ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1428

บทที่ 1428 ลางสังหรณ์ที่ไม่สงบ

“พี่เว่ยยาง…เจ้าจงบอกวิธีแก้ไขมาเถิด” หวังอ่ายกอดอกด้วยความโกรธ ดวงตายังเต็มไปด้วยความเดือดดาล และดูเหมือนผู้อาวุโสตัวเล็กที่กำลังโกรธ อีกทั้งใบหน้าก็เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

หลี่เว่ยยางค่อย ๆ ยกคันเบ็ดหยกเขียวที่เรียบลื่นขึ้น ทว่าขณะนั้นผิวน้ำเกิดเป็นระลอกคลื่นราวกับถูกเบ็ดที่มองไม่เห็นกวนอยู่ เขาถอนหายใจพลางกล่าวว่า

“ข้าบอกแล้วว่าให้สั่งสอนจ้าวอู่เจียงสักหน่อย..”

“จิตใจเยว่ปู้ฝานเสื่อมถอย เกิดจากความขัดแย้งและความไม่ยอมรับในใจ เขาเพียงแค่ต้องเอาชนะจ้าวอู่เจียงสักครั้ง และแม้จะไม่สามารถสังหารจ้าวอู่เจียงได้…ก็สามารถซ่อมแซมรอยร้าวในจิตใจได้”

“จ้าวอู่เจียงเป็นเทพปีศาจ ปู้ฝานจะทำอย่างไร…?” หวังอ่ายขมวดคิ้วหนาเข้าหากัน

“พวกเจ้ามักคิดว่าจ้าวอู่เจียงแข็งแกร่งเกินไป นั่นไม่เหมาะสมนัก” หลี่เว่ยยางดึงสายเบ็ดที่มองไม่เห็นขึ้นมาแบะพบว่าไม่มีปลากินเหยื่อ เขาจึงส่ายหน้าแล้วค่อย ๆ หย่อนคันเบ็ดหยกเขียวที่เรียบลื่นลงไป

“จ้าวอู่เจียงเป็นเทพปีศาจก็จริง แต่ตอนนี้เขายังไม่ใช่ผล เขาไม่ใช่ชายผู้แข็งแกร่งที่ทำให้สวรรค์และพิภพสั่นสะเทือน ทว่าตอนนี้เขาเป็นเพียงเหตุ…เป็นเพียงเทพปีศาจที่กำลังแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น”

“ความแข็งแกร่งในอนาคตไม่ได้หมายความว่าแข็งแกร่งในปัจจุบัน ด้วยวรยุทธ์ของเยว่ปู้ฝานที่อยู่ในระดับเก้าภัยพิบัติห่างจากขั้นสูงสุดเพียงก้าวเดียว จ้าวอู่เจียงในตอนนี้มีอะไรที่ไม่สามารถต่อกรได้?”

“จ้าวอู่เจียงอยู่ในราชสำนักเซียนต้าโจว มีจางซวีคุนและปีศาจเฒ่าอีกคนดูอยู่ พวกเราไปไม่ได้” หวังอ่ายครุ่นคิดเล็กน้อย

“พี่หวังอ่าย…ท่านคงชราแล้วจึงฟังไม่ค่อยชัด แต่ไม่น่าจะความจำแย่ขนาดนี้ ข่าวสารของท่านปิดกั้นขนาดนี้หรือ?” หลี่เว่ยยางกล่าวเสียงทุ้ม

“ยังจำราชวงค์ต้าเซี่ยได้หรือไม่?”

“ดินแดนลับที่ราชวงค์ต้าเซี่ยตั้งอยู่กำลังจะเปิดขึ้นใหม่อีกครั้ง เรื่องนี้เป็นความลับสำหรับคนภายนอก แต่สำหรับท่านและข้า…มันไม่ใช่ความลับอะไรเลย”

“จ้าวอู่เจียงจะต้องไปยังดินแดนลับนั้นอย่างแน่นอน พวกเจ้ายังกลัวว่าจะหาโอกาสไม่ได้อีกหรือ?”

