดต่อหลักการของบรรพบุรุษชาวต้าเซี่ย” ฮ่องเต้ตอบกลับไปด้วยท่วงท่าสง่างาม

เซียวเหยาอ๋องตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาทันที

“หลักการของบรรพบุรุษเป็นเรื่องในอดีต แต่เจ้าต้องปรับตัวให้เข้ากับปัจจุบัน หากเจ้ายึดติดกับอดีตมากเกินไป เจ้าก็จะนำหายนะมาสู่ตนเองโดยไม่รู้ตัว!”

“ข้าไม่มีทางลืมเลือนหลักการของบรรพบุรุษเด็ดขาด พวกเราอย่าพูดถึงเรื่องนี้กันอีกเลย…” ฮ่องเต้ก็มีสีหน้าเย็นชาปานน้ำแข็งขึ้นมาเช่นกัน

เซียวเหยาอ๋องเงยหน้าขึ้นพลางยืนนิ่ง ปลดปล่อยคลื่นพลังที่มองไม่เห็นออกมาจากร่างกาย การปลดปล่อยพลังเป็นการคุกคามฮ่องเต้ เพื่อเตือน

“เซวียนหยวนจิ้ง ข้าไม่ได้มาเพื่อเจรจากับเจ้า! แต่ข้ามาที่นี่เพื่อสั่งให้เจ้าประกาศพระราชโองการออกไป!”

ฮ่องเต้เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พลางเคาะนิ้วมือลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ แม้จะสัมผัสได้ถึงความกดดันหนักหน่วง แต่ก็ยังรักษาความสงบสุขุมไว้ได้อย่างดีเยี่ยม

พลังลมปราณระเบิดออกไป อันผิงรับรู้ได้ถึงแรงกระแทกภายใน รสชาติหวานอุ่นไหลขึ้นมาที่ลำคอ ร่างเซถอยหลังไปสองก้าว สีหน้าปรากฏความตกตะลึง

อันผิงเห็นกับตาว่าจ้าวอู่เจียงยังคงยืนอย่างมั่นคงอยู่ที่เดิม บนใบหน้าถึงกับปรากฏรอยยิ้มเหยียดหยาม ห่างออกไปทางด้านหลังครึ่งก้าว ปรากฏชายชราหน้าตาใจดีผู้หนึ่งยืนตระหง่าน

อันผิงหัวใจกระตุกวูบ แม้ชายชราคนนี้จะมีหน้าตาใจดี แต่จิตสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างกายกลับอันตรายอย่างยิ่ง

จิตสังหารนี้ไม่ใช่สิ่งแปลกปลอมสำหรับอันผิง มันเป็นกลิ่นอายของผู้ที่ฆ่าคนมามากมาย สามารถพบเจอได้ทั่วไปจากผู้ฝึกตนในยุทธจักร ไปจนถึงยอดฝีมือจากสำนักใหญ่ หรือจากตระกูลชื่อดัง

ขอบเขตปรมาจารย์… อันผิงแตะปลายเท้าบนพื้นเล็กน้อย แล้วร่างของเขาก็พุ่งตัวไปทางซ้ายมือด้วยความพร่ามัว มุ่งตรงไปที่ประตูทางออก

ความประหลาดใจปรากฏขึ้นในแววตาของเจี๋ยเอ้อร์ซาน ต่อจากนั้นจึงตามด้วยความตื่นเต้น ชายชรากระแทกฝ่ามือห่างจากประตูเล็กน้อยเพื่อดักทางอันผิง

ฝ่ามือนี้โจมตีเหมือนสามารถคาดเดาอนาคตได้ คลื่นพลังจึงกระแทกใส่อันผิงเข้าอย่างจัง

อันผิงเลือดไหลทะลักออกจากปากและจมูก ล้มลงไปบนพื้น พยายามม้วนตัวกลิ้งขึ้นมา จนสามารถคุกเข่าข้างหนึ่งได้ เขายกมือจับหน้าอกด้วยความไม่อยากเชื่อ นี่เป็นครั้งที่สองแล้วนับจากเข้าสู่นครหลวงที่เขาต้องพ่ายแพ้ให้แก่คู่ต่อสู้…

“วิชาฝ่าเท้าวิญญาณ ถือเป็นสุดยอดวิชาตัวเบาแห่งใต้หล้า สมัยที่ข้ายังพเนจรอยู่ในยุทธจักร ข้าเคยเห็นคนใช้วิชานี้มามากมายนัก ไม่ทราบว่าเจ้าร่ำเรียนมาจากที่ใด ฮึ่ม แต่มันก็เป็นเพียงขั้นพื้นฐานเท่านั้นล่ะนะ ยังห่างไกลจากความร้ายกาจที่แท้จริงมากนัก” เจี๋ยเอ้อร์ซานแสดงความคิดเห็นอย่างจริงจัง

อันผิงรู้สึกเหมือนถูกดูหมิ่น เขาเป็นยอดอัจฉริยะแห่งการฝึกวรยุทธ์ สามารถเรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างรวดเร็ว แต่นี่คือครั้งแรกที่มีคนบอกว่า เขายังห่างไกลจากความร้ายกาจที่แท้จริง และไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่าย ในใจอันผิงไม่ยินยอมที่จะรับความจริงนี้

“จับตัวมัน!” จ้าวอู่เจียงออกคำสั่ง สายตาเย็นชา

เจี๋ยเอ้อร์ซานทราบดีว่าครั้งนี้ตนพูดมากเกินไปแล้ว จึงไม่เอ่ยอะไรอีก เขากระแทกฝ่ามือขวาออกไปข้างหน้า ฝ่ามือนั้นเปลี่ยนเป็นกรงเล็บ หมายตะปบเข้าไปหาอันผิงเพื่อจับตัว