ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1532

บทที่ 1532 สถานการณ์สิ้นหวัง

ชายชราผู้ครอบครองม่านตาซ้อนพยายามใช้วิชาเวทมนตร์อันลึกลับ ทว่ามิอาจเอาชนะเทพมรรคาอันไม่สมบูณ์ที่อยู่ตรงหน้าได้

ในเวลาเดียวกัน หลังจากที่ปีศาจในใจของจ้าวอู่เจียงตรวจสอบสภาพของจ้าวอู่เจียงที่ภูเขากุยหลายด้วยวรยุทธ์อันสูงส่ง มันก็กวาดล้างสนามรบทั้งหมดในทันที กดดันให้ชายชราม่านตาซ้อนต้องถอยร่นไปเรื่อย ๆ

“ตาเฒ่าสาม ยอมแพ้เสียเถิด” ปีศาจในใจหัวเราะเยาะ

“พวกเจ้าหมดหนทางแล้ว ยามนี้มิมีใครช่วยพวกเจ้าได้”

“หากเจ้ายอมสวามิภักดิ์ ข้าจะเหลือที่สะอาดบริสุทธิ์ไว้ให้สำนักเติมฟ้าสักแห่งหนึ่ง แต่ถ้ายังดิ้นรนต่อไป ข้าจะสังหารทุกคนให้มิเหลือ แม้แต่ผู้เดียว”

ชายชราม่านตาซ้อนยังคงยิ้มอย่างเมตตา

“เจ้าเด็กน้อยเอ๋ย เจ้าร่วมมือกับเทพมรรคาที่ต้องการทำลายล้างสรรพชีวิต สุดท้ายเจ้าก็ต้องกลายเป็นเพียงเครื่องมือของเขา จำเป็นด้วยหรือ

บัดนี้ มันเพียงแค่อาศัยพลังของเจ้า เพื่อความสะดวกในการทำลายล้างสรรพชีวิตเท่านั้น”

“ฮึ!” ปีศาจในใจมองไปทางจ้าวอู่เจียงอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ แล้วหัวเราะเยาะ

“เจ้าจะเป็นเช่นนั้นหรือ?”

เทพมรรคาไร้ซึ่งสีหน้า

“จับวิญญาณของเด็ก”

“ข้าจะอยู่ร่วมกับเจ้า” ปีศาจในใจตอบกลับชายชราม่านตาซ้อน

“ท่านลุงสามมิต้องกังวล บัดนี้ข้ากับมันเป็นหนึ่งเดียวกัน ข้าคือเทพมรรคาผู้สูงส่ง”

ชายชราม่านตาซ้อนมองเห็นความโลภในปีศาจในใจของจ้าวอู่เจียง เห็นได้ชัดว่าปีศาจในใจนั้นหมายปองเทพมรรคาอันไม่สมบูรณ์มานานแล้ว

บัดนี้ทั้งเทพมรรคาที่อาศัยพลังของปีศาจในใจจ้าวอู่เจียงเพื่อกำจัดทุกคน และปีศาจในใจของจ้าวอู่เจียงที่อาศัยมือของเทพมรรคาอันไม่สมบูรณ์เพื่อกำจัดทุกคน ฟื้นคืนชีพจิ้งเอ๋อร์ และเพิ่มพูนพลังของตน

สุดท้ายก็เพื่อจะกลืนกินเทพมรรคา

ชายชราม่านตาซ้อนถอนหายใจ มองดูเทพมรรคาและปีศาจในใจที่จ้องมองอย่างหิวกระหาย แล้วหันไปมองผู้แข็งแกร่งระดับจอมจักรพรรดิที่กำลังรบราอยู่อีกด้าน สถานการณ์ในยามนี้ไม่เป็นผลดีกับพวกเขา

เหยาจ้งหัวยกมือขึ้น ข้ามระยะทางหลายล้านลี้ มือของเขาคว้ายาลูกกลอนจากเตาไฟที่ลุกโชนอยู่ในอารามอู๋เหวยในราชวงศ์เซียนต้าโจวแล้วกลืนเข้าไป

ความกดดันของผู้เป็นจักรพรรดิและหัวหน้าตระกูลใหญ่แผ่ซ่านออกมาในพริบตา

เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเทพมรรคา

และอีกหนึ่งคือตัวจ้าวอู่เจียงเอง

ความเยือกเย็น ความพิกลพิการ แลพลังปีศาจที่เอ่อท้น

เทพมรรคาอันไม่สมบูรณ์จ้องมองจ้าวอู่เจียงตรงหน้าอย่างมิอยากจะเชื่อ

มันหวาดกลัวจ้าวอู่เจียงมาตลอด หากจะเปรียบความหวาดกลัวที่มีต่อจ้าวอู่เจียงกับร่างมนุษย์ธรรมดา ก็คือความหวาดกลัวที่ฝังลึกถึงกระดูกและวิญญาณ

มันจำได้เพียงว่าเหตุใดตนถึงได้ลงมายังโลกนี้ เพราะเทพมรรคาเองก็หวาดกลัวกลิ่นอายของอีกคนที่ติดตัวจ้าวอู่เจียงมา

ผู้นั้นมาจากดาวดวงเดียวกับจ้าวอู่เจียงมาจากอนาคต ทว่าเขากลับปรากฏอยู่ทุกหนแห่ง ข้ามผ่านทุกห้วงเวลาและมิติ ยิ่งไปกว่านั้นยังแย่งชิงสิ่งสำคัญยิ่งยวดของเทพมรรคาไป

เทพมรรคาเกรงว่าจ้าวอู่เจียงจะเติบโตขึ้นเป็นผู้นั้น จึงตัดสินใจสังหารจ้าวอู่เจียงเสียก่อน เช่นนั้นแล้วมันจึงตามมาที่ดวงดาวนี้พร้อมกับจ้าวอู่เจียง

ในยุคโบราณกาล มันเคยเอาชนะจ้าวอู่เจียงมาด้วยมือเดียว ทว่าตลอดมามันยังคงรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของจ้าวอู่เจียงที่หลงเหลืออยู่ในโลก ดังนั้นมันจึงเอาแต่ซ่อนตัวหลบ จนกระทั่งมันรู้สึกว่ากลิ่นอายของจ้าวอู่เจียงหายไปอย่างสิ้นเชิง ถึงกล้าปล่อยวิชาออกมาอย่างไม่ยั้ง และตัดสินใจชำระล้างโลกมนุษย์

แต่มันมิได้คิดเลยว่า จ้าวอู่เจียงจะปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง และยังแข็งแกร่งกว่าเดิมมากนัก

บนร่างของจ้าวอู่เจียง มันมองเห็นพลังของสรรพชีวิตทั้งหมดบนดวงดาวดวงนี้ กว้างใหญ่ดั่งห้วงเหว เพียงพอที่จะกลืนกินมันได้ทั้งหมด