ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1469

บทที่ 1469 วาดเสื้อวาดหิมะ

หิมะอันบางเบาราวกับกำลังจะหยุดตกลง

บริเวณหน้าเรือนยามนี้ กลายเป็นน้ำแข็งเย็นเฉียบเสียแล้ว

สายลมพัดผ่านแผ่วเบา หยดน้ำแข็งแกว่งไกว ร่วงหล่นลงพื้นจนเกิดเสียงกระทบ แตกออกเป็นเศษชิ้นน้ำแข็งชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เศษน้ำแข็งที่แตกออก สะท้อนใบหน้าอันงดงามของหญิงสาว

ใบหน้าของหญิงสาวค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น ชัดเจนขึ้น คงเป็นเพราะหญิงสาวกำลังย่อตัวลงกระมัง

นิ้วขาวเนียนหยิบเศษน้ำแข็งชิ้นหนึ่งขึ้นมา ดวงตาของหญิงสาวไม่ได้จดจ่อกับสิ่งใด จิตใจล่องลอย เศษน้ำแข็งถูกแกว่งไกวด้วยปลายนิ้วของนาง

ผ่านไปครู่ใหญ่ นางจึงเผยรอยยิ้มอันงดงาม เศษน้ำแข็งลอยขึ้นรอบกายนาง สายลมพัดพาเศษน้ำแข็งวนไปมาไม่หยุด

พวกมันค่อย ๆ รวมตัวกันเป็นหน้ากากน้ำแข็ง

จมูกตรง ปากเหลี่ยม รูปร่างแลดูแปลกประหลาดนัก

หากหน้ากากนี้เปลี่ยนสีเป็นสีทองแดงเขียว จ้าวอู่เจียงจะต้องจำได้แน่นอน

และคนจากสำนักยุทธ์ในยุคก่อนของราชวงค์ต้าเซี่ยก็จะจำได้เช่นกัน

มันเหมือนกับหน้ากากของสำนักไร้ขอบเขตไม่มีผิด มันเหมือนกับหน้ากากที่จ้าวอู่เจียงเคยออกแบบไว้ โดยเลียนแบบหน้ากากทองแดงของซานซิงตุย

บัดนี้ ศิษย์ของสำนักเติมฟ้าผู้มีนามว่า ซูฮัวอี ค่อย ๆ นำหน้ากากน้ำแข็งมาปิดใบหน้าอันงดงามดั่งหยกของนาง

ไอความเย็นปะทะใบหน้า ซูฮัวอียิ้มอย่างอ่อนโยน ดวงเนตรงามมีแววอาลัย เมื่อหน้ากากกำลังจะแนบกับแก้มของนาง นางก็ชะงักไป

มือที่ถือหน้ากากค้างอยู่กับที่

นางรู้สึกเหม่อลอยชั่วขณะ ความทรงจำในอดีตผ่านไปมาในสมองของนาง ภาพที่ฉายนั้นเงียบงัน

แต่นางกลับเหมือนได้ยินทุกถ้อยคำของทุกคนอย่างชัดเจน

เสียงตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว เสียงหัวเราะอันชั่วช้า เสียงร่ำไห้ด้วยความกลัว เสียงแสงเงากระบี่ปะทะกัน แลเสียงของอาวุธลับและยาพิษพุ่งไปมา

ภาพในวันวานเหล่านั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ภาพสุดท้ายจะหยุดอยู่ที่ชายชุดดำที่ขี่อาชาสีแดงอิฐ

เขามีบุคลิกอ่อนโยน การกระทำเฉียบขาด ราวกับเป็นยอดฝีมือที่มีความรู้ติดตัวอยู่ไม่น้อย

แต่ชายผู้นั้นกลับสวมหน้ากากทองสัมฤทธิ์ประหลาด และยังสังหารบุตรศักดิ์สิทธิ์ในสำนักของนาง

เสียงตะโกนเรียก การแย่งชิง ยาลูกกลอนของสำนักกลิ่นบุปผาหล่นกระจัดกระจายเต็มพื้น ปลิวว่อนราวกับความทรงจำในอดีตที่ถูกพลิกคว่ำ

