ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1534

บทที่ 1534 แขกจากนอกพิภพ

ชายชราม่านตาซ้อนขัดจังหวะการสนทนาของทั้งสอง แล้วเอ่ยถามจ้าวอู่เจียง

“อู่เจียง เจ้าสำเร็จแล้วใช่หรือไม่?”

จ้าวอู่เจียงรู้ว่าอาสามถามถึงเรื่องตั๋วเรือ เขาจึงพยักหน้า

ม่านตาซ้อนของชายชราก็พลันเปล่งประกายวาบ รอยยิ้มเมตตาปรากฏชัด เปี่ยมด้วยความรู้สึกปลาบปลื้มใจ

“ตาเฒ่าสาม ช่วยจิ้งเอ๋อร์ก่อนเถิด!” เสียงของปีศาจในหัวใจเย็นชาและเร่งร้อน

ปีศาจในใจยื่นมือล้วงเข้าไปในอกตน จนโลหิตสีดำไหลทะลักออกมาไม่หยุด

ท่ามกลางโลหิตสีดำนั้น เขาล้วงเอาดวงวิญญาณที่เปล่งประกายสว่างออกมา แสงสีขาวแผ่กระจาย

เสียงของเขาแหบพร่าผิดปกติ ฟังดูอ่อนแรง

“จ้าวอู่เจียง ดวงวิญญาณของจิ้งเอ๋อร์ส่วนนี้มีสามภาคอยู่ครบ เจ้าตรวจสอบส่วนที่อยู่กับตัวเจ้าและส่วนที่ซ่อนไว้ดูเถิด ว่าสี่ภาคที่เหลือยังปลอดภัยดีหรือไม่”

เขาเก็บดวงวิญญาณอันล้ำค่านี้ไว้ในร่างมาตลอด เพื่อป้องกันไม่ให้ดวงวิญญาณของนางเหี่ยวเฉา จำต้องสูญเสียพลังตัวเองหล่อเลี้ยงมันอยู่ตลอดเวลา

แม้พลังปีศาจจะเป็นสีดำ ทว่าดวงวิญญาณของจิ้งเอ๋อร์กลับไม่มีพลังปีศาจเจือปนแม้แต่น้อย นางยังคงบริสุทธิ์ดั่งเดิม

จ้าวอู่เจียงค่อย ๆ ล้วงเอาเศษวิญญาณที่อยู่กับตัวออกมาช้า ๆ

วิญญาณที่หลงเหลืออยู่บนร่างของเขานั้นได้มาจากกระจกสำริด

จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นคว้า ทะลุผ่านห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ เข้าไปในดินแดนลับเต๋าเหลียนที่อยู่ริมแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ แล้วคว้าโลงโบราณที่ลอยอยู่เหนือทะเลเพลิงในสุสานชั้นที่สามสิบเอ็ดของเต๋าเหลียนออกมา

โลงโบราณถูกวางลงบนพื้น ปีศาจในใจมีสีหน้าอ่อนโยนชั่วขณะ รีบเข้าไปใกล้โลงอย่างรวดเร็ว

โลงถูกเปิดออก ปรากฏเป็นร่างของจิ้งเอ๋อร์นอนอยู่ข้างใน สีหน้าของนางดูสงบนิ่งราวกับหลับใหลเท่านั้น

“เก็บรักษาไว้ได้ดีจริง ๆ มิมีวิญญาณส่วนใดบกพร่องเลยแม้แต่น้อย สามจิต เจ็ดวิญญาณยังอยู่ครบ” ปีศาจหัวใจพูดด้วยความตื่นเต้น

“เร็วเข้า ข้าจะ…”

—

โลกที่แตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ ยามนี้มีผู้คนเริ่มปะชุนซ่อมแซม

ผู้รอดชีวิตที่เหลืออยู่ ราวกับได้เห็นละครตลก ทั้งที่ใกล้ตายอยู่รอมร่อ แต่กลับเห็นแสงแห่งความหวังอย่างประหลาด

พวกเขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดพวกที่กำลังไล่ล่าพวกเขาถึงระเบิดร่างตายจนหมดสิ้น ราวกับมีใครเวทนาสรรพชีวิต ยอมยื่นมือมาช่วยพวกเขาเอาไว้

ในเวลาเดียวกัน สตรีงามในชุดแดงรูปร่างอวบอิ่มก็ค่อย ๆ ปรากฏตัวขึ้น เริ่มแรกนางมองชายถือมีดสังหารหมูด้วยความหวาดระแวง จากนั้นก็เอามือปิดปากหัวเราะอย่างเย้ายวน ส่งสายตาหยาดเยิ้มมาทางจ้าวอู่เจียง

“คุณชายน้อย หากท่านมอบตั๋วเรือให้หม่อมฉัน หม่อมฉันจะทำให้ท่านมีความสุขจนลืมความทุกข์ในโลกมนุษย์เชียวเจ้าค่ะ”

จ้าวอู่เจียงมองอีกฝ่ายด้วยแววตาลึกล้ำ ท่าทางหนักใจยิ่ง คนทั้งสองนี้เขามิเคยพบมาก่อน อีกฝ่ายราวกับโผล่มาจากที่ไหนก็ไม่รู้ ระดับวรยุทธ์ของคนทั้งสองนั้นทำให้เขารู้สึกถึงอันตรายอย่างที่สุด

การมีอยู่ของจาง ทำให้เขารู้ว่าในโลกนี้ยังมีผู้แข็งแกร่งกว่าอีกมากมายนัก แต่วันนี้เมื่อได้เจอกับตนเอง ก็ทำให้หัวใจเขาพลันเย็นยะเยือก

เพียงแค่สำรวจคนทั้งสองคนเบื้องต้น เขาก็รู้ว่าตนเองมิอาจเป็นคู่ต่อสู้ได้

เขามองออกว่าคนทั้งสองที่ราวกับมิได้อยู่พรรคพวกเดียวกัน จึงลองยั่วยุเพื่อหาทางหนีทีไล่

“ตั๋วเรือมีเพียงใบเดียว ข้าควรมอบให้ผู้ใด?”

“ส่งมาก่อนค่อยว่ากัน!” ชายร่างกำยำชักมีดสังหารหมูออกมา

“อย่าได้มาเล่นลูกไม้ มันไร้ประโยชน์กับข้า!”

“ไอ้เจ้าเล่ห์น้อย หน้าตาหล่อเหลาดีแท้ เสียดายนักที่พลังยังอ่อนยิ่ง เพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นหนึ่งของภพสาม”

สตรีชุดแดงเอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก