ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 529
บทที่ 529 ความจริงที่ไม่น่าพิสมัย (3)
“และผู้คนที่ได้แบ่งปันพลังไปจากร่างกายของท่าน ก็จะได้รับการอำนวยพรจากฟ้าดินเช่นกัน” หมอดูเทวดากล่าวด้วยดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ
“ตราบใดที่ท่านได้รับการอำนวยพรจากฟ้าดิน แม้ว่าท่านจะเป็นคนของโลกนี้หรือมาจากโลกอื่น ท่านจะมีโอกาสรอดชีวิต”
“เพราะว่าเมื่อถึงคราวโลกใบนี้ล่มสลาย ผู้คนที่ถือกำเนิดและเติบโตในโลกใบนี้ก็จะถูกฝังตามไปด้วย”
“แต่ถ้าท่านมีพลังอำนวยพรจากฟ้าดิน ท่านจะสามารถรอดพ้นหายนะได้สำเร็จ ด้วยเหตุนี้เอง หมาป่าเทพเจ้าและหนอนศักดิ์สิทธิ์จึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อจับตัวท่านให้ได้ เพราะพวกเขาเองก็ไม่อยากตายไปพร้อมกับโลกใบนี้เช่นกัน”
“ผู้ไม่มีพลังอำนวยพรจากฟ้าดินก็มีแต่ต้องรอคอยความตายเท่านั้น”
จ้าวอู่เจียงนิ่งเงียบ ในที่สุดเขาก็ได้รู้แล้วว่าเพราะเหตุใดราชาแห่งเผ่าอวี้จางอย่างกู่ฮั่นจึงได้มองเขาด้วยสายตาสงสารเวทนาเช่นนั้น นั่นเป็นเพราะกู่ฮั่นรู้ดีว่าสุดท้ายแล้วจ้าวอู่เจียงก็ต้องตาย แม้ว่าเขาจะเกิดมาพร้อมกับพลังอำนวยพรจากฟ้าดิน แต่เขาก็จะถูกผู้อื่นแย่งชิงพลังไปจนหมดสิ้นอยู่ดี
เนื่องจากผู้ใดก็ตามที่ได้ครอบครองพลังในตัวเขา ไม่ว่าจะเป็นหนี่ผูซาหรือบุคคลอื่น ๆ ทุกคนต่างปลอดภัยเมื่อได้รับพลังจากตัวของจ้าวอู่เจียง
ในที่สุด เขาก็ได้รู้เหตุผลว่าเพราะเหตุใดกู่ฮั่นจึงไม่ได้เอาผิดเขาหลังจากที่เขามีความสัมพันธ์กับองค์หญิง
บางทีองค์หญิงกู่หลีเขอลี่อาจเป็นคนที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาเกินไป และจำเป็นต้องพบกับจุดเปลี่ยนของชีวิต ด้วยเหตุนี้เอง จ้าวอู่เจียงจึงถูกวางหมากให้กลายเป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตของนางโดยไม่รู้ตัว
จ้าวอู่เจียงเสียงสั่นเครือขึ้นมาเล็กน้อยขณะถามว่า
“มีคนมากน้อยเพียงใดที่ร่วมมือกับท่าน?”
“มีมากมายยิ่ง” หมอดูเทวดาถอนหายใจ
“ส่วนใหญ่แล้วเป็นยอดฝีมือขอบเขตเทวะที่ต้องการหาทางรอดให้แก่ตนเอง”
“หนี่ผูซาเปรียบเสมือนตะเกียงใกล้หมดไฟ แม้ว่าเขากำลังจำศีลอยู่ แต่ก็สามารถรับรู้ถึงพลังความแข็งแกร่งของผู้คนในโลกมนุษย์ได้เป็นอย่างดี”
“และเพื่อป้องกันไม่ให้ตำแหน่งความยิ่งใหญ่ของตนเองต้องถูกสั่นคลอน ทุกครั้งที่มีผู้สามารถบรรลุขอบเขตเทวะได้ หนี่ผูซาก็จะสามารถรู้สึกและกำหนดตัวคนผู้นั้นได้เสมอ ไม่ว่าคนผู้นั้นจะมาจากโลกใดก็ตาม”
“แล้วประมุขสุสานกระบี่เล่า?” จ้าวอู่เจียงมีดวงตาเป็นประกาย
“หลี่ฉวนจวินเรียกได้ว่าเป็นยอดฝีมือตัวจริงเสียงจริง ระดับพลังของเขาสูงล้ำเกินขอบเขตหลักการของโลกใบนี้ ไม่ว่าจะเป็นข้า หนี่ผูซาหรือยอดฝีมือคนอื่น ๆ พวกเราล้วนหวาดกลัวเขาทั้งสิ้น”
หมอดูเทวดาถอนหายใจ
“หลี่ฉวนจวินรู้ความจริงข้อนี้มาตั้งแต่แรกและข้าบอกไปว่า เขามีความแข็งแกร่งเกินกว่าโลกใบนี้จะรับไหว เขาสมควรไปแสดงความยิ่งใหญ่ยังโลกใบอื่น”
“ย่อมได้” หมอดูเทวดาจ้องมองจ้าวอู่เจียงด้วยความพิจารณา ตอบรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“นี่ถือเป็นการตอบแทนสำหรับท่าน”
จ้าวอู่เจียงมีความคล้ายคลึงกับเขาเป็นอย่างยิ่ง
เขาเป็นหมอดูเทวดา เป็นจอมบงการ นอกจากจะบอกความจริงให้จ้าวอู่เจียงได้รับรู้แล้ว เขายังได้บอกแผนการทั้งหลายที่ตนวางไว้ รวมถึงแผนการที่คิดจะเปิดเผยในภายหลังด้วยเช่นกัน
เมื่อเวลานั้นมาถึง หมอดูเทวดารู้ดีว่าตนเองคงตายไปแล้ว
เพื่ออนาคตของลูกศิษย์และสำนักของเขา หมอดูเทวดาจะเลือกวิธีการจำศีลก็ได้ แต่เขาก็ยังเลือกความตายอยู่ดี
บัดนี้ จ้าวอู่เจียงก็เป็นเช่นเดียวกัน เขายินดีตายโดยไม่ลังเล มิหนำซ้ำ ยังห่วงใยความปลอดภัยของผู้อื่น และยังเตรียมขอให้หมอดูเทวดาพาผู้คนหลบหนีไปอีกด้วย
แน่นอนว่าบรรดาผู้คนที่เขาต้องการให้หมอดูเทวดาพาหลบหนีไปด้วยนั้น ย่อมต้องเป็นคนสำคัญรอบกายของจ้าวอู่เจียงเอง
ดังนั้น ก่อนหน้านี้ตอนที่จ้าวอู่เจียงถามจางหลินต้าวว่า เขามีรักแท้และสติปัญญาอยู่ด้วยกันใช่หรือไม่ จางหลินต้าวจึงรู้สึกกระแทกใจกับคำถามนี้เป็นอย่างยิ่ง
คนบางคนเห็นแก่ตัว มักสนใจเพียงผลประโยชน์ของตนเองเท่านั้น ขณะที่อีกหลายคนให้คุณค่ากับความรักและความยุติธรรม จึงยอมตายด้วยจิตใจอันสงบสุข
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า