ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 144

บทที่ 144 ผู้ใดเป็นคนเขียนจดหมาย?

ย่านเจียงตู่ จวนที่พักของจางทุยเสนาบดีกรมคลัง

จ้าวอู่เจียงพร้อมด้วยเจี๋ยเอ้อร์ซานเข้าไปตรวจสอบคุกใต้ดินมาแล้ว และพวกเขาก็พบศพของจางทุยนอนตายอยู่ในความมืด

ชายหนุ่มจึงรีบเดินทางมายังจวนที่พักของจางทุยโดยไม่ลังเล

มีหน่วยราชองครักษ์มาเฝ้าระวังอยู่ทั้งด้านนอกและด้านในจวนตระกูลจางอย่างหนาแน่น

หากมีอะไรเกิดขึ้นกับจวนหลังนี้ ทหารหน่วยราชองครักษ์และนายทหารระดับสามัญก็คงไม่สามารถรับผิดชอบได้อย่างแน่นอน

จ้าวอู่เจียงแสดงป้ายที่ฮ่องเต้มอบให้ ก่อนจะได้รับอนุญาตให้เดินเข้าสู่จวนตระกูลจางโดยสะดวก

…

เมื่อเดินเข้ามาด้านในจวนที่พัก แทนที่เขาจะได้พบกับความหรูหราอย่างที่คาดไว้ จ้าวอู่เจียงกลับรู้สึกว่าจวนหลังนี้มีความเรียบง่ายมากกว่าที่คิด

หากไม่เคยรู้มาก่อนว่าเสนาบดีกรมคลังอย่างจางทุยทำผิดกฎหมายบ้านเมืองมานานหลายปี ขโมยทรัพย์สินออกมาจากท้องพระคลังมากโข จ้าวอู่เจียงก็คงคิดว่าจางทุยเป็นขุนนางติดดิน ใช้ชีวิตเรียบง่ายสมถะ

เมื่อเดินสำรวจดูจนรอบแล้ว ในที่สุด จ้าวอู่เจียงกับเจี๋ยเอ้อร์ซานก็มาหยุดอยู่หน้าห้องตำราของจางทุย

โดยทั่วไปแล้ว บรรดาขุนนางมักจะเก็บซ่อนสิ่งของสำคัญเอาไว้ในห้องตำราเสมอ แต่แน่นอนว่าก็มีคนที่ทำตรงกันข้ามเช่นกัน ทว่าคนที่ทำเช่นนั้นมีจำนวนน้อยนิดยิ่ง

จ้าวอู่เจียงดึงแผ่นกระดาษที่ปิดทับบานพับประตูอยู่ออกไป และเปิดบานประตูออกกว้าง

ภายในห้องตำรายังคงตกแต่งอย่างเรียบง่าย

มีชั้นวางหนังสือ โต๊ะไม้ เก้าอี้ห้าตัว และกระถางใส่ต้นเบญจมาศ

บนชั้นหนังสือและโต๊ะไม้เต็มไปด้วยกองตำราทับถมกันอย่างไร้ระเบียบ

เจี๋ยเอ้อร์ซานยืนเฝ้าระวังอยู่หน้าประตูห้องในขณะที่จ้าวอู่เจียงทำการสำรวจด้านใน

ห้องตำราได้รับการตกแต่งอย่างเรียบง่ายเกินกว่าที่จ้าวอู่เจียงคาดเอาไว้ แต่ชายหนุ่มก็รู้ดีว่าต้องมีบางอย่างซ่อนอยู่ภายใต้ความเรียบง่ายนี้ อย่างเช่น ประตูลับอย่างในห้องตำราของเฉินอันปังนั่น

บางทีอาจจะมีห้องลับซ่อนอยู่ในห้องตำราของจางทุยด้วยเช่นกัน

จ้าวอู่เจียงเดินไปนั่งลงที่โต๊ะไม้ ก่อนจะหยิบตำราขึ้นมาเล่มหนึ่ง

แต่จะบอกว่าเป็นตำราก็ไม่ถูกนัก สมควรเรียกว่าเป็นสมุดบัญชีเสียมากกว่า

จ้าวอู่เจียงเปิดหน้ากระดาษตรวจสอบสมุดบัญชี ด้านในเป็นข้อมูลบัญชีของกรมคลัง มีการบันทึกรายละเอียดเล็กน้อยเอาไว้มากมาย

