ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1658

บทที่ 1658 ต้อนรับด้วยมารยาท

“ไม่ดีกว่าครับ” จ้าวอู่เจียงเพิกเฉยความคิดที่จะรับเขาเป็นศิษย์ของผู้เฒ่าเต๋า เพราะถ้าพิจารณาจากความสามารถด้านยันต์ของเขาแล้ว เขาควรจะเป็นคนรับผู้เฒ่าเต๋าเป็นศิษย์มากกว่า

เขาปฏิเสธแผนการของผู้เฒ่าเต๋าที่จะให้เขาแจ้งสำนักงานรักษาความสงบ

“ถ้าสำนักงานรักษาความสงบมาแล้วเห็นภาพที่ผู้พรตหญิงของท่านจับกุมจ้าวอู่เจียงจะทำยังไงล่ะครับ? สำนักงานรักษาความสงบคงไม่ปล่อยให้พวกท่านพาตัวคนไปง่าย ๆ แน่ แม้ว่าสุดท้ายพวกท่านจะพาตัวไปได้จริง แต่พวกเขาก็คงจะตามสืบสาวราวเรื่องมาถึงตัวท่านในภายหลัง”

ผู้เฒ่าเต๋าเฉียนอู่ฟางชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นสายตาก็อ่อนโยนลง เขาไม่คิดว่าจ้าวอู่เจียงที่ยังไม่ได้เข้าสำนักของเขาจะเริ่มเป็นห่วงเขาแล้ว สมแล้วที่เป็นเด็กดีที่เขาเห็นแววและเอ็นดู

เขาส่ายหน้าพลางกล่าว

“ไม่เป็นไร เจ้าโทรไปแจ้งเถอะ ตอนนี้สำนักงานรักษาความสงบให้ค่าหัวจ้าวเจียงไม่น้อย เจ้ารับเงินรางวัลไป ถือเป็นของขวัญต้อนรับจากข้าก็แล้วกัน”

‘เขาทำให้ข้าซาบซึ้งเสียจนจะอยากร้องไห้เลยจริง ๆ…’ จ้าวอู่เจียงถึงกับพูดไม่ออก เขาถอนหายใจแล้วถามว่า

“ท่านผู้เฒ่าเต๋า ยันต์พวกนี้ของท่านจะกักขังจ้าวเจียงได้จริง ๆ เหรอครับ? แล้วถ้าเกิดเขาหนีไปได้ล่ะ?”

“เขาหนีไม่พ้นหรอก!” เฉียนอู่ฟางพูดอย่างมั่นใจ

“วิชายันต์เป็นเพียงหนึ่งในความสามารถของข้า หากข้าใช้พลังเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นจ้าวเจียงคนเดียวหรือห้าคน เขาก็สู้ข้าได้แค่หนึ่งกระบวนท่า ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของข้าได้เด็ดขาด!”

จ้าวอู่เจียงถามอีก

“ท่านผู้เฒ่าเต๋า ถ้าหากจ้าวเจียงก็รู้วิชายันต์และมีความเชี่ยวชาญไม่น้อยเหมือนกันล่ะ? ท่านจะรับมืออย่างไร?”

“เช่นนั้นจงไปให้เขาได้เห็นว่าอะไรคือวิถีแห่งยันต์ที่แท้จริง” เฉียนอู่ฟางยกมือขึ้น ในมือปรากฏแผ่นยันต์สีเหลืองซีด สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง ในเขตอาณาเขตพันดาราผู้ที่มีวิถีแห่งยันต์เหนือกว่าเขามีไม่ถึงสามคน

“นั่น…” จ้าวอู่เจียงสัมผัสได้ว่ารอบ ๆ ห้องที่หลิวเหม่ยเอ๋อร์กำลังหลับสนิทมีผู้แข็งแกร่งเข้ามาใกล้ เขารู้ว่าละครเรื่องนี้คงแสดงต่อไปไม่ได้แล้ว จำต้องเลิกแกล้งทำเสีย มันถึงเวลาที่ต้องเปิดไพ่แล้ว

ทว่ายันต์ของเขาแตกสลายทันทีที่สัมผัสกับยันต์ของจ้าวอู่เจียง มันไม่แม้แต่จะประลองได้เลย ราวกับเป็นแสงหิ่งห้อยที่พุ่งเข้าหาดวงอาทิตย์อันเจิดจ้า

ชั่วขณะนี้จิตแห่งเต๋าของเขาก็ปรากฏรอยร้าวขึ้น แม้จะสามารถใช้พลังระดับไร้เทียมทานได้ แต่เขากลับยืนกรานที่จะใช้วิถีแห่งยันต์ของตนเองเพื่อให้หลุดพ้น

จ้าวอู่เจียงส่ายหน้า สำหรับเฉียนอู่ฟางเขาไม่ได้มีเจตนาสังหารแรงกล้าขนาดนั้น เพียงแค่ใช้ยันต์กักขังเขาไว้ เหมือนกับที่เฉียนอู่ฟางตั้งใจจะใช้ยันต์กักขังจ้าวเจียง

หากเฉียนอู่ฟางไม่ใช้วิชายันต์ต่อกร แต่ใช้วรยุทธ์ของตัวเอง เขาก็จะไม่ลังเลที่จะโจมตีด้วยกระแสพลังเพื่อผลักดันเฉียนอู่ฟางออกไปก่อน

แต่เขารู้ว่าคนดื้อรั้นอย่างเฉียนอู่ฟางจะไม่ยอมใช้พลังอื่นง่าย ๆ เป็นแน่ แต่คนผู้นี้จะพยายามพิสูจน์วิชายันต์ของตนจนถึงที่สุด

“ท่านผู้เฒ่าเต๋า เมื่อท่านเข้าใจวิธีวาดยันต์นี้แล้ว วิชายันต์ของท่านจะก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้น” จ้าวอู่เจียงเห็นยันต์ตรงหน้าลุกไหม้ ค่อย ๆ กลืนกินร่างของเขา เสียงของเขาดังก้องไปทั่วรอบตัวเฉียนอู่ฟางในระยะหนึ่งจั้ง

“พวกเราต่างก็เป็นผู้บำเพ็ญโบราณเช่นกัน อีกทั้งยังคุยกันถูกคอ ในเมื่อท่านมีน้ำใจมอบของขวัญต้อนรับให้ข้า แผ่นยันต์สายฟ้านี่ก็คือของขวัญต้อนรับจากข้าน้อยเช่นกัน”