ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 232

บทที่ 232 เขาจะแต่งบทกวีอะไรออกมา?

หลังชนจอกสุรากับเหล่าที่เข้ามาชื่นชม ไห่ไป๋ฉวนก็ขอให้คนอื่น ๆ ช่วยกันแต่งบทกวี

ตัวแทนจากสำนักต่าง ๆ เริ่มแสดงความสามารถทีละคน และพวกเขาก็สามารถแต่งบทกวีได้อย่างน่าประทับใจ เรียกเสียงชื่นชมจากผู้คนได้อย่างมากมาย

จ้าวอู่เจียงรับฟังบทกวีเหล่านั้นด้วยความซาบซึ้งใจ บางทีคงเป็นเพราะเขาเกิดในนครหลวง ชายหนุ่มจึงสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนที่แฝงอยู่ในบทกวีเหล่านี้ ราวกับพวกมันไม่ได้ถูกแต่งขึ้นโดยผู้ฝึกวิชาหรือวิทยายุทธที่มักจะใช้ความรุนแรงในการแก้ปัญหา

ผ่านไปสองถ้วยชา บทกวีที่ถูกร่ายออกมาโดยทุกคนก็หยุดลง ราวกับพวกเขาเหนื่อยล้าแล้ว

ตอนนี้เองจ้าวอู่เจียงหรี่ตาลงเล็กน้อย หลังจากคิดถึงเกี่ยวกับเรื่องนี้ จึงรู้ดีว่าหลายคนคงเตรียมตัวล่วงหน้ามาก่อนแล้วว่าจะมีการแข่งขันแต่งบทกวี นี่ไม่ใช่การแต่งบทกวีเฉพาะหน้า แต่เป็นการเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีต่างหาก

“เจ้าสำนักจ้าว ท่านเองก็น่าจะเป็นผู้มีความสามารถ ดูจากลักษณะของท่านแล้ว น่าจะนิยมอ่านบทกวีอยู่ไม่น้อย วันนี้ พวกเราช่วยกันขับขานบทกวีอันงดงาม ไม่ทราบว่าท่านยินดีออกมาแสดงความสามารถให้ทุกคนได้เห็นหรือไม่?”

ไห่ไป๋ฉวนยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร และหันมาสอบถามจ้าวอู่เจียง

“แม้ท่านจะแต่งออกมาไม่สละสลวยก็ไม่เป็นไร สำหรับคนหนุ่มอย่างท่าน สิ่งสำคัญคือการได้ลองทำต่างหาก…”

จ้าวอู่เจียงกระแอมออกมาเล็กน้อย ในชาติก่อนเขาเคยเป็นตัวแทนห้องเรียนไปแข่งแต่งบทกวีมาแล้ว แค่แต่งบทกวีแข่งกับจอมยุทธ์ขี้เมาเหล่านี้ ทำไมเขาจะทำไม่ได้?

ชายหนุ่มเพียงกลัวว่าถ้าเขาร่ายบทกวีออกไป พวกของไห่ไป๋ฉวนจะรู้สึกอับอายก็เท่านั้น

เพราะบทกวีที่เขากำลังจะร่ายออกไปนั้นต่างก็เป็นผลงานของหลี่ไป๋ หลี่เหอ ตู้ฝู่ ซิ่นฉีจี หลิวหย่ง หลี่ชิงจ้าวและคนอื่น ๆ ที่ถูกถ่ายทอดผ่านกาลเวลา บทกวีเหล่านั้นย่อมสามารถกระแทกใจผู้รับฟังที่อยู่ในห้องจัดเลี้ยงขณะนี้ได้อย่างแน่นอน

“หากท่านเจ้าสำนักจ้าวยังคิดไม่ออก งั้นพวกเราจะให้เวลาท่านได้พิจารณา” ไห่ไป๋ฉวนพูดออกมาอีกครั้ง

“ลองนึกถึงความงดงามของธรรมชาติเข้าไว้ บางทีท่านอาจจะรังสรรค์บทกวีที่ไพเราะออกมาก็เป็นได้”

กลุ่มคนระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่ปิดบัง แม้ว่าถ้อยคำของไห่ไป๋ฉวนจะอ่อนโยน แต่ความหมายที่แท้จริงนั้นคือ การเหยียดหยามเจ้าสำนักไร้ขอบเขตอย่างซึ่งหน้า

