ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1624

บทที่ 1624 อวี้มู่หว่านเข้าโหมดนักสืบ

‘ติ๊งติ๊ง’

สายรัดข้อมือสื่อสารของอวี้มู่หว่านส่งเสียงเตือน เธอส่งนิยายให้พี่ชายแล้วเริ่มตรวจดูสายรัดข้อมือ คิดในใจว่าแต่เช้าตรู่แบบนี้ใครส่งข้อความมาหานะ

เธอมองดูเนื้อหาข้อความ ม่านตาหดเกร็งทันที

“พี่ จำจ้าวเจียงได้ไหม?”

“จ้าวเจียง?” อวี้เซี่ยวหู่เหลือบมอง

“จ้าวเจียงนักล่าเงินรางวัลน่ะเหรอ คนที่เราเจอที่ดาวโม่ตอนนั้นน่ะ?”

“ใช่” สีหน้าน่ารักร่าเริงของอวี้มู่หว่านค่อย ๆ เปลี่ยนไป กลายเป็นขึงขัง

“สำนักงานรักษาความสงบดาวเสี่ยวชางระบุให้จ้าวเจียงเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมที่สถานสงเคราะห์เทียนคงชิงหลาง”

“เขาเหรอ?” อวี้เซี่ยวหู่ขมวดคิ้วหนาเข้าหากัน

“ก่อนหน้านี้เขาแสร้งทำเป็นคนบริสุทธิ์เก่งจริง ฉันถึงได้มองไม่ออก”

ดวงตางามของอวี้มู่หว่านเป็นประกาย ด้วยประสบการณ์การอ่านนิยายสืบสวนสอบสวนมาหลายปีและความสนใจในงานสืบสวน ทำให้เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

จากความเข้าใจที่เธอมีต่อจ้าวเจียง หลังจากกลับมาจากดาวโม่และการกระทำอันกล้าหาญของเขาในงานวันเกิดของโม่หลี เธอรู้สึกว่าจ้าวเจียงไม่น่าจะเป็นฆาตกร

และในตอนนั้นเธอก็สงสัยในตัวจ้าวเจียงด้วย ถึงขั้นใช้เครื่องจับเท็จตรวจสอบ แต่ก็ไม่พบความผิดปกติใด ๆ

แม้ว่าเครื่องจับเท็จจะไม่สามารถรับประกันความบริสุทธิ์ของจ้าวเจียงได้ทั้งหมด แต่ก็เพียงพอที่จะบอกได้ว่าสิ่งที่จ้าวเจียงพูดในตอนนั้นส่วนใหญ่เป็นความจริง

อีกทั้งพฤติกรรม กิริยาท่าทาง และน้ำเสียงของจ้าวเจียง ไม่เหมือนกับคนที่ฆ่าคนตายและรู้ว่าความจริงถูกเปิดเผยแล้วเลยสักนิด

“ตั้งสมมติฐานอย่างกล้าหาญ แต่พิสูจน์อย่างระมัดระวัง ข้อสงสัยของคุณอวี้มู่หว่านนั้นสมเหตุสมผล ไม่มีอะไรผิดเลย”

“พอดีผมกำลังจะไปดาวเสี่ยวชาง เรื่องนี้ถ้ามีเวลาผมจะต้องสืบให้กระจ่าง จะไม่ปล่อยให้ฆาตกรลอยนวลแน่นอน”

อวี้มู่หว่านนึกถึงคำพูดอันหนักแน่นและจริงจังของจ้าวเจียงในตอนนั้น สัญชาตญาณของเธอบอกว่าจ้าวเจียงถูกใส่ร้าย

“พี่คะ เรื่องนี้มันแปลก ๆ ฉันจะไปดาวเสี่ยวชาง” อวี้มู่หว่านที่สวมชุดนอนอยู่หมุนตัวเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว

“หา?” อวี้เซี่ยวหู่อึ้งไป

‘น้องสาวคนนี้จะทำอะไรบ้า ๆ อีกแล้ว’

‘พิรุธ? พิรุธอะไร?’

“พี่จะไปด้วย” อวี้เซี่ยวหู่ตอบ อย่างไรเสียเขาก็ว่างอยู่ ไปกับน้องสาวที่ดาวเสี่ยวชางจะได้คอยปกป้องเธอด้วย

“พี่คะ ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้เกี่ยวพันกับคดีใหญ่” ผ่านไปสักครู่ อวี้มู่หว่านกลับมาที่ห้อง สวมเสื้อโคตตัวใหญ่และหมวก พร้อมยื่นหมวกอีกใบให้อวี้เซี่ยวหู่

อวี้มู่หว่านทำท่าทางเจ้าเล่ห์แตกทันที ก่อนจะยิ้มซุกซน

“ยังเลย ไปกินข้าวเช้ากันก่อนดีกว่า”

อวี้เซี่ยวหู่มองห้องที่รกระเนระนาด ทั้งบนพื้น เตียง และโต๊ะเต็มไปด้วยนิยายที่อ่านแล้ว “แล้วหนังสือพวกนี้ เธอไม่จัดเก็บหน่อยเหรอ?”

อวี้มู่หว่านพูดอย่างจริงจัง “ความรกสร้างบรรยากาศ นักสืบผู้ยิ่งใหญ่จัดระเบียบแค่ความคิด ไม่จัดระเบียบห้อง”

อวี้เซี่ยวหู่ถอนหายใจ ก่อนจะหยิบนิยายเล่มหนึ่งที่มีรอยพับหน้ากระดาษมากมาย “ทำไมนิยายเล่มนี้ถึงมีรอยพับตั้งเยอะ? อ่านไม่เข้าใจเหรอ?”

“ไม่ใช่!” อวี้มู่หว่านส่ายหน้า

“ฉันแค่ชอบเรื่องราวในหนังสือที่เลือกความถูกต้องมากกว่าความเป็นญาติพี่น้อง นักสืบที่แท้จริงควรยึดมั่นในความยุติธรรม นำคนชั่วร้ายทั้งหมดมาลงโทษตามกฎหมาย”

อวี้เซี่ยวหู่ยกมือขึ้นลูบหน้าผาก “คุณนักสืบ ไปกินข้าวกันก่อนเถอะ…”

“พี่ต้องพูดว่า ‘ขอเชิญนักสืบไปรับประทานอาหาร’ สิ!” อวี้มู่หว่านพูดด้วยท่าทางเย็นชา

อวี้เซี่ยวหู่พูดไม่ออก เขาแกล้งทำโกรธ “หรือว่าเธอหิวกันแน่เนี่ย?”

อวี้มู่หว่านเห็นท่าไม่ดี จึงยิ้มอย่างว่าง่าย แล้ววิ่งออกไปนอกห้อง

“พี่ชาย ฉันไปก่อนนะ!”