ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1573

บทที่ 1573 ยาน้ำกิ้งก่า

แสงไฟสลัว

จ้าวอู่เจียงเดินไปที่เตียงคนไข้โดยมีโม่หรานหร่านพยุงอยู่ ส่วนโม่หลียืนอยู่ที่ประตูห้อง บรรยากาศรอบตัวเธอเต็มไปด้วยความเศร้าและกังวล เธอยืนลังเลอยู่ที่หน้าประตู ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ จึงยังไม่ได้ก้าวเข้าไปในห้องคนไข้

“คุณหนูรอง คุณควรตรวจดูอาการสักหน่อย ถ้ามีการกระทบกระเทือนภายในจากแรงระเบิด พวกเราจะได้รักษาได้ทันท่วงที”

คนตระกูลโม่พูดเกลี้ยกล่อมอยู่ข้างกายโม่หลี

โม่หลีส่ายหน้า

“ฉันขอดูอาการของจ้าวเจียงก่อน…”

“ฉันไม่เป็นไร” จ้าวอู่เจียงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง แน่นอนว่าเขาแกล้งทำ

“ขอยาน้ำกิ้งก่าสักขวด” เขาพูดต่อ

ที่จริงเรื่องยาน้ำกิ้งก่านี้ เขาได้รู้มาจากการ ‘สอบสวน’ หม่าซูเยี่ยนเมื่อคืนนี้

ยาน้ำกิ้งก่าเป็นยาที่พบได้ทั่วไปในอาณาเขตพันดารา มันสามารถทำให้แขนขาที่ขาดจากกระแสพลังธรรมดาให้งอกใหม่ได้อย่างรวดเร็ว แต่ต้องแลกมาด้วยการสูญเสียพลังและเอนไซม์บางอย่างในร่างกาย ซึ่งจะทำให้อายุขัยลดลงในระดับหนึ่ง

โม่หรานหร่านโบกมือสั่งให้คนไปหยิบยามาทันที เธอนั่งลงข้างจ้าวอู่เจียงดวงตาอ่อนโยน แล้วพูดด้วยความซาบซึ้ง

“ขอบคุณนะจ้าวเจียง ถ้าวันนี้นายไม่ได้เจอและเข้าไปบังเสี่ยวหลีไว้ให้ เสี่ยวหลีคง…”

จ้าวอู่เจียงส่ายหน้า ดวงตาใต้หน้ากากหรี่ลงเล็กน้อย

“การระเบิดครั้งนี้น่าจะมีเป้าหมายเป็นโม่หลีหรือคนตระกูลโม่ พวกเธอต้องรีบสืบให้รู้ที่มาโดยเร็ว ไม่แน่อาจว่ามันอาจจะมีครั้งที่สองหรือสามตามมา”

โม่หรานหร่านดวงตางามสั่นไหว แล้วพยักหน้า

“คนในตระกูลจะสืบสาวให้ถึงที่สุด พวกเราจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกเด็ดขาด”

การระเบิดครั้งนี้ แม้ผู้บาดเจ็บจะไม่มากนัก แต่การที่งานวันเกิดของโม่หลีเกิดเหตุระเบิด ย่อมทำให้หน้าตาของตระกูลโม่เสียหาย นี่นับเป็นการตบหน้าตระกูลโม่อย่างหนึ่ง

จำเป็นต้องสืบให้รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง ไม่อย่างนั้นนอกจากตระกูลโม่จะเสียหน้าแล้ว ยังจะทำให้ผู้คนหวาดหวั่น เพราะการถูกงูพิษจ้องมองแบบนี้ ย่อมทำให้ผู้คนกินไม่ได้นอนไม่หลับ

“ขอบคุณค่ะ” โม่หลีค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ ดวงตางามเปี่ยมด้วยความจริงใจ กล่าวคำขอบคุณอย่างซื่อตรง หากไม่ใช่เพราะจ้าวอู่เจียงคอยปกป้อง วันนี้เธอคงบาดเจ็บสาหัส หรืออาจถึงแก่ชีวิต

จ้าวอู่เจียงพยักหน้าอย่างสงบนิ่งเช่นเคย

ในใจเขากำลังวิเคราะห์สาเหตุและเบื้องหลังของคดีระเบิดครั้งนี้อย่างต่อเนื่อง

เบาะแสในตอนนี้มีน้อยมาก แต่โดยทั่วไปแล้วเรื่องระเบิดมักมีเป้าหมายเป็นคนเฉพาะเจาะจง

หรือไม่ก็ในระหว่างการพัฒนาของตระกูลโม่ อาจทำเรื่องเลวร้ายบางอย่างที่ไม่อาจเปิดเผยได้ ผู้รอดชีวิตจึงแก้แค้น

ยาน้ำกิ้งก่าถูกคนรับใช้ของตระกูลโม่นำมาให้แล้ว เป็นขวดแก้วขนาดเท่านิ้วกลาง ข้างในบรรจุยาน้ำสีเขียวอมน้ำ

จ้าวอู่เจียงรับยาน้ำกิ้งก่ามา จู่ ๆ ก็นึกถึงเกมที่เคยเล่นตอนเด็ก ๆ ที่มี ‘รุ่นถู่’ เป็นพรีเซ็นเตอร์ เพียงแค่ดื่มยาสีหยกนี้แล้วเข้าร่วมกับคอมพานี

เขาถือขวดยาน้ำกิ้งก่าเล็ก ๆ เปิดฝาขวดออก แล้วแทงเข็มสีดำเล็ก ๆ เข้าไปที่บริเวณรอยขาดบนแขนขวาของตน จากนั้นก็กดก้นขวด ให้ยาน้ำฉีดเข้าสู่ร่างกายของเขา

ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างมองการกระทำที่รวดเร็วและเด็ดขาดของเขาด้วยความประหลาดใจ

โม่หรานหร่านขมวดคิ้วพลางเอ่ยถามด้วยความห่วงใยเสียงเบา

“ฉันได้ยินมาว่ายาน้ำกิ้งก่าเวลาซ่อมแซมบาดแผลที่ฉีกขาดจะเจ็บมาก นายแน่ใจเหรอว่าไม่ต้องการยาชาน่ะ?”

‘คราวหน้าบอกข้าให้เร็วกว่านี้หน่อยได้หรือไม่?’ จ้าวอู่เจียงบ่นอยู่ในใจ แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉย เขาส่ายหน้าพลางกล่าวอย่างจริงจัง

“ฉันไม่ต้องการของแบบนั้น ความเจ็บปวดคือวิธีที่ทำให้ฉันยังคงมีสติ”

เมื่อยาน้ำกิ้งก่าซึมเข้าสู่ร่างกาย ราวกับว่ามันกำลังฉีกทึ้งบาดแผลที่ฉีกขาด ขูดเนื้อส่วนที่ตายแล้วออกไป เพื่อเปิดทางให้แขนขวาสร้างเนื้อเยื่อใหม่

จ้าวอู่เจียงรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดอย่างชัดเจน ราวกับว่าเขากระโดดเตะนิ้วโป้งไปโดนไม้เสียบ แล้วไม้เสียบนั้นแทงเข้าไปใต้เล็บ หรือเหมือนกับตอนที่เขาแกะหนังที่ลอกออก แล้วดึงมันไปด้านหลัง ทำให้ทั้งหนังและเนื้อถูกดึงออกมาเป็นทางยาว