ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 519

บทที่ 519 รวดเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร?

ตอนจ้าวอู่เจียงเหยียบเท้าก้าวขึ้นเกาะตงจี มีผู้คนมากมายยืนอยู่บนกำแพงเมืองตงเฉิง

คนกลุ่มนี้ต่างก็เป็นกองกำลังป้องกันเมืองตงเฉิน

หลังจากดูแลกลุ่มเชลยศึกจากเกาะตงจีที่จ้าวอู่เจียงช่วยเหลือเอาไว้ พวกเขาก็เดินขึ้นมายืนบนกำแพงเมือง คอยมองไปยังเกาะตงจีอยู่เป็นระยะ

ทั้งเปลวไฟ กลุ่มควันหนา ผืนน้ำรอบเกาะกลายเป็นสีแดงเข้ม ทุกอย่างอยู่ในการเฝ้ามองของพวกเขา

และยามนี้พวกเขากำลังรอคอยผลลัพธ์

บุรุษหนุ่มชุดดำพุ่งตัวรวดเร็วจนเห็นเป็นเพียงลำแสง เขาหายเข้าไปในเกาะตงจี จากนั้นก็ไม่มีผู้ใดมองเห็นเขาอีก

สิ่งเดียวที่ทุกคนเห็นก็คือเงาสีดำที่พุ่งเข้าไปในตัวเมืองบนเกาะด้วยความรวดเร็วดั่งสายฟ้า

พวกเขาจึงคอยเฝ้าดูอยู่ตรงนี้พร้อมกับเจ้าเมืองเฉินเว่ยหมินมากว่าสองชั่วยามแล้ว

จากความตื่นเต้นเปลี่ยนเป็นความวิตกกังวล จากความวิตกกังวลเปลี่ยนเป็นความเศร้า และจากความเศร้าก็เปลี่ยนแปลงกลายเป็นความหมดหวัง

นี่ก็ผ่านมาได้สองชั่วยามแล้ว เมื่อเผชิญหน้ากับกองทัพของชาวโพ้นทะเล ถ้าบุรุษหนุ่มชุดดำไม่สามารถหนีกลับออกมาจากเกาะตงจีได้ นั่นหมายความว่าเขาคงถูกกองทัพของชาวโพ้นทะเลโจมตีจนเสียชีวิตไปแล้ว…

บุรุษเพียงตัวคนเดียวจะไปกวาดล้างกองทัพศัตรูกส่าสองหมื่นคนได้อย่างไร?

ทุกคนมีความหวัง แต่ก็รู้ดีว่าเป็นไปแทบไม่ได้

บนเกาะตงจีไม่ได้มีข้าศึกเพียงสองร้อยหรือสองพันคน แต่มีศัตรูอยู่มากถึงสองหมื่นคน ในจำนวนนั้นมีนักรบพเนจรชาวโพ้นทะเลอยู่อีกมาก แล้วบุรุษชุดดำที่รีบร้อนขึ้นไปบนเกาะตงจีเป็นผู้ใด? มาจากไหน? เขาจะสามารถฆ่าทุกคนได้หรือ?

ถ้าจะมีผู้ใดสามารถกวาดล้างข้าศึกนับหมื่นคนบนเกาะได้สำเร็จ คนผู้นั้นก็ต้องมีพลังแข็งแกร่งขั้นเทวะ

ถ้าพวกเขาโชคดี ยอดฝีมือผู้นั้นก็อาจจะช่วยพวกเขากวาดล้างศัตรู กำจัดเภทภัยให้แก่คนบริสุทธิ์ได้สำเร็จ

แต่เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าบุรุษผู้นั้นเป็นเพียงชายหนุ่มอ่อนเยาว์ ด้วยอายุเพียงเท่านั้น ไม่ว่าใครก็ตาม ต่อให้ฝึกวรยุทธ์ตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดา ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมีความแข็งแกร่งถึงขอบเขตเทวะ

ยิ่งไปกว่านั้น การบุกเข้าไปเพียงลำพัง หากหมดพลัง เขาก็ยังต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่เหลืออยู่อีกหลายพันคน

ตอนนี้ผ่านมาได้กว่าสองชั่วยามแล้ว ทหารแห่งกองกำลังปกป้องเมืองตงเฉิงยังไม่เห็นบุรุษหนุ่มชุดดำผู้นั้นกลับมาจากเกาะตงจี นี่เป็นสัญญาณของความหมดหวังอย่างแท้จริง

ตามความคิดเห็นของเหล่าทหารรักษาการณ์เมืองตงเฉิง บุคคลในชุดสีขาวผู้นี้จะต้องเป็นยอดฝีมือชาวโพ้นทะเลเป็นแน่แท้ บัดนี้ยอดฝีมือผู้นั้นกำลังตรงมาหาพวกเขา คงจะขอให้พวกเขายอมแพ้โดยเร็ว ไม่ให้คิดต่อต้านขัดขืนอีกเป็นแน่

นายทหารบนกำแพงเมืองต่างเร่งประทับลูกศรลงบนหน้าไม้และคันธนู เล็งเป้าไปยังร่างในชุดสีขาวที่กำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

แต่ในจังหวะที่ทุกคนกำลังกลืนน้ำลายด้วยความตื่นตระหนก ตึงเครียด เงาร่างในชุดสีขาวที่กำลังวิ่งเข้ามาหาพวกเขาและตกเป็นเป้าการเล็ง ก็กระโดดพุ่งขึ้นไปท้องฟ้า รวดเร็วจนเห็นเป็นลำแสงสีขาว

เพียงอึดใจเดียว เจ้าของร่างนั้นก็ปรากฏตัวบนยอดหอคอยสังเกตการณ์ สองเท้ายืนอยู่บนราวกั้น สองมือไขว้หลัง จ้องมองพวกเขาด้วยสายตาเรียบเฉย

“รวดเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร?”

นายทหารบางคนร้องตะโกนออกมาด้วยความตื่นกลัว นับเวลาดูตั้งแต่ก้าวเท้าออกมาจากเกาะตงจีจนมายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาขณะนี้ บุรุษชุดขาวใช้เวลาเพียงสองลมหายใจเท่านั้น

ทุกสายตาจ้องมองไปยังบุรุษชุดขาวผู้ปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน ในที่สุดพวกเขาก็ได้เห็นใบหน้าของคนผู้นี้อย่างชัดเจน

ใบหน้าหล่อเหลาอย่างหาตัวจับได้ยาก แววตาเรียบเฉยเย็นชา สงบสุขุมเกินอายุ

อีกทั้งชุดสีขาวที่เขาสวมก็เป็นชุดปกติที่บุรุษต้าเซี่ยมักใส่ด้วย