ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1508

บทที่ 1508 ไขข้อสงสัย

ณ ป่าไผ่ ริมสระน้ำ

เมื่อเผชิญกับความสงสัยของเจียงไฉ่เหอ หลี่เว่ยยางเพียงแค่ยิ้มน้อย ๆ ขณะที่ชุดคลุมสีแดงของเขาพลิ้วไหวใต้ท้องฟ้ายามราตรี จากนั้นจึงอธิบายว่า

“ในสายตาของคนทั่วไป หลี่ซื่อหยวนแตกหักกับข้าและทรยศตระกูลหลี่ เพราะมีแนวคิดในการปกครองตระกูลที่มิลงรอยกัน ข้ามิได้ลงมือกับหลี่ซื่อหยวน เพราะระลึกว่าเขาเป็นคนรุ่นหลังของข้า

ทว่าคนที่มีสติปัญญาสูงกว่าเพียงนิด จะคิดถึงชั้นที่สอง…

นั่นคือ หลี่ซื่อหยวนก่อกบฏออกจากตระกูลหลี่จริง ๆ หรือกำลังแสดงละครกับข้ากันแน่?

ไม่ว่าจะเป็นผู้แข็งแกร่งฝ่ายภัยพิบัติ หรือฝ่ายของจ้าวอู่เจียง แทบทุกคนสามารถเดาได้ว่า หลี่ซื่อหยวนมีความเป็นไปได้สูงมากที่กำลังแสดงละครกับข้า ถึงได้จงใจทรยศออกจากตระกูลหลี่”

เจียงไฉ่เหอยิ่งฟังยิ่งงงงวย หากทุกคนเดาได้ นั่นไม่ยิ่งอันตรายหรือ?

“จุดสำคัญอยู่ที่ว่า จุดประสงค์ของการจงใจแสดงละครให้ทุกคนดูคืออันใด?” หลี่เว่ยยางอธิบายต่อ

“ในสายตาของทุกคน ข้าหลี่เว่ยยางเลือกที่จะทรยศจ้าวอู่เจียง ผู้ที่คนทั้งโลกในยุคโบราณเรียกว่าเทพปีศาจเพื่อความอยู่รอดของตระกูลหลี่…

เช่นนั้นแล้วในใจของทุกคน มิว่าจะเป็นฝ่ายภัยพิบัติหรือฝ่ายของจ้าวอู่เจียง มิว่าจะรังเกียจต่อการกระทำของข้า หรือเข้าใจการกระทำของข้า พวกเขาต่างก็ยอมรับข้อเท็จจริงหนึ่ง

นั่นคือตระกูลหลี่ น่าจะเป็นเส้นตายของข้าหลี่เว่ยยาง!

หากพวกเขาเดาได้ว่าการที่หลี่ซื่อหยวนทรยศตระกูลหลี่เป็นการแสดงละคร พวกเขาก็จะคิดต่อไปว่า การที่ข้าจงใจให้เขาทรยศออกจากตระกูลไปนั้น เป็นวิธีการหนึ่งเพื่อสืบทอดตระกูล

ด้วยเหตุนี้ ข้าหลี่เว่ยยางจึงยืนอยู่ฝั่งภัยพิบัติ ส่วนหลี่ซื่อหยวนแม้จะมิได้ยืนอยู่ฝั่งเทพปีศาจ และทำเป็นเพียงแค่วางตัวเป็นกลางหรือเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่งในหมู่มวลมนุษย์ ตระกูลหลี่ก็จะมิถูกทำลายล้างในบทสรุปสุดท้าย

ไม่ว่าใครจะชนะ ตระกูลหลี่ก็จะยังคงอยู่ต่อไปได้

ดังนั้น แม้ทุกคนอาจจะเดาได้ว่าข้ากับหลี่ซื่อหยวนกำลังแสดงละคร พวกเขาก็จะมิบุ่มบ่ามลงมือกับหลี่ซื่อหยวน เพราะหากลงมือ นั่นก็คือการล่วงเกินขีดจำกัดของข้า!

หากมิมีใครกล้าหาเรื่องจอมจักรพรรดิโดยง่าย…

จิตใจมนุษย์ทำให้ทุกคนเชื่อในคำตอบที่ตนเองได้มาจากการคาดเดามากกว่า นี่คือชั้นที่สามในแผนของหลี่เว่ยยาง ให้พวกเขาใช้เบาะแสที่ค้นพบด้วยตัวเองมาตีความตามใจจน จวบจนเชื่อมั่นในบางสิ่งแน่แล้ว”

‘ข้าไม่ได้คิดมากถึงเพียงนั้น…’

เจียงไฉ่เหอแย้มยิ้มที่ดูไม่ค่อยสวยงามนัก คำตอบอยู่แค่ปลายลิ้นแล้ว แต่เขากลับยังมิสามารถขจัดความสงสัยสุดท้ายได้

“ในเมื่อหลี่ซื่อหยวนมิมีข้อมูลข่าวกรองอันใดเลย และต้องยอมให้ฝ่ายภัยพิบัติสืบสวนอยู่เบื้องหลัง เช่นนั้นแล้วเขาส่งข้อมูลสำคัญไปได้เยี่ยงไรกันเล่า?!”

ลู่จ้งพูดไม่ออก ส่วนหลี่เว่ยยางถอนหายใจอย่างจนใจ

“วิชาหุ่นเชิด”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงไฉ่เหอเข้าใจทันที เขาตื่นเต้นจนบีบคางคกเล็กในมือจนดวงตาใหญ่ของมันแทบจะถลนออกมา จากนั้นจึงกล่าวชื่นชม

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ พวกเจ้าคิดได้อย่างไรกัน? ทว่า… ตอนที่ทำเรื่องพวกนี้ พวกเจ้ามิกลัวว่าฝ่ายภัยพิบัติจะติดตามเฝ้าดูหลี่ซื่อหยวนไปจนตายเลยหรือ?”