เสียงครวญครางและตำหนิอย่างออดอ้อนของหญิงสาว

เสียงหอบหายใจและหยอกล้อของชายหนุ่ม

ซูฮัวอีราวกับกลายเป็นผู้สังเกตการณ์เรื่องราวในอดีตเหล่านี้ นางมองเห็นหญิงสาวที่หันหลังกลับด้วยความโกรธแค้น

นางเห็นความอาลัยและความสั่นไหว

นางเห็นเหล่าผู้อาวุโสร้องตะโกนว่าจะชำระล้างสำนัก

ทว่าพวกท่านกลับปกป้องหญิงสาวให้เข้าเมืองหลวงอย่างปลอดภัย

นางเห็นหญิงสาวพบรักกับชายหนุ่ม

นางเห็นบทกวีรักใคร่ทุกบทในยามราตรีของทั้งสอง

นางมองอดีตเหล่านั้นจนสายตาพร่ามัว ห้วงลึกในดวงตามีหมอกปกคลุม

จากนั้นนางจึงสวมหน้ากาก

แม้แต่นักยุทธ์ที่มีหินวิญญาณก็เพียงแค่ประทังชีวิตไปวัน ๆ อีกไม่นานพวกเขาก็คงกลายเป็นเพียงผู้ถูกทอดทิ้งจากฟ้าดินเท่านั้น

กระนั้นก็มีนักพรตบางคนที่สามารถฝืนคำสั่งจากสวรรค์ได้ พวกเขาสามารถลดผลกระทบของภัยพิบัติธรรมชาติที่มีต่อตนเองได้

ซูฮัวอี นางคือหนึ่งในบรรดานักพรตเหล่านั้น

แต่ราคาที่นางต้องจ่ายก็คือ การสังหารตนเอง

สำนักกลิ่นบุปผาแยกตัวออกมาจากลัทธิเต๋า วิธีการเสพสังวาสของสำนักกลิ่นบุปผาก็เป็นเพียงเศษเสี้ยวของวิชาสองผสานของลัทธิเต๋าเท่านั้น

เจ็ดอารมณ์ หกความปรารถนาของสำนักกลิ่นบุปผาคล้ายคลึงกับสำนักศรัทธาษฎร หากสำนักกลิ่นบุปผาบำเพ็ญตามวิถีสวรรค์ไร้ความรู้สึก ก็จะเป็นการก้าวเข้าสู่หนทางของสำนักศรัทธาสวรรค์

ลืมสิ้นความรู้สึกทั้งปวง ตัดขาดทุกสิ่ง ยิ่งใหญ่เหนือหล้า ยืนหยัดในโลกา ทุกวิชาไม่อาจแทรกซึม

ซูฮัวอีที่ก้าวเข้าสู่การลืมความรู้สึกทั้งปวง ขณะที่ปกคลุมใบหน้าของตนด้วยหิมะและน้ำแข็ง ก็พร่ำท่องถึงสิ่งที่นางต้องทำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

นั่นคือสิ่งที่นางกำลังบอกอีกตัวตนหนึ่งของนาง ว่าจะต้องปกป้องโลกมนุษย์นี้แทนอู่เจียง และปกป้องผู้คนรอบข้างนางให้จงได้

ในชั่วขณะถัดมา บุปผาเล็ก ๆ ที่ก่อตัวจากน้ำแข็งเกาะไปทั่วร่างของซูฮัวอี

ร่างที่ยืนอย่างสง่างามท่ามกลางพายุหิมะยามนี้ ได้กลายเป็นหิมะที่ปลิวว่อนไปทั่วฟ้า

แลในวันนี้คือวันที่ยี่สิบสามเดือนสิบสอง เหมาะแก่การแต่งงาน รับทรัพย์ และหมั้นหมาย

นางยังจำได้ถึงวันที่ยี่สิบสามเดือนสิบสองเมื่อสองปีก่อนได้อย่างลึกซึ่ง

ในวันนั้นมีทั้งสายลมพัดและหิมะโปรยปราย นางกับเขายืนเคียงบ่าเคียงไหล่กัน

ใบหน้าของนางแดงระเรื่อ

และเอ่ยเสียงอ่อนหวานว่านางจะแต่งงานกับเขา