ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 397

บทที่ 397 หิมะและพายุ

แตกต่างจากสิบสี่ครั้งล่าสุดที่เขาออกศึกและพ่ายแพ้อย่างน่าสมเพช คราวนี้จ้าวอู่เจียงกล้าหาญมากขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่ต่อสู้ เขามีรัศมีของความมุ่งมั่นอย่างยิ่ง “ข้าจะสู้อีกสิบรอบ!”

เวลาเดียวกันนั้นซูฮัวอีก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ยามนางต่อสู้ แสงสีแดงปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าบอบบางและสวยงาม เครื่องหมายดอกบัวระหว่างคิ้วของหญิงสาวเปลี่ยนเป็นสีชมพู ดวงตากลมโตชุ่มฉ่ำสั่นไหว

นางต้องการให้จ้าวอู่เจียงรักนางอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น

แม้นางจะซื่อสัตย์กับจ้าวอู่เจียง แต่ก็สูญเสียความเยือกเย็นตามปกติไป นางกลายเป็นคนร้อนแรง มีเสน่ห์มากขึ้นเล็กน้อย ทว่าศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ในใจก็ไม่อนุญาตให้เอ่ยคำขอมากเกินไป

ดังนั้นนางจึงคล้องคอของจ้าวอู่เจียงด้วยมือเรียวยาว หอบหายใจรวยริน ยกริมฝีปากสีแดงขึ้นเล็กน้อยพลางรำพัน

“ท่านมีปัญญาทำได้เพียงเท่านี้เองหรือ?”

เมื่อเผชิญหน้ากับทักษะการเยาะเย้ยของโฉมงามที่อยู่ตรงหน้าเขา จ้าวอู่เจียงก็ไม่สามารถหลีกหนีได้อีกแล้ว เขาทำได้เพียงต้องรวบรวมพลังแล้วโจมตีอย่างดุเดือดต่อ

เสียงผิวกระทบกันอย่างไม่มีที่สิ้นสุดดังราวกับคลื่นที่ซาดซัดเข้าหาชายฝั่ง เสียงครวญครางของโฉมงามดังขึ้นเรื่อย ๆ แต่นางกลับพูดคำเย้ยหยันอย่างรุนแรงไม่ขาด มีปัญญาทำได้เพียงเท่านี้เองหรือ?

แต่ไม่ว่าคนเราจะปากแข็งแค่ไหน ร่างกายกลับซื่อสัตย์นัก

หลังจากนั้นไม่นาน ในที่สุดซูฮัวอีก็โก่งคอคร่ำครวญ ร่างกายนวลเนียนทรุดลงกับกายของจ้าวอู่เจียง เพื่อให้เขาจัดการกอดรัดแนบแน่น ใบหน้างดงามกลายเป็นสีแดงก่ำ เหมือนกำลังแช่บ่อน้ำร้อนอยู่อย่างไรอย่างนั้น

ดังที่ทุกคนรู้ดี ยามนี้ประตูสู่สงครามได้พังทลายลงแล้ว และน้ำป่าก็หลั่งไหลเข้าท่วมนาผืนน้อยจนเจิ่งนองล้นปรี่

…

เหตุการณ์ทำนองนี้เกิดขึ้นทุกวันเป็นปกติ

เริ่มตั้งแต่วันที่ยี่สิบสี่ของเดือนที่สิบสอง วันต่าง ๆ ผ่านไปวันแล้ววันเล่า ห้าวันผ่านไปในพริบตา แต่จ้าวอู่เจียงกลับรู้สึกว่าเวลาผ่านไปมากกว่าห้าวันแล้ว อาจจะเป็นสิบหรือยี่สิบวันเสียด้วยซ้ำไป

ในวันที่ยี่สิบเก้าเดือนสิบสอง

วันนี้อากาศหนาวมาก แต่ลมและหิมะเบากว่าเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา

ยามนี้พื้นที่ทางตะวันออกและตะวันตกของนครหลวงกำลังคึกคักไปด้วยผู้คนที่ออกมาซื้อหาเสื้อผ้าใหม่สำหรับปีใหม่

ซูฮัวอีพา ‘น้องสาว’ ของนางอย่างกู้เหนียนหยวนและหลี่ชานซีไปที่ตลาดเพื่อซื้อเสื้อผ้า ชาดทาปาก และเครื่องประทินโฉม

ในช่วงสิ้นปี เซวียนหยวนจิ้งมีงานยุ่งมากและมีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้น

แต่เซวียนหยวนจิ้งก็เริ่มอยู่ไม่สุขและกระตือรือร้นมากขึ้น นางสง่างามมากขึ้นทุกวัน ทว่านางมีเวลาอยู่กับจ้าวอู่เจียงเฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้น ในช่วงนั้นหญิงสาวก็จะถอดการแปลงโฉมออกทั้งหมด กลายเป็นคนอ่อนโยนในบางครั้ง เกรี้ยวกราดในบางครา

แต่บ่อยกว่านั้นคือความสบายใจไร้กังวล

จ้าวอู่เจียงสามารถให้ความอุ่นใจแก่นางได้ แต่นางก็กังวลเกี่ยวกับอนาคตที่ไม่แน่นอนของพวกเขาด้วย

ในวันที่ยี่สิบเก้าเดือนสิบสอง ไม่มีลม หิมะ หรือแสงแดด ท้องฟ้าที่หนาวเย็นและกว้างใหญ่ค่อย ๆ คลี่ม่านแห่งชีวิตของผู้คนออก พร้อมนำไปสู่วันส่งท้ายปีเก่า

หลังจากวันส่งท้ายปีเก่าก็จะเป็นวันปีใหม่

ส่วนว่าปีใหม่ที่กำลังจะมาถึงจะเป็นปีที่ดีหรือไม่นั้น ก็ยากจะคาดเดา

บรรดาขุนนางของแคว้นต้าเซี่ยซึ่งเดิมคิดว่าวันส่งท้ายปีเก่าคงจะไม่มีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้น ทว่าพวกเขาก็ได้รับข่าวหนึ่งมาจากกองทัพป้องกันชายแดนทางแดนใต้

ทันทีที่ข่าวนี้มาถึงนครหลวง นครหลวงก็สั่นสะเทือน แม้แต่สายลมและหิมะก็สั่นสะท้านเช่นกัน…