ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 320

บทที่ 320 คุณชายผู้ไร้เทียมทาน

ชั่วขณะที่ผู้อาวุโสทั้งสามท่านเจอกับปัญหาใหญ่ ร่างงามสง่าของคนผู้หนึ่งก็ทิ้งตัวลงมาจากกลางอากาศราวกับเป็นเทพยดาอย่างไรอย่างนั้น

ทันใดทุกคนรีบก้มศีรษะทำความเคารพ พลันเสียงประสานของผู้คนก็ดังขึ้น

“ท่านผู้อาวุโสใหญ่”

จ้าวอู่เจียงหรี่ตาลงเล็กน้อย ชายชราผู้นี้ท่าทางเหมือนคนไม่มีวรยุทธ์ แต่กลับให้ความรู้สึกว่าเป็นภูเขาไฟที่เมื่อปะทุตัวออกมาเมื่อไหร่โลกทั้งใบจะสั่นสะเทือน

ผู้อาวุโสใหญ่มีหนวดเคราและขนคิ้วเป็นสีขาว แต่งกายด้วยชุดเสื้อคลุมสีม่วง ใบหน้าเมตตาใจดี เขากำลังยกมือลูบหนวดเคราพลางยิ้มแย้ม

“สหายน้อยต้องการมาพบเมียวเจิ้นด้วยเหตุผลอันใดหรือ?”

“ข้าน้อยรับปากกับนางเอาไว้ว่าจะมาหาขอรับ”

จ้าวอู่เจียงประสานมือคำนับ ในเมื่ออีกฝ่ายแสดงท่าทีเป็นมิตรกับเขา เขาย่อมแสดงท่าทีเป็นมิตรตอบ ส่วนเหตุผลที่เปิดฉากโจมตีก่อนหน้านี้ ก็ด้วยว่าบรรดาผู้อาวุโสสามท่านนั้นไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา นั่นจึงสมควรต้องโดนสั่งสอนเสียบ้าง

ผู้อาวุโสใหญ่มีดวงตาเป็นประกายลุ่มลึก

“หากเป็นเช่นนั้น เมียวเจิ้นกำลังฝึกวิชาอยู่ด้านหลังเขา ไม่ทราบว่าท่านกล้าเข้าไปหรือไม่?”

ผู้อาวุโสใหญ่ไม่ได้ถามว่ายินดีเข้าไปหรือไม่ แต่ถามว่ากล้าเข้าไปหรือไม่…

ในเมื่อที่นั่นเป็นสถานที่ต้องห้าม แล้วจะอนุญาตให้ผู้อื่นเข้าไปง่าย ๆ ได้อย่างไร?

“กล้าเข้าไปขอรับ”

จ้าวอู่เจียงไม่ต้องเสียเวลาขบคิด เขาเพียงแย้มยิ้มเล็กน้องแล้วตอบกลับไป

จ้าวอู่เจียงเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดดี หยางเมียวเจิ้นยินดีถูกกักขังเพื่อเขา แล้วเขาจะไม่บุกป่าฝ่าด่านเข้าไปหานางได้อย่างไร?

ไม่ว่าจะต้องใช้พลังและความกล้าหาญมากมายเพียงใด เขาย่อมต้องไปหานาง

ผู้อาวุโสใหญ่มีสีหน้าอ่อนโยนมากขึ้น เขายิ้มตอบกลับว่า

“การสวมหน้ากากมาเจอสหายเก่าคงไม่ใช่เรื่องเหมาะสมสักเท่าไหร่นัก”

จ้าวอู่เจียงพยักหน้าเข้าใจ ชายหนุ่มค่อย ๆ ปลดหน้ากากทองแดงที่ทำเลียนแบบมาจากหน้ากากของซากโบราณสถานซานซิงตุย*[1]ในความทรงจำ บัดนี้เขาเผยใบหน้าสู่สายตาคนทั้งหมด เปิดเผยหน้าตาอันหล่อเหลาอย่างแท้จริง

“ให้ตายเถอะ!…”

เมื่อชายหนุ่มถอดหน้ากาก แม่ชีน้อยจำนวนมากต่างก็อุทานออกมาด้วยความเขินอายทันที

คิ้วเข้ม แววตาใสกระจ่าง นัยน์ตาดำเป็นประกายระยิบระยับคล้ายกับมีดวงดาราลอยวนอยู่ในนั้น ให้ความรู้สึกคล้ายกับกำลังจ้องมองท้องฟ้ายามสะท้อนอยู่บนผิวน้ำ ชวนให้อยากต้องการจะล่องลอย

จ้าวอู่เจียงเป็นผู้มีหน้าตาหล่อเหลาอย่างยากจะหาผู้ใดเทียบเคียงจริง ๆ

แม้จะมีความนุ่มนวลอ่อนโยน แต่ก็ยังแฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดดุดัน

เฉินตงเอ๋อร์รู้สึกตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น

แต่นางก็ไม่อาจแสดงออกต่อหน้าคนอื่น ๆ ได้ นางจึงทำได้เพียงทอดถอนหายใจเท่านั้น

หากเทียบกับศิษย์พี่เมียวเจิ้น เฉินตงเอ๋อร์รู้ตัวดี…นางคงไม่มีโอกาส

ผู้อาวุโสใหญ่ยิ้มอย่างอบอุ่น คนหนึ่งเป็นบุรุษผู้มากด้วยพรสวรรค์ อีกคนก็ถือเป็นสาวงามผู้เลิศล้ำ นับเป็นการจับคู่ที่สมบูรณ์แบบจริง ๆ

เขาคล้ายกับเห็นเงาสะท้อนครั้งวัยเยาว์ของตนเองผ่านตัวบุรุษหนุ่มผู้นี้ มีความหล่อเหลาและสง่างามนัก

ครั้งนั้น ตัวเขาก็เป็นผู้มีจิตใจกล้าหาญและเด็ดเดี่ยว ทั้งยังมีความหล่อเหลาที่สามารถเรียกเสียงอุทานจากผู้คนรอบกายได้เสมอ…

ทว่าบัดนี้ ตัวเขาผู้เป็นผู้อาวุโสใหญ่เป็นเพียงผู้รับชมเท่านั้น ผู้รับชมเรื่องราวความรักระหว่างบุรุษผู้มากพรสวรรค์กับโฉมงามเลอค่า…

แล้วเหตุไฉนผู้คนในโลกนี้จึงเป็นได้เพียงผู้รับชมเล่า? ประกายเจ็ดอารมณ์หกความปรารถนาในแววตาของผู้อาวุโสใหญ่สะท้อนออกมาจนแวววาว และเมื่อเป็นเช่นนี้ เขายิ่งมีความสงบสุขุมมากขึ้นและมากขึ้น

[1] ซากโบราณสถานซานซิงตุย ถูกสร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์เซี่ยและเป็นรูปเป็นร่างขึ้นในช่วงกลางและปลายราชวงศ์ซ่ง ในอดีตเคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรเสฉวนโบราณที่สร้างขึ้นโดยบรรพบุรุษของชาวกู่สู่ ตั้งอยู่ทางฝั่งใต้ของแม่น้ำยาจื่อ ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองกว่างฮั่น มณฑลเสฉวนในปัจจุบัน