ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 535

บทที่ 535 ทำครั้งแรกอย่าหยุด

ร่างสองร่างเปลื้องผ้าอยู่บนเตียงใต้ผ้าม่านสีดอกบัว ใช้เวลาทั้งคืนอย่างมีความสุข

การได้ทำเรื่องรัก ๆ ใคร่ๆ กับคนรักเป็นความพึงใจอย่างหนึ่ง

หญิงสาวโอบคอจ้าวอู่เจียง ลมหายใจหอมกรุ่น ดวงตาเย้ายวนใจ

ความเจ็บปวดมลายสิ้น กลายเป็นความสุขลึกล้น

ทำครั้งแรกอย่าหยุด หมายความว่าครั้งแรกมักเจ็บปวดเลยไม่กล้าทำต่อ เมื่อมีครั้งที่สองก็จะพบกับความสุขจนไม่ยอมหยุด

สอดใส่เข้าออก จังหวะเยี่ยมยอด กลืนกิน แทง ตอก ลองไม่หยุด

จนต่างฝ่ายต่างร้องคราง คนหนึ่งหายใจแรง คนหนึ่งครางต่ำ

แวบเดียวก็มืดแล้ว ดวงดาราพริบผ่าน

เวลามันช่างผ่านไปเร็วดุจม้าขาววิ่งผ่านช่องแคบ

แต่สิ่งที่จ้าวอู่เจียงรู้สึกนั้นราวกับเสือขาวที่ออกมาจากถ้ำได้เพียงช่วงสั้น ๆ

ร่างระหงเย้ายวนของหญิงสาวแนบชิดอยู่กับจ้าวอู่เจียง ยามจันทราสว่าง ดาราดวงน้อยเปล่งประกายอ่อนโยน สายลมยามเย็นผัดผ่าน สามีของนางหวนกลับมีความทุกข์และความห่วงใยมากมายที่อยากระบายให้ฟัง

จ้าวอู่เจียงกอดนางไว้ ปล่อยให้นางพร่ำบ่นไม่หยุด บอกเล่าความห่วงใยออกมาทีละอย่าง

ฮ่องเต้หญิงผู้นี้ทำตัวน่าเกรงขามตลอดเวลา จิตใจจึงตึงเครียดอยู่เสมอ กลับวางความเข้มแข็งและความเย่อหยิ่งทั้งหมดลงต่อหน้าจ้าวอู่เจียง แสดงความอ่อนแอออกมาอย่างเต็มที่

จ้าวอู่เจียงตั้งใจฟัง กอดนางแน่นขึ้นอีก เขาเองก็มีเรื่องมากมายอยากเล่าแต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มอย่างไร

เขาผ่านอะไรมามากและได้รู้ความจริงจากหมอดูเทวดาของสำนักศรัทธาราษฎร

แต่ถึงกระนั้น ชายหนุ่มก็ยังมีความสงสัยอยู่มากมาย แต่ยังเก็บความสงสัยเหล่านั้นเอาไว้ต่อไปตามคำบอกเล่าของหมอดูเทวดา

เขาไม่ได้วางใจในคำบอกเล่าของหมอดูเทวดาเสียทั้งหมด อีกฝ่ายอาจจะกำลังหลอกลวงตนเองอยู่ก็เป็นได้

ในใจชายหนุ่มแอบรู้สึกโชคดี แต่ก็รู้สึกสงบและจำนนต่อจุดจบที่จะมาถึงมากกว่า

แรกเริ่มเขาเพียงปรารถนาจะได้รับคำตอบ ทว่ากลับได้มาเพียงเสี้ยวหนึ่งเท่านั้น ยิ่งทำให้อยากรู้มากขึ้นไปอีก

ปรารถนาจะรู้ว่าหมอดูเทวดา หนี่ผูซา และคนอื่น ๆ อาศัยอยู่ในโลกที่ใหญ่โตเพียงใด มันจะน่าพิศวงหรือไม่? และเต็มไปด้วยเซียน เทพ ผี ปีศาจ หรือไม่?

เขาปรารถนาจะรู้ว่า หมอดูเทวดาและสหายของท่านเดิมทีมาที่โลกนี้เพื่อแสวงหาสิ่งใดกันแน่?

บางทีเมื่อเขาได้สิ่งนั้นมา ก็อาจจะสามารถก้าวข้ามความยุ่งยากนี้ไปได้

ชายหนุ่มอยากรู้ว่าหมอดูเทวดามีแผนการอื่นใดอีกหรือไม่?

ฮ่องเต้หญิงก็รู้สึกเต็มอิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน

นางหวนนึกถึงวันที่ได้พบกับจ้าวอู่เจียงครั้งแรก รู้สึกทั้งอยากหัวเราะและอยากร้องไห้

น่าเสียดายวันที่ได้พบกับเขา นางไม่ได้มีความสุข อาจจะเป็นเพราะว่า พวกนางพบกันช้าเกินไป

เรื่องราวในอดีตที่ผ่านมานั้น ทุกข์สุขปะปนราวกับรวมเป็นหนึ่งเดียวกับความรู้สึกขึ้น ๆ ลง ๆ ที่กำลังเกิดขึ้นในเวลานี้

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง

เวลาผ่านไปสามชั่วยาม สี่ชั่วยาม จากค่ำคืนจนถึงยามรุ่งเช้า หิมะบนหุบเขาในยามฤดูหนาวละลายกลายเป็นน้ำ ไหลรินเป็นลำธาร

จ้าวอู่เจียงมอบพลังให้กับหญิงสาวครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความเต็มใจ

จนกระทั่งของเหลวแห่งสุภาพบุรุษเจือจางราวกับน้ำ

ครั้นสิ้นเสียงนั้น เขาจึงหยุดบรรเลงศึกรัก

มองเห็นสีหน้าของหญิงสาวดั่งเมฆยามเย็นสาดส่อง เฝ้ามองนางอยู่เช่นนี้ เพลินชมเมฆลอยล่องและดำเนินไปยังจุดสิ้นสุดแห่งสายน้ำ