ในขณะที่สำนักขนาดเล็กและขนาดกลางแข่งขันกันเรื่องความแข็งแกร่งของวิชาบู๊และความยิ่งใหญ่ของผู้หนุนหลัง แต่ผู้คนสำนักใหญ่นั้น พวกเขามักจะแข่งขันกันเรื่องสติปัญญาว่าผู้ใดจะฉลาดมากกว่ากัน

เจ้าสำนักไร้ขอบเขตนั่งอยู่โต๊ะเดียวกับเจ้าสำนักสมุทรหลวง รองเจ้าสำนักเสียงสวรรค์และกลุ่มผู้อาวุโสจากสำนักเทียมฟ้า แม้ว่าทุกคนจะมีฝีมือวิชาบู๊ยอดเยี่ยม แต่ถ้าจะมาลองเชิงประลองสติปัญญากันนั้น พวกเขาย่อมไม่กล้าเสนอตัวอย่างแน่นอน

นี่คือความแตกต่างของบัณฑิตที่แท้จริงกับวิญญูชนจอมปลอม

“เจ้าสำนักจ้าว ท่านยังอายุน้อย แสดงว่าคงมีพรสวรรค์มากมาย บัดนี้คงคิดบทกวีได้แล้ว ไม่ทราบว่าพอจะแบ่งปันให้พวกเรารับฟังได้บ้างหรือไม่?”

หลี่หู หยวนเยว่และคนอื่น ๆ เงียบงัน ไม่กล้าร่วมวงผสมโรงหัวเราะเยาะไปกับคนส่วนมาก แต่ก็รู้ดีว่าในเวลานี้ จ้าวอู่เจียงกำลังพบเจอความยากลำบากในการเข้าร่วมการประชุมกลุ่มสำนักใต้ดินเป็นครั้งแรก

และเนื่องจากเขาอายุน้อยเกินไป จึงถูกคนอื่น ๆ เอาเปรียบ เมื่อได้ยินถ้อยคำดูถูกจากรอบทิศทางเหล่านั้น พวกของหลี่หูก็ไม่รู้จะช่วยพูดอย่างไร…

พวกกลุ่มเจ้าสำนักก่อนหน้านี้ที่ลุกขึ้นยืนร่ายบทกวี พวกหลี่หูรู้ดีว่าคนเหล่านั้นได้เชิญตัวบัณฑิตมาเขียนบทกวีให้ล่วงหน้าโดยเฉพาะ

ใบหน้าเจี๋ยสือจิ่วเผยแววแข็งกร้าว รอยแผลเป็นบนใบหน้าสั่นระริก มีผู้คนกำลังดูถูกใต้เท้าจ้าว และนั่นก็ทำให้ข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์อย่างเขารู้สึกโกรธแค้นเป็นอย่างยิ่ง

แต่แล้วเขาก็นึกขึ้นมาได้ว่าใต้เท้าจ้าวเป็นขันทีอยู่ในวังหลวง โอกาสได้อ่านตำราหาความรู้จึงมีไม่มาก เกรงว่าวันนี้ใต้เท้าคงไม่สามารถแต่งบทกวีได้จริง ๆ เจี๋ยสือจิ่วจึงรู้สึกร้อนใจในทันที

เจี๋ยเอ้อร์ซานดื่มสุราอย่างสบายอารมณ์ ชายชราติดตามจ้าวอู่เจียงมานานมากพอที่จะรู้ความลับของอีกฝ่าย ไม่ว่าจะเป็นกิริยาวาจาหรือลักษณะการกระทำ เขารู้ดีว่าจ้าวอู่เจียงมีความสามารถแก้ไขสถานการณ์ครั้งนี้ได้อย่างแน่นอน ต่อให้บทกวีจะพ่ายแพ้ผู้อื่น มันก็คงไม่ใช่การพ่ายแพ้ที่น่าเกลียดอันใด

ส่วนจ้าวอู่เจียงไม่สนใจถ้อยคำดูถูกเหล่านั้น เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับคำเหยียดหยามและข้อสงสัยของทุกคน ก่อนจะยกจอกสุราในมือขึ้นดื่มรวดเดียวหมด รสชาติอันร้อนแรงไหลผ่านลงไปในลำคอ

แล้วชายหนุ่มก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนตัวตรง และยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

“ประเสริฐ ถ้าอย่างนั้นข้าน้อยขอร่ายบทกวีของตนเอง หวังว่าทุกท่านจะกรุณาให้คำแนะนำ…”