ชายหนุ่มตรวจสอบสมุดแต่ละเล่ม แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติใด ส่วนใหญ่แล้วสมุดเหล่านี้ก็คือสมุดบัญชีทั้งนั้น

แต่ก็ยังมีอีกหลายเล่มที่เป็นตำราโบราณเช่นกัน

เมื่อจ้าวอู่เจียงไม่พบความผิดปกติที่โต๊ะไม้ เขาก็เริ่มต้นการค้นหาที่ชั้นวางหนังสือ

ชายหนุ่มหรี่ตาลง และจ้องมองบรรดาตำราที่วางอยู่บนชั้นวางด้วยความระมัดระวัง ใช้สายตาตรวจสอบอย่างช้า ๆ

ในที่สุด สายตาก็พบเจอสิ่งผิดปกติ ตำราหลายเล่มมีฝุ่นจับหนาเตอะ แต่ก็มีบางเล่มที่สะอาดหมดจดปราศจากเศษฝุ่น เป็นหลักฐานว่าจางทุยคงหยิบพวกมันออกมาบ่อยครั้ง

ชายหนุ่มลองหมุนกระถางดูอยู่หลายรอบ แต่ก็ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ไม่ว่าจะหมุนซ้ายหมุนขวาอย่างไร ภายในห้องก็ยังเงียบสนิท

เขาจึงลองยกกระถางขึ้น แต่ใต้กระถางต้นไม้ก็ไม่มีสิ่งใดผิดปกติเช่นกัน

จ้าวอู่เจียงถูนิ้วมือด้วยความไม่อยากเชื่อ… สัญชาตญาณกำลังร้องบอกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ เกี่ยวกับกระถางนี้

หลังจากใช้ความคิดอยู่หลายลมหายใจ เขาก็จ้องมองดินที่อยู่ในกระถาง ก่อนจะพึมพำเบา ๆ

“ดินไม่ถูกต้อง…”

ต้นเบญจมาศเป็นพืชไม้รากหนา ดังนั้นต้นเบญจมาศที่อยู่ในกระถางสมควรเจริญเติบโตงอกงาม แต่นี่กลับเหี่ยวแห้ง แสดงว่าในดินมีอะไรบางอย่างป้องกันไม่ให้ต้นเบญจมาศดูดซับน้ำ

จ้าวอู่เจียงรีบกระชากต้นเบญจมาศออก เผยให้เห็นถึงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในชั้นดินสีน้ำตาลเข้มชุ่มฉ่ำ

สิ่งนั้นคือกระดาษเคลือบมันสีเหลือง

ชายหนุ่มเขี่ยดินออกไป และพบว่าสิ่งที่ถูกห่อหุ้มอยู่ในกระดาษเคลือบมันนั้นเป็นจดหมายฉบับหนึ่ง

คนปกติคงไม่มีใครเขียนจดหมายและซ่อนเอาไว้เช่นนี้แน่… จ้าวอู่เจียงยิ้มออกทันที เฉินอันปังก็เคยเขียนจดหมายทิ้งไว้เช่นกัน และเป็นจดหมายที่มีความสำคัญเสียด้วย

เฉินอันปังรู้ดีว่าตนเองทำชั่วเอาไว้มากมายจึงกลัวว่าวันหนึ่งอาจจะต้องถูกจับขังคุกหรือถูกลอบสังหาร ดังนั้น เขาจึงเขียนจดหมายเอาไว้เพื่อเป็นหลักประกันให้แก่ตนเอง

จ้าวอู่เจียงรีบเปิดกระดาษเคลือบมันที่ห่อหุ้มจดหมายออก จดหมายด้านในยังมีลักษณะสมบูรณ์ดี แต่ก็ให้ความรู้สึกของการผ่านเวลามาได้ระยะหนึ่งแล้ว คาดว่าจดหมายฉบับนี้น่าจะถูกเขียนขึ้นไม่กี่ปีก่อน

จ้าวอู่เจียงคลี่จดหมายออกช้า ๆ สายตากวาดมองไปบนกลุ่มตัวอักษร พลันดวงตาของเขาเบิกโตอยู่ชั่วขณะหนึ่ง คิดไม่ถึงเลยว่าจดหมายฉบับนี้จะบันทึกความลับอันใหญ่หลวงเช่นนี้เอาไว้ หากข้อความนี้ได้รับการเผยแพร่ออกไป ราชสำนักก็คงต้องสั่นสะเทือนอย่างยากที่จะหยุดยั้งได้เป็นแน่