ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1564
บทที่ 1564 โม่หลี
ในขณะที่จ้าวอู่เจียงกับโม่หรานหร่านกำลัง ‘สร้างบรรยากาศ’ กันอยู่ตามลำพัง ห้องจัดเลี้ยงก็เริ่มคึกคักขึ้นมาทันที
สาเหตุที่คึกคักเพราะตัวเอกของงานวันเกิดวันนี้ คุณหนูรองตระกูลโม่ โม่หลี ได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว
วันนี้โม่หลีสวมชุดโลลิต้าโทนสีดำเป็นหลักและสีเทาเป็นรอง สวมมงกุฎคริสตัลขับให้ใบหน้างดงามยิ่งเลอค่า เมื่อผสานกับบุคลิกที่แฝงความเศร้าโศก ทำให้เธอดูราวกับเจ้าหญิงที่ก้าวออกมาจากนิทาน
เมื่อเธอปรากฏตัว บรรดาคุณชายที่มาร่วมงานวันเกิดต่างตื่นเต้น และเมื่อเธอจับชายกระโปรงพลางยิ้มกล่าวขอบคุณ ทั้งงานก็ยิ่งคึกคักถึงขีดสุด
ส่วนเธอยังคงเป็นเหมือนเดิม ไม่เหลือบมองใครเป็นครั้งที่สอง ดังนั้นแม้เพียงสายตาที่ทอดผ่านเบา ๆ ของเธอก็ทำให้ชายหลายคนต้องจินตนาการไปไกล
“พวกนายเห็นไหม? คุณหนูโม่หลีเพิ่งมองฉันมา เธอมองฉัน!”
“คิดไปเองทั้งนั้น คุณหนูโม่หลีมองฉันต่างหาก!”
“เลิกเถียงกันได้แล้ว ฉันไม่เคยเห็นใครหน้าด้านเท่าพวกนายมาก่อน เทพธิดาโม่หลีมองมาที่ฉันชัด ๆ พวกนายหลงตัวเองไปได้อย่างไรกัน?”
“โม่หลีสวยเหมือนเทพธิดาจากสวรรค์ชั้นเก้า งามสง่าไร้ผู้เทียบ ที่เธอไม่มองพวกเราเป็นครั้งที่สอง ไม่ใช่เพราะเย็นชา แต่เพราะในฝูงชนมีฉันอยู่ เธอกลัวว่าถ้ามองครั้งแรกจะใจสั่น มองครั้งที่สองจะหวั่นไหว ทั้งหมดเป็นความผิดฉันเองที่มายืนปะปนกับพวกนาย ทำให้เธอเขินอายไม่กล้ามองมา กลัวว่าพวกนายจะรู้ถึงความรู้สึกที่เธอมีต่อฉัน…”
“????”
“หึ! พวกประจบสอพลอ ไร้ยางอาย! นี่เป็นนิสัยปกติของคุณหนูโม่หลี พวกนายไม่รู้เหรอว่าเธอไม่เคยสนใจผู้ชายคนไหนเป็นครั้งที่สอง!
อย่าว่าแต่พวกนายเลย แม้แต่ฉันซีเหมินฉางไห่ เธอก็จะไม่ทำลายหลักการของตัวเองแล้วมามองฉันเป็นครั้งที่สอง”
“ซีเหมินฉางไห่ นายไม่ใช่เหรอที่เป็นผู้ติดตามที่ซื่อสัตย์ของคุณหนูหรานหร่าน แล้วทำไมถึงมายุ่งกับโม่หลีของพวกฉันล่ะ ไอ้ผู้ชายหน้ามา!”
“ฉันซีเหมินฉางไห่ก็แค่รักใครก็รักไปถึงคนรอบข้างของคนนั้นด้วย อีกอย่างฉันก็มีจิตใจกว้างขวาง ไม่อยากให้พี่น้องทั้งสองต้องมาขัดแย้งกันเพราะฉัน…”
“บ้าเอ๊ย ซีเหมินฉางไห่ ตระกูลซีเหมินของพวกนายเป็นแบบนี้กันหมดรึไงวะ?”
“ไม่ใช่ ๆ รูปลักษณ์ของฉันก็แค่ธรรมดา ๆ ในตระกูลซีเหมินยังมีคนหล่อกว่าฉันอีกมาก”
“หยุดทะเลาะกันได้แล้ว ฉันต่างหากคือสุนัขรับใช้ของโม่หลี”
“นายเป็นใครกัน?”
“หืม?”
“นายไม่ใช่หมารับใช้ของคุณหนูโม่หลีแล้วเหรอ?”
“มันเป็นคำพูดที่แฝงไปด้วยความรัก พวกนายไม่มีทางเข้าใจหรอก”
“อย่าไปสนใจมันเลย ไอ้หน้าบานคนนี้เป็นโรคหมาเลียขาชัด ๆ”*[1]
ในขณะที่เหล่าคนหนุ่มผู้มีพรสวรรค์กำลังโต้เถียงกันอยู่นั้น โม่หลีก็ได้นั่งลงบนที่นั่งประธานของวันนี้แล้ว
ที่นั่งประธานคือบัลลังก์ที่สร้างจากคริสตัล และยังอยู่สูงกว่าคนอื่นอื่นหนึ่งขั้นบันได
ข้างบัลลังก์มีโต๊ะหินทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดสามเมตร บนนั้นวางของขวัญที่เหล่าคนหนุ่มผู้มีพรสวรรค์นำมามอบให้จนเต็ม
ของขวัญเหล่านี้แทบทั้งหมดถูกบรรจุในกล่องกลไก ไม่อย่างนั้นเป็นบรรจุภัณฑ์ธรรมดา คงไม่มีที่พอในห้องจัดเลี้ยงทั้งห้อง
จ้าวอู่เจียงและโม่หรานหร่านที่กำลัง ‘สร้างบรรยากาศชวนฝัน’ อยู่ในห้องเล็กทางด้านซ้ายของห้องจัดเลี้ยง ก็ได้รับข่าวว่าโม่หลีได้ปรากฏตัวแล้ว และงานเลี้ยงกลางวันกำลังจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ พวกเขาจึงกำลังเดินมุ่งหน้ามาทางนี้
[1] โรคหมาเลียขา เป็นคำแสลงในอินเทอร์เน็ตจีน หมายถึงคนที่คลั่งรักมากเกินไป
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า