ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 548

บทที่ 548 พวกเรามาพักผ่อนกันสักครู่เถิด

จ้าวอู่เจียงมีดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ รับฟังเสียงเห่าหอนของเจ้าหมาป่าหิมะ ก่อนจะจ้องมองขนสีขาวที่สกปรกมอมแมมของมัน แล้วก็ลูบหัวเสี่ยวไป๋อย่างแผ่วเบา ปล่อยให้เจ้าหมาป่าซุกหัวเข้ามาในอ้อมแขนของเขา

จ้าวอู่เจียงเห็นภาพได้อย่างชัดเจนว่าเสี่ยวไป๋ต้องพบเจอกับความยากลำบากเพียงใดในการบุกตะลุยเดินทางยาวไกลนับพันลี้เพื่อมาหาเขา

มันคงไม่ได้ผ่านมาทางเมืองจูเป่ยแน่นอน

นั่นหมายความว่าเสี่ยวไป๋จำเป็นต้องใช้ทางอ้อม เดินทางมาตลอดแนวชายแดนฝั่งตะวันตก

แม้ว่าเขาและเจ้าเสี่ยวไป๋จะเคยพบกันเพียงครั้งเดียวเท่านั้น แต่ชายหนุ่มก็รู้สึกนับถือในจิตใจอันห้าวหาญของเจ้าหมาป่าหิมะตัวนี้ยิ่งนัก

“เจ้ามาหาข้าเพราะเหตุใด? เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ?” จ้าวอู่เจียงสอบถาม

เมื่อเสี่ยวไป๋ได้ยินเช่นนี้ มันก็เริ่มส่งเสียงเห่าอีกครั้ง มันบอกให้จ้าวอู่เจียงรีบหลบหนีไป โลกนี้กำลังอยู่ในอันตราย มีคนต้องการจะฆ่าเขา

“แล้วเจ้าเล่า?” จ้าวอู่เจียงมีแววตาอ่อนโยนขึ้นมาทันที

เสี่ยวไป๋นิ่งเงียบ ดวงตาเป็นประกายเคร่งขรึม หูของมันตั้งขึ้นมา มันส่งเสียงหอนในลำคอเบา ๆ เพื่ออธิบายว่ามันถูกทิ้งแล้ว

เพราะว่ามันไม่มีค่า จึงไม่ควรมีชีวิตอีกต่อไป

“ไม่เป็นไร เจ้ายังมีข้าอยู่” จ้าวอู่เจียงปลอบโยนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แววตาเป็นประกายลึกซึ้งมากขึ้น

…

หลังจากฮ่องเต้หญิงได้รับทราบข่าวการสู้รบ นางก็เดือดดาลเป็นอย่างยิ่ง รวมถึงยังรู้สึกหมดหวังด้วยเช่นกัน

รายงานในจดหมายระบุว่าผู้ที่ทำลายเมืองตามชายแดนใต้นั้น เป็นเพียงเด็กหญิงคนหนึ่งจากแคว้นหนานเจียง ฮ่องเต้หญิงสงสัยว่านางอาจจะเป็นร่างจำแลงของเทพเจ้าบรรพบุรุษของชาวเผ่าเหมี่ยวเจียง จึงฆ่าคนตามรายทางได้อย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้

ท่านแม่ทัพมหาขุนพลเซียวหยวนซานต้องเสียชีวิตด้วยน้ำมือของเด็กหญิงผู้นั้น

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าผู้ส่งจดหมายรายงานข่าวรีบเร่งเดินทางมาตลอดเวลาโดยไม่หยุดพัก เกรงว่ากว่าข่าวนี้จะมาถึงนครหลวง ชาวเผ่าเหมี่ยวเจียงคงยกกองทัพมาถึงนครหลวงเรียบร้อยแล้ว

เมื่อแผ่นดินตกอยู่ในความโกลาหล ก็เกิดเหตุการณ์ฆาตกรรม วางเพลิงและปล้นชิงอยู่ทุกหนทุกแห่ง ไม่มีผู้ใดสามารถช่วยเหลือชายแดนใต้ได้อีกแล้ว

ทางด้านชายแดนตะวันออกก็ตกอยู่ในสถานการณ์หลังพิงฝาเช่นกัน ชาวโพ้นทะเลมีขุมกำลังที่แข็งแกร่งมากกว่าในอดีต พวกมันไม่ต่างจากกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยวขัดขวางกำลังเสริมจากชาวยุทธจักรได้อย่างไม่มีปัญหา

ในฐานะฮ่องเต้ นางถูกกำหนดให้ต้องตาย ถึงจะแก้คำสาปได้สำเร็จ แต่นางก็ยังหนีเปลวไฟของสงครามไม่พ้นอยู่ดี

ฮ่องเต้หญิงตัดสินใจเตรียมการให้จ้าวอู่เจียงหลบหนีไป

แต่เมื่อนางกลับมาถึงตำหนักหย่างซิน นางก็พบว่าจ้าวอู่เจียงได้มารอคอยตนเองอยู่นานแล้ว

จ้าวอู่เจียงลุกขึ้นเดินเข้ามาหา ยิ้มทักทายอย่างอบอุ่น

“กระหม่อมเตรียมที่ซ่อนตัวเอาไว้ให้ฝ่าบาทแล้ว ทุกอย่างถูกจัดเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ถ้าฝ่าบาทไปที่นั่น ฝ่าบาทก็จะปลอดภัย”

“แล้วเจ้าเล่า?” ดวงตาของฮ่องเต้หญิงสั่นไหว นางจับชายเสื้อของจ้าวอู่เจียงไม่ยอมปล่อย

“กระหม่อมยังมีบางอย่างต้องจัดการ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว กระหม่อมจะตามไปพ่ะย่ะค่ะ” จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างอ่อนโยน โอบแขนรอบเอวของฮ่องเต้หญิง ก่อนจะอุ้มนางขึ้นมาในอ้อมแขนและกล่าวว่า

“พวกเรามาพักผ่อนกันสักครู่เถิด อย่าเอ่ยถึงเรื่องการล่มสลายของประเทศชาติเลย”

“ข้าจะอยู่กับเจ้า ไม่ว่าเจ้าอยู่ที่ใด ข้าก็จะอยู่ด้วย” ฮ่องเต้หญิงจ้องมองเข้าไปในดวงตาลึกล้ำของจ้าวอู่เจียง ดวงตาของนางพร่ามัวด้วยหยดน้ำตา