ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1623

บทที่ 1623 เซี่ยจีเลิกเขียน

จ้าวอู่เจียงนั่งอย่างสงบบนม้านั่งยาว มองเวลาเล็กน้อย ข่าวเช้าของดาวเสี่ยวชางได้เริ่มออกอากาศแล้ว

การรายงานข่าวในช่วงแรกล้วนเป็นเรื่องเล็กน้อย เช่น คดีฆาตกรรมที่สถานสงเคราะห์เทียนคงชิงหลางได้ระบุตัวผู้ต้องสงสัยแล้วว่าเป็นนักล่าเงินรางวัลที่ชื่อว่าจ้าวเจียง

เช่น ผู้บริหารบริษัทใหญ่แห่งหนึ่งในดาวเสี่ยวชางให้สัมภาษณ์

จากนั้นเป็นเรื่องใหญ่ ๆ ที่เกี่ยวกับทั้งอาณาเขตพันดารามีการปรับเปลี่ยนนโยบายอะไรบ้าง จุดกระโดดข้ามอวกาศนอกดวงดาวแห่งไหนปิดซ่อมบำรุงชั่วคราว ขอให้ผู้เดินทางหลีกเลี่ยงเส้นทางดังกล่าว

อีกตัวอย่างเช่น เมื่อเร็ว ๆ นี้ ชาวบ้านบนดวงดาวแห่งหนึ่งถ่ายภาพวัตถุลึกลับบนท้องฟ้าได้ สงสัยว่าอาจเป็นภาพลวงตา

และเช่น เมื่อเร็ว ๆ นี้พบคนที่มีพฤติกรรมผิดปกติปรากฏตัวตามดาวต่าง ๆ ทั่วอาณาเขตพันดารารวมถึงดาวเสี่ยวชางด้วย

ต่อมาจอใหญ่เริ่มฉายภาพการจับกุมคนที่มีพฤติกรรมผิดปกติเหล่านั้นโดยสำนักงานรักษาความสงบ

จ้าวอู่เจียงมองดูอย่างเรื่อยเปื่อย แต่เดิมรู้สึกเบื่อหน่าย ทว่าแววตากลับสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาเห็นคนคุ้นเคยเก่าคนหนึ่งในกลุ่มผู้ถูกจับกุมเหล่านั้น

เขาลุกพรวดขึ้นยืนอย่างฉับพลัน มองไปรอบ ๆ เขารู้สึกว่าฟ้าดินในตอนนี้ราวกับพร่าเลือน

“พวกเจ้าทรยศทั้งหลาย อย่าเข้ามาใกล้ข้า!”

“ฮ่า ๆ ๆ… คนนี้บ้าไปแล้วเหรอ? ดูละครในวังมากไปหรือเปล่า? เพี้ยนไปแล้ว?”

“ข้า? นี่คงเป็นนักแสดงเล็ก ๆ คนไหนสินะ? แถวนี้กำลังไลฟ์สดอยู่หรือเปล่า?”

“ทำไมฉันถึงคิดว่าเธอดูเหมือนคนไข้ที่หลุดออกมาจากโรงพยาบาลบ้า? พูดจาไร้สาระ? อะไรกันข้า มเหสีแห่งต้าเซี่ย?”

“จุ ๆ เฮ้อ พวกนายว่าไหม สาวคนนี้หน้าตาดีจริง ๆ ทั้งใบหน้า รูปร่าง…”

“หลบ ๆ ๆ เจ้าหน้าที่สำนักงานรักษาความสงบมาแล้ว”

“…”

บนจอภาพอิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่กลางลานกว้าง กำลังฉายภาพการจับกุมผู้ป่วยจิตเวชที่มีพฤติกรรมผิดปกติโดยสำนักงานรักษาความสงบ

จ้าวอู่เจียงรู้สึกว่าโลกทั้งใบพร่าเลือนไป ชั่วขณะนั้นก็คิดว่าตนตาฝาดไปหรือเปล่า หญิงสาวที่ถูกจับกุมและร้องไห้คร่ำครวญนั้น ไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นหลิวเหม่ยเอ๋อร์ เจาอี๋แห่งราชวงค์ต้าเซี่ย หลานสาวของราชเลขาฝ่ายขวาหลิวเจ๋อ

เขาลูบศีรษะที่รู้สึกชาวูบ แล้วมองไปรอบ ๆ อีกครั้ง

บางทีทุกสิ่งที่เขากำลังประสบอยู่อาจเป็นแค่ภาพลวงตา?

