ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 145

บทที่ 145 การเริ่มต้น

เนื้อหาในจดหมายของจางทุยมีลักษณะคล้ายคลึงกับจดหมายของเฉินอันปัง แต่เป็นด้านตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง

ในจดหมายระบุว่าเซียวเหยาอ๋องคือผู้ต้องสงสัยในการลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้องค์ก่อน ไม่ว่าจะเป็นแรงจูงใจ การดำเนินการ และผลลัพธ์ที่ปรากฏออกมา

เซียวเหยาอ๋องกับฮ่องเต้องค์ก่อนมีความขัดแย้งกันในเรื่องการยกทัพบุกโจมตีแดนใต้ของแคว้นหนานเจียง เมื่อคำขอร้องของเซียวเหยาอ๋องถูกปฏิเสธหลายครั้งเข้า เซียวเหยาอ๋องจึงได้เกิดความโกรธแค้นและจิตใจที่อาฆาต ทำให้ในที่สุด เขาก็ทำการปลงพระชนม์เสด็จพี่ของตนเอง

เดิมที เขาต้องการจะเหยียบหัวของเซวียนหยวนจิ้งขึ้นครองบัลลังก์ แต่ก่อนสิ้นพระชนม์ ฮ่องเต้องค์ก่อนได้ประกาศพระราชโองการแต่งตั้งเซวียนหยวนจิ้งขึ้นเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์เอาไว้เรียบร้อยแล้ว

แผนการของเซียวเหยาอ๋องจึงพังไม่เป็นท่า ได้แต่ต้องทำตามกฎหมายบ้านเมืองของแคว้นต้าเซี่ย และออกจากนครหลวงไป

จดหมายฉบับนี้บันทึกไว้ในฐานะของผู้เฝ้ามอง แต่น่าเสียดายที่ขาดหลักฐานแน่ชัด ข้อมูลทุกอย่างสรุปจากเหตุบังเอิญมากเกินไป คล้ายเป็นการคิดเอาเองเสียมากกว่า มิหนำซ้ำ เนื้อความในจดหมายยังแสดงความเสียดายที่เซียวเหยาอ๋องต้องพบเจอกับความล้มเหลวอีกด้วย

แต่ถึงอย่างนั้น จ้าวอู่เจียงก็ยังคงเก็บจดหมายฉบับนี้เอาไว้ บางทีนี่อาจเป็นหลักฐานที่ใช้เอาผิดเซียวเหยาอ๋องในอนาคตก็ได้ อย่างน้อยก็เพียงพอที่จะใช้ข่มขู่ขุนนางได้เป็นจำนวนมากแล้ว

ในส่วนของสมุดบัญชีที่เขียนด้วยตัวอักษรแปลกประหลาดนั้น จ้าวอู่เจียงยังคงซ่อนมันไว้ในแขนเสื้อ จำเป็นต้องนำกลับไปขอให้ใครสักคนช่วยแปล

…

ตำหนักหย่างซิน ห้องบรรทมของฮ่องเต้

เซวียนหยวนจิ้งนั่งหมดแรงอยู่บนเก้าอี้ รู้สึกเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ

นางพบเจอกับความกดดันมาอย่างยาวนานมากเกินไปแล้ว

ไม่ใช่แค่วันนี้เท่านั้น แต่นางต้องเจอกับความกดดันตั้งแต่ขึ้นครองบัลลังก์ นางเกรงว่าตนเองจะทำให้เสด็จพ่อผิดหวัง เกรงว่าแคว้นต้าเซี่ยจะต้องมาล่มสลายด้วยน้ำมือของนาง เกรงว่านางจะทำให้บรรพบุรุษต้องเสื่อมเสียเกียรติ

วันนี้ เซวียนหยวนอวี้เหิงถึงกับกล้าบุกเข้ามาในห้องตำราโดยไม่ได้รับอนุญาต ซ้ำยังพูดจาข่มขู่อย่างไม่กลัวเกรง ทำให้เซวียนหยวนจิ้งรู้สึกไม่สบายใจยิ่ง

นางรู้สึกโดดเดี่ยวและหมดหวัง

ในเวลาเดียวกันนี้ หญิงสาวก็อดคิดถึงจ้าวอู่เจียงไม่ได้ หากมีเขาคอยช่วยเหลือ ทุกอย่างก็จะกลับเข้าที่เข้าทางอย่างรวดเร็ว

แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือ หากมีเขาอยู่นางจะรู้สึกสบายใจมากขึ้นยามเหนื่อยล้า

แม้จะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ก็ต้องยอมรับเลยว่าจ้าวอู่เจียงกลายเป็นเพื่อนคู่คิดที่แยกจากกันไม่ได้ไปแล้ว

ครืดด…

ประตูห้องบรรทมเปิดออกช้า ๆ และจ้าวอู่เจียงก็ก้าวเดินเข้ามา

เขารู้สึกได้ทันทีถึงความเหนื่อยล้าของฮ่องเต้หญิง ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก และก้าวเดินไปหยุดยืนอยู่ด้านหลังนาง

“ฝ่าบาทกำลังกังวลเรื่องใดอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ”

ในขณะที่ถาม นิ้วมือแกร่งก็เริ่มนวดคลึงบนขมับของฮ่องเต้หญิงเบา ๆ

“นี่” ฮ่องเต้หญิงกำลังจะปฏิเสธ แต่ร่างกายกลับรู้สึกเบาสบาย จนไม่อาจเอ่ยคำทัดทานใดออกมาได้

จ้าวอู่เจียงรู้สึกได้ว่าช่วงเอวและหน้าท้องของฮ่องเต้หญิงแบนราบปราศจากไขมัน เป็นเรือนร่างที่ยังไม่เคยถูกแตะต้องมาก่อน ในความคิดเห็นของเขา นี่เป็นช่วงเอวที่สมบูรณ์แบบมากที่สุด

ฮ่องเต้หญิงรู้สึกสบายตัว แต่แล้วก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ หญิงสาวจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น และพบว่ามือของจ้าวอู่เจียงเลื่อนมาอยู่ที่เอวของนางแล้ว

“เอามือของเจ้าออกไป!”

นางตีแขนของจ้าวอู่เจียงอย่างแรงทันที จนชายหนุ่มร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะผงะถอยหลังออกไป

…

ยามราตรี

ฮ่องเต้หญิงมีใบหน้าเย็นชายิ่ง แม้จะเริ่มคุ้นเคยกับการที่ต้องช่วยปลดปล่อยพลังธาตุหยางให้จ้าวอู่เจียงแล้ว แต่นางก็ยังคงรู้สึกอับอาย

ชายหนุ่มนั่งเปลือยกายอยู่บนเก้าอี้ พลางพูดอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“กระหม่อมสามารถทำด้วยตนเองก็ได้! แต่ก็ต้องทูลให้ทราบเช่นนี้ว่า พลังของกระหม่อมยังคงหลงเหลืออยู่อีกมหาศาลนัก…”

“หุบปาก!” ฮ่องเต้หญิงกัดฟันกรอด

เพื่อความมั่นคงของราชบัลลังก์แห่งแคว้นต้าเซี่ย นางจำเป็นต้องช่วยปลดปล่อยพลังให้แก่จ้าวอู่เจียงทุกครั้ง

นางไม่ต้องการให้ใบหน้าของตนเองเต็มไปด้วยน้ำคาวเหมือนเมื่อครั้งก่อน ดังนั้น นางจึงหันหน้าไปทางอื่น ไม่ได้มองไปที่จ้าวอู่เจียงอีก