ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 363

บทที่ 363 อยากได้เป็นบุตรของตนเอง

“ท่านผู้ดูแลรีบจัดการเถอะ” ข้างหลุมขนาดใหญ่ ชายวัยกลางคนผู้มีผมครึ่งขาวครึ่งดำยืนอยู่ตรงนั้น เขาย่อมไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจาก หลินหรู่ไห่ เสนาบดีกรมมหาดไทย ผู้เปรียบเสมือนนายใหญ่ของทั้งหกกรม

หลินหรู่ไห่รีบมาทันทีที่ได้ทราบข่าว หลังจากพูดคุยกับเยียนอันเสิ่นเล็กน้อย เขาก็รีบเดินมาดูลานฝึกยุทธ์ของกรมกลาโหม

ก่อนหน้านี้หลินหรู่ไห่ได้ข่าวมาก่อนแล้วว่า เยียนอันเสิ่นกำลังจะใช้ลานฝึกยุทธ์ของกรมกลาโหมเป็นพื้นที่ทดลองอะไรบางอย่าง

แต่หลินหรู่ไห่คิดไม่ถึงเลยว่า หลังจากได้ยินข่าวนั้นเพียงไม่กี่อึดใจ เขาก็จะได้ยินเสียงระเบิดอันรุนแรงดังมาจากทางที่ตั้งของกรมกลาโหม ยามเกิดเสียงระเบิด ห้องทำงานของหลินหรู่ไห่ในที่ทำการกรมมหาดไทยก็สั่นสะเทือนราวกับเทพเจ้ากำลังตีกลองอย่างไรอย่างนั้น

ครั้นหลินหรู่ไห่มาถึงที่เกิดเหตุ เขาก็เห็นว่าเสนาบดีทั้งสองท่านถูกหามออกมา คนหนึ่งมีท่าทีเหม่อลอย ส่วนอีกคนตัวอ่อนปวกเปียกคล้ายกับซากศพ ถ้าไม่เห็นว่าหน้าอกยังคงยุบ ๆ พอง ๆ อยู่เล็กน้อย หลินหรู่ไห่ก็คงคิดว่าคนผู้นี้ตายไปแล้ว

เป็นไปอย่างที่คิดจริง ๆ จ้าวอู่เจียง… หลินหรู่ไห่ส่ายหน้า ยิ้มออกมาพร้อมกับถอนหายใจเล็กน้อย

ผู้ดูแลโรงหมอหลวงชราค่อย ๆ พาร่างกายอันผอมแห้งของตนเองเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างหลุมใหญ่ ก่อนจะพยักหน้าอย่างเคร่งเครียด

“ข้าได้นำหมอหลวงที่ดีที่สุดมาคอยดูแลผู้บาดเจ็บแล้ว ส่วนจ้าวอู่เจียงผู้นี้ นับว่าข้าประเมินเขาต่ำเกินไปจริง ๆ เขาช่างเป็นคนหนุ่มมากพรสวรรค์โดยแท้…”

…

ข่าวเกี่ยวกับการทดลองอาวุธชนิดใหม่แพร่กระจายไปตามจวนของบรรดาขุนนางในนครหลวงอย่างรวดเร็ว

จ้าวอู่เจียงยิ้มและชี้มือไปยังเปลวไฟที่กำลังลุกโชนอยู่บนพื้นหิมะ เพลิงทอดยาวราวกับลำธารสายน้อยอยู่บนของเหลวสีดำ ซึ่งก็คือน้ำมันศิลานั่นเอง

“วิธีการจุดไฟชนิดนี้ แม้นำน้ำมาดับก็ยังไม่เป็นผล ทั้งยังสามารถติดไฟได้นาน หากเราใช้น้ำมันศิลาในการจุดไฟโจมตีสมรภูมิชายแดนใต้ รับรองว่ากังหันระบายน้ำของพวกหนานเจียงจะไม่มีประโยชน์อีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เซวียนหยวนจิ้งจ้องมองเปลวไฟด้วยความประหลาดใจ นางรู้ว่าน้ำมันศิลาสามารถจุดไฟได้นานกว่าปกติ แต่น้ำมันชนิดนี้ก่อให้เกิดควันไฟมากเกินไป ดังนั้นผู้คนจึงไม่นิยมนำไปใช้งานและถูกนำมาสกัดเป็นแท่งหมึกแทน