หวังอ่ายมองไปยังเยว่ปู้ฝานที่ยืนอยู่ข้างกายอีกครั้ง

“การเดินทางครั้งนี้มีอันตรายอยู่บ้าง เพราะในอาณาเขตเมิ่งอวี่ที่มีความได้เปรียบด้านภูมิประเทศ”

ขณะนั้นร่างของเยว่ปู้ฝานสั่นเล็กน้อย และดูเหมือนว่าเขาจะรู้สึกกระหายที่จะไปยังที่แห่งนั้น

“เมิ่งอวี่หรือ?” หลี่เว่ยยางหัวเราะเยาะออกมา

“นางเป็นเพียงความยึดมั่นที่ลึกล้ำเท่านั้น แม้แต่ครึ่งหนึ่งของพลังในอดีตก็ยังไม่มี ท่านหวังอ่ายเกรงกลัวนางไปทำไมกัน?”

“ยิ่งไปกว่านั้น…เวลาอันเป็นมงคลกำลังมาถึง สถานการณ์ใหญ่กำลังจะถูกกำหนด และใต้หล้านี้เป็นของพวกเราผู้มีแนวทางเดียวกัน”

“แต่ในโลกแห่งพื้นที่ลับที่แตกสลายนี้ ไม่ได้มีเพียงแค่คัมภีร์วิชาเทพหรืออาวุธศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น เพราะยังมีสิ่งดี ๆ ที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นอีก”

“โอกาสและอันตรายดำรงอยู่คู่กัน หากท่านกังวลและต้องการความมั่นคงจนไม่อยากไป เช่นนั้นเยว่ปู้ฝานก็จะหยุดอยู่แค่นี้”

“เขาเป็นศิษย์ที่ดีของท่าน ไม่ใช่นกในกรง เขาต้องโบยบินในท้องฟ้าและผ่านความยากลำบากของฟ้าดิน”

หวังอ่ายนิ่งเงียบและดวงตาสั่นไหว แต่เมื่อครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะค่อย ๆ พยักหน้า

เพราะการเดินทางครั้งนี้มีเขาคอยปกป้องเยว่ปู้ฝานไปด้วย และถ้าหากสู้ไม่ได้จริง ๆ เขาก็ยังสามารถช่วยศิษย์คนนี้ได้ จึงไม่มีอะไรต้องกังวล

แต่เขาไม่รู้ว่าเหตุใดถึงรู้สึกว่าไม่ควรไป หากไปแล้วดูเหมือนจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น

เมื่อคิดทบทวนอย่างละเอียดอีกครั้ง สิ่งที่หลี่เว่ยยางพูดนั้นมีเหตุผลและไม่สามารถทำทุกอย่างด้วยความระมัดระวังได้ ซึ่งจำเป็นต้องผ่านความยากลำบาก โดยเฉพาะในเวลานี้ที่สถานการณ์เอื้อประโยชน์ให้พวกเขา พวกเขาคือผู้ที่มีกระแสอันยิ่งใหญ่หนุนหลัง จึงย่อมได้รับการคุ้มครองจากวิถีสวรรค์

อีกทั้งเขากับหลี่เว่ยยางรู้จักกันมาหลายปีและเป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ ทั้งสองคนต่างอยู่ภายใต้สังกัดของนายท่าน หลี่เว่ยยางจะไม่มีทางทำร้ายเขาและศิษย์ของเขาอย่างแน่นอน เมื่อเขาเสนอวิธีเยียวยาจิตที่แตกร้าวเช่นนี้ ก็น่าจะมีความมั่นใจ หรืออาจได้รับการยินยอมจากนายท่านแล้ว

ด้วยนายท่านที่มองลงมาปกครองทั่วหล้า…เช่นนั้นทุกสิ่งล้วนอยู่ในการควบคุม