ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1501
บทที่ 1501 นางมาเพื่อรักษาคำสัญญา
“จูกัดชิงชิง?”
หนิงเยี่ยรีบเสาะแสวงหาภาพของทุกคนที่เคยพบเจอในความทรงจำอย่างรวดเร็ว ทว่ากลับไม่มีหน้าของผู้ใดที่ตรงกับหญิงสาวตรงหน้า
เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ กุมแผ่นยันต์ที่ท่านผู้มีพระคุณมอบให้ไว้แน่น แล้วเอ่ยเสียงทุ้มว่า
“เจ้ารู้ชื่อข้าได้เยี่ยงไร?”
จูกัดชิงชิงควงกระบี่เบา ๆ กำไลข้อมือของนางก็พลางแกว่งไกว ส่งเสียงกระทบกันอย่างแผ่วเบา
“แผนลวงระหว่างเจ้ากับอู๋เชวีย ข้าเห็นหมดแล้ว”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ลมหายใจทั้งหมดของหนิงเยี่ยก็พลันสงบลง เงียบสงัดดั่งราตรี พลังของยันต์ค่อย ๆ แผ่ซ่านออกจากร่างของเขา
“เช่นนั้นแล้ว เจ้าจะไปแจ้งความลับหรือ?”
จูกัดชิงชิงรู้สึกถึงพลังของยันต์ที่ดูธรรมดาและไร้พลังนั้น นางส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า
“วางใจเถิด ข้าเพียงแต่สงสัยในบางเรื่องเท่านั้น”
“เจ้าแสร้งทำตัวให้น่ารังเกียจเช่นนั้น มิได้ข่มขู่ศิษย์ของจางซวีไป๋ให้พาอู๋เชวียไปตรง ๆ อีกทั้งไม่ได้ให้เขาเอ่ยปากขอร้องเอง แต่กลับปล่อยให้หญิงสาวผู้นั้นคิดไปเอง แลตัดสินไปใจเองตามที่นางคิดว่าถูกต้อง”
“ความคิดเช่นนี้ นับว่ามิธรรมดา”
“เจ้ามีความสามารถพอที่จะทำให้หญิงสาวผู้นั้นพาเจ้าไปด้วยได้ แต่เหตุใดเจ้าจึงมิไปกับอู๋เชวียเล่า?”
หนิงเยี่ยดูเหมือนจะผ่อนคลาย แต่ทั้งร่างกลับระแวดระวังจูกัดชิงชิงอย่างยิ่ง เขายิ้มบาง ๆ พลางกล่าวว่า
“ใครบอกท่านว่าความน่ารังเกียจของข้าเป็นการแสร้งทำ?
ข้ามีโรคร้ายติดตัวแต่กำเนิด เป็นที่รังเกียจของทั้งคนและสุนัข จึงมิจำเป็นต้องไปกับเชวียเอ๋อร์…”
จูกัดชิงชิงค่อย ๆ ชักกระบี่ยาวออกมา ปลายกระบี่ชี้ไปที่หนิงเยี่ย
“หากเจ้าเป็นที่รังเกียจของทั้งคนและสุนัขจริง แล้วยันต์ในเสื้อของเจ้านั่นล่ะ มาจากที่ใดกัน? มิใช่ของที่ปล้นมาใช่หรือไม่?”
“เจ้ารู้จักยันต์นี้ด้วยหรือ?” หนิงเยี่ยขมวดคิ้ว
จูกัดชิงชิงตอบ
“ข้าพอจะรู้จักเจ้าของยันต์นี้อยู่บ้าง”
“เป็นผู้ใด?” หนิงเยี่ยเอ่ยเสียงทุ้ม
“เจ้ามิรู้หรือ?” จูกัดชิงชิงรู้สึกสงสัยเล็กน้อย
หนิงเยี่ยหัวเราะเยาะ
“ดูเหมือนเจ้าจะไม่รู้ว่าเขาเป็นผู้ใด แล้วยังคิดจะหลอกข้าอีก!”
ปราณกระบี่ของจูกัดชิงชิงค่อย ๆ รวมตัว
“อย่ามาลองดีกับข้า เมื่อเขามิได้บอกนามของเขากับเจ้า ข้าจูกัดชิงชิงก็จะมิยุ่งเรื่องไม่เป็นเรื่อง บอกนามของเขากับเจ้าเช่นกัน!
ข้อสอง คุ้มกันญาติให้เดินทางไปถึงย่านเจียงตู่ในแคว้นต้าโจวอย่างปลอดภัย!
ข้อสาม ก็ยังคงเป็นการคุ้มกันญาติให้เดินทางไปถึงย่านเจียงตู่ในแคว้นต้าโจวอย่างปลอดภัย!”
ในตอนนั้นนางตอบกลับไปว่า
“ง่ายดายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”
จางซวีไป๋กล่าวว่า
“เจ้าอาจจะตาย”
“เป็นเรื่องแน่นอนใช่หรือไม่?” นางจำได้ว่าจางซวีไป๋เคยพูดถึงเรื่องการแลกชีวิตด้วยชีวิต
จางซวีไป๋ตอบนางว่า
“กลไกสวรรค์ที่ปรากฏ มิจำเป็นต้องเป็นบทสรุปของอนาคต อาจมีการเปลี่ยนแปลงได้…”
“เช่นนั้น ข้าตกลง”
“เจ้าคิดดีแล้วหรือ?”
“ข้าคิดดีแล้ว มิจำเป็นต้องคิดให้มากความ”
“คุ้มค่าหรือ?”
“…ข้ายินดี”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า