ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 450

บทที่ 450 เด็กสาวผู้มีน้ำใจ

เปลวไฟส่งเสียงปะทุตัวดังเปรี๊ยะปร๊ะอยู่ในถ้ำ

จ้าวอู่เจียงค่อย ๆ ฝังเข็มลงไปกลางหว่างคิ้วของเด็กสาว และบิดหัวเข็มเล็กน้อยเพื่อให้นางตื่นขึ้นมา

ไม่นานหลังจากนั้น แพขนตาของเด็กสาวก็สั่นไหว นางลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ

ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใส

เมื่อเด็กสาวฟื้นขึ้นมา สิ่งที่นางเห็นคือมีบุรุษแปลกหน้ากำลังจ้องมองอยู่ สัญชาตญาณเตือนให้นางรีบตรวจสอบเสื้อผ้าของตนเอง ในเวลาเดียวกันนี้ ไฟราคะในร่างของนางก็ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งเมื่อกลับมาได้สติ สองแก้มกลายเป็นสีชมพูแดงคล้ายท้องฟ้ายามตะวันตกดิน

บุรุษที่อยู่เบื้องหน้านางคนนี้มีคิ้วคมเข้มและดวงตาอบอุ่นอ่อนโยน เขาให้ความรู้สึกสง่างามและสูงส่ง ทำให้เด็กสาวอดจ้องมองอีกครั้งไม่ได้ ก่อนที่นางจะรีบถอนสายตากลับมา ระบายลมหายใจร้อนอุ่น

เด็กสาวกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าบุรุษผู้สง่างามท่านนี้ สามารถกล่าวภาษาของนางได้ด้วยสำเนียงที่แปลกแปร่งไปเล็กน้อย

“อาการของเจ้าไม่ค่อยสู้ดี ข้าไม่ชำนาญพื้นที่ที่นี้ จึงจำเป็นต้องให้เจ้าช่วยหาสถานที่ซึ่งมีสมุนไพรสำหรับรักษาอาการของเจ้า”

“แต่ก็มีอีกทางเลือกหนึ่ง เจ้าติดตามข้าข้ามชายแดนต้าเซี่ยตรงนั้นไป แล้วข้าจะรักษาอาการให้เจ้าเอง”

หมาป่าหิมะเสี่ยวไป๋ก็เห็นเช่นกันว่าเจ้านายของมันฟื้นขึ้นมาแล้ว มันลุกขึ้นยืน รีบวิ่งเข้ามา โซเซอยู่เล็กน้อย เสี่ยวไป๋ส่งเสียงร้องคราง ต้องการจะใช้หัวที่มีขนปุกปุยของมันเข้าไปคลอเคลียกับผู้เป็นเจ้านาย แต่ก็กลัวว่านางจะอ่อนแอมากเกินไป

เมื่อเด็กสาวเห็นเจ้าหมาป่าหิมะกำลังวิ่งเข้ามาหา สายตาของนางก็เห็นผ้าพันแผลที่อยู่บนร่างกายของเสี่ยวไป๋ เด็กสาวรู้ทันทีว่าบุรุษที่อยู่ตรงหน้านางคนนี้เป็นผู้รักษาอาการบาดเจ็บให้ นางลูบหัวเสี่ยวไป๋เบา ๆ และหันมาสอบถามจ้าวอู่เจียงด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า

“ข้าจะอยู่รอดได้อีกนานเพียงใด ถ้าไม่ได้รับการรักษา?”

“มากสุดคือหนึ่งชั่วยาม” จ้าวอู่เจียงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เด็กสาวลุกขึ้นนั่งหน้าตาเคร่งเครียด ไฟราคะลุกโชนอย่างรุนแรง นางพยายามอดทนเอาไว้โดยไม่พูดคำใด เมื่อได้ยินคำตอบของจ้าวอู่เจียง นางก็กอดขาตนเองพลางส่ายหน้าเล็กน้อย

“ในเวลาเพียงชั่วยามเดียว เราไปไม่ถึงสถานที่ที่มียาช่วยข้าได้หรอก”

“ถ้าอย่างนั้นก็ติดตามข้ากลับไปยังแผ่นดินต้าเซี่ย ที่นั่นเจ้าจะได้รับการรักษา” จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างอ่อนโยน

เด็กสาวเอียงศีรษะ บิดริมฝีปากเป็นรอยยิ้มฝืดฝืน แววตาไร้เดียงสาเป็นประกายจริงจัง คล้ายกับว่านางกำลังปลอบโยนจ้าวอู่เจียง ในเวลาเดียวกันก็กำลังปลอบโยนตนเองด้วย

“ท่านเป็นคนช่วยชีวิตเสี่ยวไป๋ อีกอย่างท่านก็มีหน้าตาหล่อเหลา ข้าชื่นชอบหน้าตาของท่าน… ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผยออกไป ท่านก็จะกลายเป็นบุรุษของกู่หลีเขอลี่ นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่เลวร้ายอันใดหรอกนะ …น่าเสียดายที่ท่านมาจากแผ่นดินต้าเซี่ย พี่น้องของข้าอาจจะไม่ยอมรับในตัวท่าน แต่ข้าก็คิดว่าดีแล้วล่ะ”

ความไร้เดียงสาของเด็กสาวทำให้จ้าวอู่เจียงยิ้มออกมา เขาส่ายหน้าพร้อมกล่าวด้วยความจริงใจว่า

“รอบกายข้ามีสตรีมากเกินไปแล้ว…”

“ถ้าอย่างนั้น…” ดวงตากลมโตของเด็กสาวเบิกกว้าง ก่อนที่จะกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว สำหรับพวกเราลูกหลานชาวเผ่าโหลวหลาน บุรุษย่อมมีสตรีมากมายเป็นธรรมดา หรือท่านคิดว่าข้า กู่หลีเขอลี่ คนนี้ดีไม่พอสำหรับท่าน? เฮอะ! ข้าเป็นถึงองค์หญิงของชาวเผ่าอวี้จางเชียวนะ”

นางเชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจและยิ้มอย่างอ่อนหวาน

“เป็นไปได้หรือที่ข้ายังงดงามไม่เพียงพอ?”