ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1507

บทที่ 1507 ตัวเขาที่สมบูรณ์

เจียงไฉ่เหอบีบคอศพของเจียงหลีไว้ตลอด จนกระทั่งวิญญาณของเจียงหลีสลายไป มือของเขาสั่นเล็กน้อย และร่างของเจียงหลีก็แปรเปลี่ยนเป็นละอองโลหิตในทันที

จิตวิญญาณและร่างกายถูกทำลายจนสูญสิ้น

เจียงไฉ่เหอล้างคราบโลหิตที่มือในสระน้ำ แล้วมองดูหลี่เว่ยยางที่สวมชุดคลุมสีแดง

“หากมิใช่เพราะลู่จ้งเตือนข้าไว้ ข้าคงคิดตลอดว่าเจ้าเป็นคนทรยศ”

หลี่เว่ยยางยิ้มเล็กน้อย แล้วพยักหน้าเบา ๆ

“ซ่อนตัวได้แนบเนียนยิ่งนัก” เจียงไฉ่เหอกล่าวชมเชยสองสามประโยค

“ตอนแรกข้าคิดว่าเจ้าสามารถค้นพบเทพปีศาจได้โดยบังเอิญ เพราะวิชากำหนดผลของตระกูลหลี่นั้นล้ำลึกไร้เทียมทาน สามารถคาดการณ์ย้อนกลับได้ จึงตามหาได้ก่อนคนอื่น

แต่ยามนี้ดูเหมือนว่า ตั้งแต่แรกเริ่มก็เป็นแผนการที่เจ้าวางไว้แล้ว

แผนนี้เจ้าคิดเอง หรือว่าปรึกษากับลู่จ้งกัน?”

เมิ่งอวี่เล่นกับเปียถักของนาง แล้วยิ้มหวาน

“แน่นอนว่าเป็นพี่ชายข้า”

“แผนนี้จริง ๆ แล้วยังมีความหมายลึกซึ้งอีกชั้นหนึ่ง น่าจะเกี่ยวข้องกับวิถีของท่านพี่” ลู่จ้งรับคำต่อ

“บางทีเขาอาจจะต้องการสื่อสารบางสิ่งบางอย่าง เพื่อเตือนพี่ชายในปัจจุบันถึงบางเรื่อง ซึ่งเป็นเรื่องอันใดนั้นข้ามิอาจล่วงรู้ได้”

“อาจจะต้องการเน้นย้ำถึงทางเลือกบางอย่าง เพื่อเตรียมการรับมือกับภัยพิบัติของสวรรค์และโลกล่วงหน้า” หลี่เว่ยยางรู้สึกได้ถึงความจริงอย่างคลุมเครือ

“จ้าวอู่เจียงในยามนี้ เขาได้ผ่านภัยพิบัติจากการเปลี่ยนแปลงของสวรรค์และโลกในครานี้ แล้วกลับไปยังยุคโบราณ แลต่อสู้กับภัยพิบัติ เขาต้องการเตรียมการรับมือกับภัยพิบัติล่วงหน้า เพื่อให้ตนเองที่อยู่ในต้าเซี่ยมีประสบการณ์มากขึ้น คงเป็นเพราะคนเราไม่ล้มในที่เดิมสองหนกระมัง?

คิดไม่ออก มองไม่ทะลุ

จ้าวอู่เจียงในแง่ของเหตุและผลนั้น สมบูรณ์เกินไป ทุกขณะปัจจุบันของเขา ล้วนเป็นการรวมกันของอดีต ปัจจุบัน และอนาคต

นี่คงเป็นรูปแบบที่แข็งแกร่งที่สุดของตัวตนแท้จริง ตัวตนดั้งเดิม และตัวตนที่เหนือกว่าเป็นแน่”

“หืม?” เจียงไฉ่เหอเดิมที่มีนิสัยมุทะลุ และมีสมองช้ากว่าคนอื่นอยู่แล้ว เขาขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยิน และอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

“วิชากำหนดผลของตระกูลหลี่มีที่มาจากเทพปีศาจหรือ?”

“นี่จวนจะเทียบเท่ากับวิชาสามตัวตนของวิถีเต๋าเลยนะ เจ้ามิได้คิดเช่นนี้จริง ๆ ใช่หรือไม่?”

“ข้ากระจ่างแล้ว ข้ากระจ่างจริง ๆ แล้ว!”

ลู่จ้งกระแอมเบา ๆ สหายเก่าของเขาคนนี้ เจียงไฉ่เหอผู้ที่มีนิสัยที่ร้อนแรงราวกับถังระเบิด บางครั้งก็เงียบไม่พูดอะไร บางครั้งก็ระเบิดเมื่อถูกกระตุ้นเพียงเล็กน้อย และบางครั้งก็ตกใจง่าย ๆ จนเกินไป

“เทพปีศาจในปัจจุบันแตกต่างจากพวกเราโดยสิ้นเชิง”

ดวงตาของเจียงไฉ่เหอเปล่งประกายสว่าง

“นอกจากเขาจะเป็นตัวเขาในปัจจุบันแล้ว เขายังเป็นอนาคตของตัวเขาในอดีต และเป็นอดีตของตัวเขาในอนาคตด้วย!

“มิถูกต้อง ตามหลักการแล้ว หลี่เว่ยยางก็เช่นเดียวกับเจียงหลี ทำอะไรก็ตามล้วนถูกจอมจักรพรรดิคนอื่นจับตามอง เช่นนั้นแล้วเขาจะส่งข่าวสารออกไปได้อย่างไรกัน?”

“หา? หลี่เว่ยยาง แล้วเจ้าทำได้อย่างไรกันเล่า?” เจียงไฉ่เหอมองไปที่หลี่เว่ยยางที่ยิ้มแต่ไม่พูดอะไร

หลี่เว่ยยางประสานมือไว้ด้านหลัง ยิ้มพลางอธิบายว่า

“ช่วงแรกมิมีอันใดให้พูดมากนัก ทำตามแผนของจ้าวอู่เจียงเป็นหลัก เรื่องนี้ข้า เมิ่งอวี่ และลู่จ้งต่างรู้กันดีอยู่แล้ว

การส่งข่าวในภายหลังนั้นมิได้อยู่ในแผน แลมิสามารถติดต่อกันอย่างเปิดเผยได้ เช่นนั้นแล้วย่อมต้องสร้างเงื่อนไขเพื่อติดต่อกัน เพื่อส่งข่าวสารออกไป

ด้วยเหตุนี้จึงเกิดการทรยศของหลี่ซื่อหยวน เขาทรยศตระกูลหลี่และกลายเป็นอิสระ จึงสามารถช่วยข้าส่งข่าวสารได้”

“ไม่ถูก!” เจียงไฉ่เหอพบจุดที่ไม่ถูกต้อง จึงถามอย่างสงสัย

“เรื่องนี้ชัดเจนเกินไป คนฝั่งภัยพิบัติต้องตรวจสอบแน่! หากพวกเขาช่วยเจ้าจับกุมหลี่ซื่อหยวนและคนในตระกูล เช่นนั้นแล้วเจ้าจะทำอย่างไร?”

“ฮะ ๆ” หลี่เว่ยยางส่ายหน้าพลางหัวเราะ

“ตรงกันข้าม เรื่องนี้ต้องการให้ชัดเจนต่างหาก!”

“ข้า…” บัดนี้สมองของเจียงไฉ่เหอเต็มไปด้วยความฉงน

เหตุใดจึงต้องการให้ชัดเจนขนาดนั้น?

แล้วนี่มันสมเหตุสมผลตรงไหนกัน?