ทว่าหากนำไปใช้จุดไฟโจมตีศัตรูก็ถือว่าเป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก

“แต่ก็ยังมีข้อเสียอยู่พ่ะย่ะค่ะ” จ้าวอู่เจียงกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“นี่คือวิธีที่ยากต่อการควบคุม และต้องอาศัยทิศทางลมเป็นตัวช่วยสำคัญ แต่ถ้าเรานำมาใช้งานร่วมกับดินปืน ก็จะส่งผลต่อศัตรูอย่างใหญ่หลวงเชียวพ่ะย่ะค่ะ”

“จ้าวอู่เจียง นับว่าเจ้าสร้างความดีความชอบใหญ่หลวงยิ่งนัก!”

เซวียนหยวนจิ้งพยักหน้าด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหยุดชะงักและหันไปมองท้องฟ้าที่อยู่ห่างไกลออกไป ปรากฏหมอกควันกลุ่มใหญ่ลอยขึ้นมา

สิ่งที่จ้าวอู่เจียงพูดออกมาเป็นความจริงทุกประการ ด้วยแรงระเบิดที่อันตรายเช่นนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ผู้ที่เคยสงสัยในตัวจ้าวอู่เจียงต้องหุบปากไป

นับเป็นคนหนุ่มที่มีความสามารถเหลือเกิน… หลิวเจ๋อถอนหายใจ แค่คิดภาพตอนโยนวัตถุที่บรรจุดินปืนเข้าไปในสมรภูมิรบ เขาก็มีความสุขแล้ว

หลิวเจ๋อมั่นใจว่านี่จะต้องเป็นจุดเปลี่ยนของสงครามครั้งนี้อย่างแน่นอน นี่จะเป็นปัจจัยที่ทำให้ทหารของกองทัพต้าเซี่ยเดินหน้าบุกตะลุยได้ โดยที่ฝ่ายกองทัพหนานเจียงยากจะต้านทาน

แต่เมื่อความตื่นเต้นผ่านพ้นไป หลิวเจ๋อก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ทำไมลูกหลานของเขาถึงไม่มีใครเก่งกาจเท่ากับจ้าวอู่เจียงเลยแม้แต่คนเดียวหนอ?

ขณะนี้ตู๋กูอี้เหอก็กำลังคิดเช่นเดียวกัน

ตอนตู๋กูอี้เหอได้ทราบข่าวนี้ เขาถึงกับอุทานออกมาด้วยความไม่อยากเชื่อ

ตู๋กูอี้เหอไม่คิดเลยว่าจ้าวอู่เจียงจะมีพรสวรรค์ ถึงระดับที่สามารถสร้างอาวุธสงครามชนิดใหม่ซึ่งจะเปลี่ยนโฉมการสู้รบไปตลอดกาลได้

นับว่าชายหนุ่มเป็นผู้มากพรสวรรค์อย่างแท้จริง อีกทั้งยังมีความสามารถรอบด้าน ไม่ว่าจะเป็นเล่ห์เหลี่ยมทางการเมือง ทักษะทางการแพทย์ หรือวิสัยทัศน์ในการทำสงคราม ในประวัติศาสตร์ของแคว้นต้าเซี่ยก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะสามารถเทียบเคียงกับเขาได้

โชคดีที่เทียนชิงบุตรชายของเขามีความสามารถทางการทหารและมีฝีมือการต่อสู้โดดเด่นจนเป็นเลิศ กระนั้นก็ยังเทียบกับจ้าวอู่เจียงไม่ได้อยู่ดี… ตู๋กูอี้เหอถอนหายใจออกมาด้วยความเศร้า คงจะดีถ้าจ้าวอู่เจียงเป็นบุตรชายของเขา ด้วยอีกฝ่ายคงจะช่วยยกระดับตระกูลตู๋กูให้สูงส่งมากกว่าเดิมได้ไม่น้อยเลยทีเดียว