ที่ไหนกันมีดินแดนลับเต๋อเหลียน ดินแดนน้ำศักดิ์สิทธิ์ทางใต้ ดินแดนเทพศักดิ์สิทธิ์ตอนกลาง หลังการล่มสลายของราชวงค์ต้าเซี่ยทั้งหมดอาจเป็นเพียงภาพหลอนก่อนความตายของจ้าวอู่เจียงแห่งราชวงศ์ต้าเซี่ย

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ เป็นเรื่องจริงหรือลวงตากันแน่?

หรือเป็นเพราะสมองของเขารับรู้สถานการณ์ว่ากำลังจะฟื้นหรือกำลังจะตาย จึงสร้างข้อผิดพลาดขึ้นมาเตือนเขา?

“ความเย็นเยือกตลอดกาล สรรพสิ่งยังคงเงียบงัน

จิตใจควรสงบนิ่ง มองดูตัวตนอันเป็นหนึ่ง

จิตวิญญาณรวมเป็นหนึ่ง ลมหายใจควรเคลื่อนตาม”

จ้าวอู่เจียงนั่งจรดนิ้วทั้งสองข้างเข้าหากันตรงหน้า พร้อมร่ายบทกวีเบา ๆ

“จิตใจประดุจน้ำ น้ำใสคือใจนั่นเอง

สายลมไม่พัดพา ไร้คลื่นและความปั่นป่วน

นั่งเดียวในป่าไผ่ เป่าขลุ่ยดีดพิณขับกล่อม

เขาก็ยอมถอย นั่งลงข้าง ๆ ตามกระแสพลังเอียงหัวมอง อยากดูให้รู้ว่านิยายที่ทำให้น้องสาวหลงใหลมันเป็นเรื่องอะไรกันแน่

เขาอ่านตามน้องสาวที่พลิกหน้าหนังสือไปครึ่งเล่ม ยิ่งอ่านยิ่งงง รู้สึกว่านักเขียนเขียนแปลก ๆ มีทุกองค์ประกอบ เนื้อเรื่องกระโดดไปมา ทำให้คนที่ไม่ค่อยมีความอดทนอย่างเขาอ่านแล้วหงุดหงิด

เขาจึงด่าออกมาหลายประโยค

อวี้มู่หว่านช้อนตามองพี่ชาย

“การอ่านหนังสือต้องมีความอดทน ยังอ่านไม่จบเลย ฉันเคยเห็นการเขียนแบบนี้มาก่อน เนื้อหาทั้งหมดที่ดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกัน เมื่อรวมกันเข้า มันคือสิ่งที่ผู้เขียนจะเปิดเผยในภายหลัง และสิ่งที่ต้องการสะท้อน”

“ถ้างั้นนักเขียนหมานี่ก็แค่เขียนจากมุมมองตัวเอกไปเลยสิ ตามติดตัวเอก งงก็งงไป” อวี้เซี่ยวหู่รูปร่างกำยำ หน้าอกล่ำบึก

‘ไอ้หยาบคาย ไร้มารยาท…’ อวี้มู่หว่านพึมพำในใจโต้แย้งพี่ชาย

“ครั้งที่แล้วที่พี่อ่านหนังสือเล่มนั้น พี่ก็บ่นว่าทำไมเป็นมุมมองตัวเอกหมดเลย ตัวเอกรู้เรื่องนี้ได้ยังไง แล้วก็รู้เรื่องนั้นได้ยังไง พี่ก็บ่นว่าตัวเอกโกง รู้ไปหมดทุกอย่าง

วิธีการเขียนที่ต่างกัน จะดีหรือไม่ดี อ่านจบแล้วค่อยวิจารณ เรื่องราวต้องดูภาพรวม หนังสือต้องอ่านให้จบเล่ม”

“โอ้โห โตถึงขนาดมาสอนพี่ชายแล้วเหรอ?” อวี้เซี่ยวหู่ทำหน้าบึ้ง

“พี่จะอ่านไหม ถ้าไม่อ่านก็ไปฝึกวิชาสิ ถ้าจะอ่านก็อ่านด้วยกัน” อวี้มู่หว่านโบกนิยายในมือ

“ก็ได้” อวี้เซี่ยวหู่ที่ถูกน้องสาวชักจูง เขาเป็นคนที่มีหัวใจเหมือนเสือดุที่ชอบดมดอกกุหลาบ และก็รักการอ่านหนังสือเหมือนกัน เขานั่งลงอย่างสงบ

“เมื่อกี้อ่านถึงหน้าไหนนะ?”

“หน้านี้” อวี้มู่หว่านเปิดหนังสือแล้วชี้

“ตอนนี้ตัวเอกตกอยู่ในภาวะสับสน และตามสูตรสำเร็จทั่วไปแล้ว ในช่วงเวลาแบบนี้แหละ เรื่องใหญ่ที่เชื่อมโยงเบาะแสทั้งหมดเข้าด้วยกัน ก็กำลังจะเกิดขึ้นแล้ว…”