ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 302

บทที่ 302 เรื่องราวยังดำเนินต่อไป

แคว้นหนานเจียง

หมู่บ้านหลายแห่งกระจัดกระจายอยู่ตามหุบเขาต่าง ๆ

ผู้เฒ่าศักดิ์สิทธิ์เดินขึ้นไปบนบันไดไม้ และขึ้นไปสู่สิ่งปลูกสร้างที่งดงาม เขาหยุดยืนอยู่บริเวณราวกั้นริมระเบียง พร้อมจ้องมองธิดาเทพซูหยานาชีผู้นั่งอยู่หน้ากระจกภายในห้อง ผู้เฒ่าศักดิ์สิทธิ์จ้องมองธิดาเทพผ่านทางหน้าต่าง ก่อนถอนหายใจออกมา

เซวียนหยวนอวี้เหิงตายแล้ว

เขารู้ว่านี่เป็นผลจากความตายของเซวียนหยวนอวี้เหิง

หลังจากซูหยานาชีทราบข่าว นางก็นั่งอย่างหมดหวังอยู่หน้ากระจกมาตลอดทั้งวัน

ผู้เฒ่าศักดิ์สิทธิ์ใช้ไม้เท้าเดินเข้าไปในห้อง

แม้ว่าเซวียนหยวนอวี้เหิงจะตายไปแล้ว แต่เมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิแคว้นต้าเซี่ยก็ยังต้องถูกโจมตีตามแผนเดิม

เพราะลูกธนูที่ถูกขึ้นสายเอาไว้แล้วจำเป็นต้องยิงออกไป!

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มพันธมิตรทั้งจากแดนเหนือและแดนตะวันออก เมื่อประกอบกับความอ่อนแอในช่วงหลายปีที่ผ่านมาของแคว้นต้าเซี่ย ก็เป็นเรื่องยากที่แคว้นต้าเซี่ยจะสามารถต้านทานได้

หลายปีที่ผ่านมา ช่วงเวลาเดียวกับที่แคว้นต้าเซี่ยอ่อนแอลงเรื่อย ๆ แคว้นหนานเจียงสั่งสมขุมกำลังและความแข็งแกร่งมาโดยตลอด และอีกไม่ช้าเกียรติยศและศักดิ์ศรีของเหล่าบรรพบุรุษในอดีตกำลังจะถูกฟื้นฟูกลับคืนมา

ความตายของเซวียนหยวนอวี้เหิงไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าการตายของทหารผู้หนึ่ง กับหนอนพิษศักดิ์สิทธิ์… ผู้เฒ่าศักดิ์สิทธิ์ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง

ตอนแรกที่เขาได้ทราบข่าว ผู้เฒ่าศักดิ์สิทธิ์ค่อนข้างโมโหเป็นอย่างยิ่ง

เขาไม่เข้าใจเลยว่าเหตุไฉนผู้ที่มีความแข็งแกร่งอย่างเซวียนหยวนอวี้เหิงกลับถึงแก่ความตายได้ง่ายดายเพียงนี้? หรือว่ามียอดฝีมือระดับขอบเขตเทวะออกมาแทรกแซง?

แต่ยอดฝีมือเหล่านั้นต่างก็หดหัวหดหางด้วยความกลัวกันหมดสิ้น ถ้าอย่างนั้น… เซวียนหยวนอวี้เหิงถูกผู้ใดฆ่ากัน? เป็นไปได้หรือไม่ที่แคว้นต้าเซี่ยจะมียอดฝีมือเร้นกายอยู่อีก?

ผู้เฒ่าศักดิ์สิทธิ์เดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ด้านหลังซูหยานาชี ชายชราพยายามเรียบเรียงคำพูดเป็นอย่างดี และกล่าวออกไปอย่างต้องการจะปลอบโยนนาง

“เขามีความรักต่อท่านจริง ๆ แต่ว่า…”

“ข้าเพียงเสียดายหนอนพิษศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในร่างกายเขาเท่านั้น” ผู้เฒ่าศักดิ์สิทธิ์ยังพูดไม่ทันจบ จู่ ๆ ซูหยานาชีก็ขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน

บานกระจกสะท้อนใบหน้างดงามของซูหยานาชี แววตาของนางปรากฏความเย็นชาอันลึกล้ำ

ต้องไม่ลืมว่าชาวเผ่าโหลวหลานทางแดนเหนือเริ่มเปิดฉากโจมตีเขตชายแดนอยู่เป็นระยะ นอกจากนี้กองทัพของดินแดนรอบ ๆ ก็พร้อมที่จะบุกโจมตีแคว้นต้าเซี่ยได้เช่นกัน

เมื่อสงครามเปิดฉากขึ้น แคว้นต้าเซี่ยจะถูกโจมตีรอบทิศทาง

และนั่นเป็นเรื่องยากที่จะสามารถประคับประคองให้แคว้นต้าเซี่ยรอดพ้นจากหายนะได้สำเร็จ…

จ้าวอู่เจียงถอนหายใจพลางถูนิ้วมือไปมา ก่อนจะจ้องมองไปที่เซวียนหยวนอวี้เหิงผู้กลายเป็นซากศพไร้ลมหายใจ

เซวียนหยวนอวี้เหิงตายแล้ว ไม่ทราบเลยว่าในร่างกายยังมีอะไรเหลืออยู่อีกบ้าง คงจะดีถ้าพบคัมภีร์มหาเทพดูดดาวอยู่กับร่างเขา จ้าวอู่เจียงยิ้มและส่ายหน้า เพราะรู้ดีว่านั่นคงเป็นความหวังที่ไม่มีวันเป็นจริง

วิชามหาเทพดูดดาวควรจะหายสาบสูญไปพร้อมกับความตายของเซวียนหยวนอวี้เหิง แต่จ้าวอู่เจียงก็คิดว่าตนเองสามารถนำมาปรับใช้กับวิชาปราณไร้วิญญาณ เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้แก่ตนเองได้เช่นกัน

จ้าวอู่เจียงมีความคิดเห็นแตกต่างไปจากผู้อื่น ผู้คนส่วนใหญ่มองว่าวิชามหาเทพดูดดาวเป็นวิชาอันชั่วร้าย แต่ชายหนุ่มกลับเชื่อว่า หากใช้ได้อย่างถูกวิธี วิชามหาเทพดูดดาวจะเป็นประโยชน์อย่างมหาศาล เพราะสิ่งที่ชั่วร้ายนั้นคือมนุษย์ หาใช่เคล็ดวิชาไม่

จ้าวอู่เจียงนำเข็มเงินออกมาถือไว้ในมือ และปักเข็มลงไปบนศพของเซวียนหยวนอวี้เหิง ก่อนจะพิจารณาความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น

ไม่นาน เขาก็ฝังเข็มอีกสองเล่มลงไปบนบริเวณหัวไหล่ของศพ จากนั้นก็พลิกกลับศพ

ดวงตาของจ้าวอู่เจียงราวกับห้วงพิศวงยามราตรี เขาใช้ปราณกระบี่จากมือค่อย ๆ ตัดเสื้อผ้าเปื้อนเลือดออกไปจากตัวศพ