ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1625
บทที่ 1625 เดินอยู่ในพื้นที่สีเทา
“พี่ชาย บรรพบุรุษ พ่อ! ไอ้เวร… คุณมาอีกแล้วเหรอครับ?”
ที่ดาวเสี่ยวชางเมืองเปียนอวิ๋น ประตูร้านคอมพิวเตอร์เฝยจ๋ายถูกเปิดออก เมื่อเจ้าของร้านต้าคุนเห็นชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า ร่างอ้วนของเขาก็สั่นเทาอย่างรุนแรงจนเกือบจะคุกเข่าลงกับพื้น
“พี่ครับ คุณมาหาผมทำไมอีกล่ะ?”
“เอามาฝากนาย” จ้าวอู่เจียงยื่นโมเดลสาวน้อยการ์ตูนให้
‘หา?’ เจ้าของร้านต้าคุนรู้สึกตกใจกับความเมตตานี้ เขารับโมเดลมาด้วยสีหน้าสงสัย แล้วรีบตรวจดูอย่างละเอียด
“ขอบคุณครับ แต่พี่ครับ โมเดลนี้คุณซื้อมาจากไหนเหรอ?
รอยต่อชิ้นส่วนมันเห็นชัดมาก แถมการลงสียังมีปัญหาด้วย…”
“ช่วยทำของให้ฉันอีกอย่าง” จ้าวอู่เจียงพูดพลางเดินเข้าไปในร้าน
“เฮ้อ ผมรู้อยู่แล้ว…” เจ้าของร้านเก็บโมเดลเข้าอก
“มีอะไรครับ พี่”
“ช่วยทำข้อมูลประจำตัวให้ฉันอีกสักชุดหน่อย” เขากลับมาที่นี่อีกครั้ง เพราะต้องการวางแผนสำหรับเรื่องที่จะเกิดขึ้น เขาอยากไปที่เมืองฉางซิ่น ซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักงานรักษาความสงบที่จับกุมหลิวเหม่ยเอ๋อร์ เพื่อไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เตรียมการไว้ก่อน ถ้าเรื่องนี้เป็นความจริง เขาจะใช้กระแสพลังพาหลิวเหม่ยเอ๋อร์ออกมา
เรื่องที่ขึ้นข่าวแล้ว ไม่ควรใช้กำลังบุกไปช่วยตัวโดยตรง เขาจึงต้องปลอมแปลงตัวตน
“พี่ครับ คุณ… คุณทำเรื่องอะไรอีกแล้วเหรอ?” เจ้าของร้านตกใจ
“จะหนีอีกแล้วเหรอ?”
หลังจากจ้าวอู่เจียงโบกมือ ภาพวาดของหลิวเหม่ยเอ๋อร์ก็ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า เขาไม่กังวลที่เจ้าของร้านจะรู้มากเกินไป เพราะในตัวเจ้าของร้านมีกู่อยู่ ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขา
“แม่เจ้า… นี่พี่สะใภ้เหรอ?” ดวงตาของเจ้าของร้านเป็นประกาย
“ญาติ” จ้าวอู่เจียงสั่ง
“เร็วหน่อย ฉันรีบ”
“ครับ ๆ” เจ้าของร้านรีบนั่งลงที่เก้าอี้แล้วเริ่มพิมพ์ตุบ ๆ
จ้าวอู่เจียงมองเจ้าของร้านที่มีความสามารถไม่น้อยแล้วยิ้ม
“ไม่เคยคิดจะไปแสดงฝีมือในที่ที่ใหญ่กว่านี้บ้างเหรอ?”
เจ้าของร้านตกใจ เกาหัวแกรก ๆ แล้วยิ้มพูดว่า
“พี่ชายอย่ามาล้อเล่นสิ ต้าคุนอย่างผมรู้ดีว่าตัวเองมีฝีมือแค่ไหน ที่ดาวเสี่ยวชางก็พอมีดีอยู่บ้าง แต่ถ้าไปที่ใหญ่กว่านี้ คงถูกจับขังคุกไปนานแล้ว…
ครับ…
ครับเอ่อ…
“อีกอย่างนะน้องชาย คราวหน้าตอนดึก ๆ อย่าหลับให้สนิทแบบนั้น ที่นี่ยังดีอยู่ ถ้าเข้าคุกจริง ๆ นายจะเจ็บก้นแน่”
“ขอบคุณครับ พี่ชายดูคุ้นเคยกับเรื่องพวกนี้ดีนะ”
“แน่นอนสิ พี่เข้าคุกมาสามรอบแล้ว”
“ในนี้มีอะไรน่าอาลัยอาวรณ์หรือไง?”
“ไม่ใช่หรอก แค่ชินแล้ว ออกมาก็ไม่รู้จะทำอะไร หางานปกติ คนอื่นก็รังเกียจ ไม่สู้เข้าไปข้างใน ล้วนแต่เป็นคนคุ้นเคย พูดจาก็ไพเราะ มีข้าวกิน มีที่อยู่”
ทันใดนั้นมีคนแทรกขึ้นมา “พี่ชายทั้งสอง ที่ไหนก็หาเงินได้ทั้งนั้น น้องมีอาชีพดี ๆ อยู่อย่างหนึ่ง…”
“ทำอะไร? พี่ชายก็ไม่ใช่คนดีอะไรหรอก แต่พี่เกลียดการพนันและยาเสพติดถึงตาย เข้าใจไหม?”
“ไม่ ๆ น้องไม่ได้ทำเรื่องแย่ ๆ พวกนั้นหรอกครับ ผมแค่อยากชวนพี่ ๆ ไปร่วมทดลองยา มันได้เงินเร็วดีนะครับ”
จ้าวอู่เจียงชายตามองชายที่เรียกตัวเองว่าน้องชาย
“ทดลองยาอะไร?”
“ก็น้ำยาวิวัฒนาการไงครับ” ชายคนนั้นเห็นจ้าวอู่เจียงดูสนใจ จึงขยับเข้ามาใกล้
“น้องชายได้ข่าวมาว่า บริษัทยาและเทคโนโลยีชั้นนำหลายแห่ง เพิ่งคิดค้นน้ำยาวิวัฒนาการรุ่นใหม่ออกมา ยังไม่ได้ปล่อยเข้าสู่ตลาด ต้องการคนมาทดลองยา ให้ค่าตอบแทนเยอะด้วย
นอกจากจะได้ลองน้ำยาวิวัฒนาการฟรีแล้ว ยังได้เงินอีก ดีไม่ใช่เหรอครับ?”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า